Vader Boonen: "Vreesden dat z'n carrière voorbij was"
De schrik sloeg André en Agnes Boonen op het thuisfront om het hart bij de val van hun zoon Tom. "'Dit is het einde', was het eerste wat in ons opkwam. 'Zijn carrière is voorbij'. Om de eenvoudige reden dat Tom in het verleden al een keer hard op zijn réchterschouder is gevallen. 'Gebeurt dat nóg een keer, dan is hij kapot en kan je niet meer verder', werd hem toen gezegd. Geluk bij een ongeluk: het is niet rechts, maar links."
André kreeg Tom gisteravond nog aan de lijn. "Hij zat in zak en as, klonk het bedrukt. Je zou voor minder, natuurlijk. Zijn wedstrijden zaten er aan te komen. Niemand die straks wakker zal liggen van een paar ritzeges in de Ronde van België of de Eneco Tour. Dat is bijzaak. Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, dáár draait het om. Dan denk je: de tweeling kwam gezond ter wereld, alle zorgen zijn achter de rug, nu hard werken en goed trainen en dan zal hij klaar zijn om records te breken en... dan gebeurt zoiets. Op een paar vierkante meter in een koers die tweehonderd kilometer lang is. Pats, gedaan, onomkeerbaar. Daar bestaat slechts één woord voor: kut. Oké, hij moet morgen (vandaag, red.) nog in het ziekenhuis langs om te zien hoe erg de blessure is. Maar voor hij goed en wel terug in het zadel zit, zullen we toch weer een maand of twee verder zijn, denk ik. Gelukkig is er eind september nog het WK in Richmond. Daar kan hij naartoe leven."
"Pak alles mee wat je kunt krijgen"
Hoe relatief een tien- of twaalfjarige wielercarrière toch kan zijn, mijmert André nog na. "Voor je 't weet is de helft opgesoupeerd aan ziektes of blessures en ben je aan het einde. Daarom, goeie raad voor het jonge talent dat zich aandient: pak alles mee wat je kunt krijgen, stel vooral niks uit. Zo heeft ook Tom het gedaan. En anderzijds: er zijn natuurlijk veel ergere dingen in het leven. Als ik zie welk onpeilbaar leed de familie van ex-prof Ludwig Wijnants en zijn zoon Arne trof (zij verloren vorige week zondag hun respectievelijke echtgenote en mama bij een aanrijding in de koers in Sint-Truiden-Brustem, red.), dan denk ik: ach, waar klagen wij over..."
Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, dáár draait het om. Dan denk je: de tweeling kwam gezond ter wereld, alle zorgen zijn achter de rug, nu hard werken en goed trainen en dan zal hij klaar zijn om records te breken en... dan gebeurt zoiets. Op een paar vierkante meter in een koers die tweehonderd kilometer lang is. Pats, gedaan, onomkeerbaar. Daar bestaat slechts één woord voor: kut