Het tweede seizoen van True Detective probeert het onmogelijke te doen
Kan een eerste seizoen zo goed zijn dat een vervolg alleen maar kan teleurstellen? True Detective is vanaf zondag terug, maar niet zoals we het kennen.
Een mysterieuze figuur rijdt door de Hollywood Hills. Op de passagiersstoel ligt een groot uitgevallen kraaienmasker. Op de achterbank staart een man met een zonnebril schijnbaar onverstoord voor zich uit. Hij is op een lugubere manier vermoord. Zijn ogen werden uitgebrand, zijn geslachtsdeel eraf geknald. Dit is True Detective.
En neen, dat was geen spoiler. Of toch niet helemaal. In True Detective is de misdaad van ondergeschikt belang. Het zorgt vooral voor een toevallig plot waardoor in dit geval drie agenten en een slechterik samenkomen en vanaf dan een ongemakkelijk kwartet vormen. Het echte verhaal zit hem in de agenten en hun kleine en grote mysteries.
Het eerste seizoen van de serie werd, terecht of niet, met grootsheid onthaald. Het detectivegenre kreeg een oplawaai. De reeks was intens in zijn eenvoud en speelde op een indrukwekkende manier met de tijd. Hardnekkige clichés over het serieuze politiewerk wisselden af met bombastische, gespannen dialogen vol literaire toespelingen en vleugen filosofie die toch nooit overdreven klonken.
Voor het tweede seizoen rust alle druk op de schouders van auteur Nic Pizzolatto. De Amerikaanse romanschrijver schreef mee aan enkele afleveringen van de remake van het Deense The Killing, maar stapte na twee weken geïrriteerd op. "Ik wil de leidende rol. Ik kan niet goed functioneren bij de visie van een ander." Een jaar later brak hij door met True Detective.
Het echte verhaal zit hem in de agenten en hun kleine en grote mysteries
Constante dreiging
De auteur van de bejubelde serie is in elk opzicht opmerkelijk. Sommigen omschrijven hem als een creatieve etterbak. Hoe dan ook kan de schrijver van zo'n serie alleen maar een beetje getikt zijn. "Een goede steak kan me doen huilen", laat hij optekenen in een recent portret in Vanity Fair. "Ik word op een rauwe manier erg emotioneel als ik aan het schrijven ben."
Voor tweede seizoen gooit hij het over een heel andere boeg. Het verhaal rond de vriendschappelijke smerissen en hun relaties is verteld, zegt hij. "Ik denk dat alles wat ik had te zeggen over het 'buddy-cop genre' heb verteld. Wil je echt gewoon twee sterren zien rondrijden in een wagen en praten?"
Het zegt vast iets over Pizzolattos unieke en gewaagde visie en hij wil duidelijk vooruit met zijn serie, maar zo'n uitspraak is gevaarlijk. Want uitgerekend dat unieke narratieve gegeven trok kijkers zo hard aan in het eerste seizoen.
De gespannen momenten in de wagen en mijmerende gesprekken van soms wel vijf minuten lang. Het gelispel van Matthew McConaughey en het gerelativeer van Woody Harrelson. De opgelegde intimiteit en de constante dreiging dat een van de twee agenten op ieder moment kan doorslaan. De auto die voortbolt in het indrukwekkende decor van een desolaat en intiem Louisiana.
Uitgerekend het narratieve gegeven trok kijkers zo hard aan in het eerste seizoen. De constante dreiging dat een van de twee agenten op ieder moment kan doorslaan
Pizzolatto dreigt met zijn tweede seizoen een inwisselbare, klassieke detectiveserie te maken. Hij maakt het zichzelf ook niet gemakkelijk
Gevaarlijk
True Detective gaat over misdaadbestrijding en verbijsterende misdaad. Maar daar stopt elke gelijkenis met seizoen 1. De personages zijn niet meer dezelfde en de verhaallijnen in de twee reeksen houden geen enkel verband met elkaar. Pizzolatto kiest voor een ander verhaal en voor een andere manier om het te vertellen.
De christelijke cult uit Louisiana in het vorige seizoen maakt plaats voor de prostitutie, bizarre nachtclubs met seksuele fetisjen, vrouwenhandel en dildo's in de kast van Los Angeles. Centraal staat de fictieve stad Vinci, met een bevolkingsaantal van amper 95, maar een voldoende aantrekkelijke industrie om corrupte ambtenaren aan te trekken en gangsters die hen gretig in die corruptie ondersteunen.
De knappe tijdsprongen zijn zo goed als verdwenen, net als de mysterieuze ondervragingsscènes die zoveel intrige opwierpen.
Het is allemaal gevaarlijk. Pizzolatto dreigt zo met zijn tweede seizoen immers een inwisselbare, klassieke detectiveserie te maken. Hij maakt het zichzelf ook niet gemakkelijk. De eerste twee afleveringen worden geregisseerd door Justin Lin, de man die ons The Fast and the Furious: Tokyo Drift bracht.
Durf
McConaughey en Harrelson zijn ingeruild. Voor Colin Farrell, met een nu al legendarische snor, die met Ray Velcoro een clichématige agent met maffiabanden speelt. Vince Vaugn, bekend van The Internship en andere bedenkelijke blockbusterkomedies, speelt de slechterik die de corrupte politie in zijn macht lijkt te hebben. Rachel McAdams doet dienst als straffe vrouwenflik die niet op haar mond is gevallen en Taylor Kitsch als knappe jongen met een duister verleden.
Het is nog maar de vraag of het viertal de magie en de chemie naar het scherm kan brengen die er ontegensprekelijk tussen Woody Harrelson en Matthew McConaughey hing. Want eerlijk - die dikke, soms overdreven filosofische, monologen van Pizzolatto werkten vast ook alleen maar omdat ze uit de lispelmond van McConaughey kwamen.
Nic Pizzolatto lijkt voor een onmogelijke opdracht te staan. Al moet je hem nu al nageven dat hij de pagina tenminste durft om te slaan. In de plaats van een nieuw hoofdstuk dúrft hij een volledig nieuw boek schrijven. In de wereld van tv-series, waar na een hit al te vaak inspiratieloos het ene seizoen na het andere seizoen wordt uitgeperst, is dat heel wat.
True Detective, seizoen 2
Telenet zendt in de nacht van 21 op 22 juni elke week gelijktijdig met de VS de nieuwe aflevering uit via PRIME Series. Daarna zijn de afleveringen opvraagbaar via Play More.
