True Detective, seizoen 2: niet zo mysterieus, nog altijd even fascinerend

Het langverwachte tweede seizoen van True Detective is uit. Wij keken alvast naar de eerste drie afleveringen. Om een lang verhaal kort te maken: het is helemaal anders. Dat is niet noodzakelijk slecht, maar daarom ook niet goed.

True Detective gaat over misdaadbestrijding en een verbijsterende misdaad. Maar daar stopt elke gelijkenis met seizoen 1. De personages zijn niet meer dezelfde en de verhaallijnen in de twee reeksen houden geen enkel verband met elkaar.

Dat is jammer, want het eerste seizoen van de HBO-serie was meteen unieke televisie. Niet alleen door de glansprestaties van A-namen als Woody Harrelson en Matthew McConaughey, maar ook door de uitzonderlijke manier waarop het verhaal werd gebracht en getoond.

De reeks was intens in zijn eenvoud en speelde op een indrukwekkende manier met de tijd. De personages gingen gehuld in een hardnekkig waas van mysterie dat je niet zomaar kon doorgronden. Clichés over het politiewerk wisselden af met bombastische, gespannen dialogen vol literaire toespelingen en vleugen filosofie die toch nooit overdreven klonken.

Maar goed, de bepalende scenarist Nic Pizzolatto wou het anders. Helemaal anders. En omdat verandering niet noodzakelijk slecht is, wordt het moerassige Louisiana ingeruild voor een Los Angeles vol prostitutie, bizarre nachtclubs met seksuele fetisjen en vrouwenhandel.

Weg mysterie

De fictieve industriestad Vinci staat in het tweede seizoen centraal. Er staan amper 95 inwoners ingeschreven, maar het heeft een voldoende aantrekkelijke industrie om corrupte ambtenaren aan te trekken en gangsters die hen gretig in die corruptie ondersteunen.

Vince Vaughn speelt zo'n ondernemende gangster, Frank Semyon. Hij probeert op het goede pad te geraken maar dat lukt hem, weinig verrassend, maar niet. De drie andere hoofdfiguren zijn agenten. Colin Farrell is Ray Velcoro, een corrupte flik die een voorgeschiedenis heeft met Semyon. Rachel McAdams speelt een overtuigende Ani Bezzerides, een agente die zakelijk en correct denkt. Taylor Kitsch ten slotte is motoragent Paul Woodrugh. Hij ontdekt het lijk dat het viertal geforceerd bij elkaar zal brengen.

Pizzolatto kiest voor een ander verhaal en voor een andere manier om het te vertellen. De scenarist lijkt daarmee in een beurt alle elementen te schrappen die het eerste seizoen zo uniek maakten. Weg relativerende humor, weg constante dreiging, weg mysterie.

Wat de eerste reeks zo sterk maakte - en waarvan ik onterecht dacht dat het tekenend zou zijn voor de rest van de True Detective-franchise - is het mysterie. De manier waarop het verhaal zich ontplooide en zichzelf maar druppelsgewijs prijsgaf. De manier waarop een recherchezaak in het heden een zaak van het verleden ontrafelde. Er spookten zoveel vragen door je hoofd. Wat kan hier toch in hemelsnaam gebeurd zijn, en waar ging het fout?

Kwellingen

Niets van dat alles in de drie eerste afleveringen die we mochten zien van HBO. De nieuwe True Detective lijkt daardoor in bijna alles op een detectiveserie die we al zoveel gezien hebben. Gekwelde rechercheurs proberen een zaak op te lossen en struikelen onderweg over hun eigen problemen.

Een marginale flashback buiten beschouwing gelaten, volgt het tweede seizoen True Detective een lineaire verhaallijn in een verhaal waarin je overdonderd wordt door personages die stuk voor stuk medelijden willen opwekken.

Het zijn vier personages van wie je alle persoonlijke kwellingen en littekens van binnen en van buiten zal moeten leren kennen. Er is geen ruimte voor een grapje en werkelijk elk levensverhaal van elk personage ziet er somber en deprimerend uit. Dat laat veel ruimte voor diepgaande verhaallijnen, maar maakt het - anders dan bij de personages van McConaughey en Harrelson in het eerste seizoen - veel moeilijker om je aan ze te hechten.

Uitstekende zomerfictie

True Detective zal het dit jaar vooral moeten hebben van zijn fascinatie en van zijn schoonheid. De serie wordt nog steeds ontzettend knap in beeld gebracht, ook al is Los Angeles minder innemend dan het desolate Lousiana. Je blijft uitkijken naar elke nieuwe aflevering, zelfs al gebeurt er niet waanzinnig veel of zit er niet veel schot in deze zaak. Dat maakt van True Detective uitstekende fictie om de zomer mee te overbruggen.

HBO stuurde ons de eerste drie afleveringen. Pizzolatto zal het vast haten. In zijn leefwereld is een reeks een alleenstaand verhaal en kan je ze pas beoordelen nadat je het volledige resultaat hebt gezien.

De kans dat hij zijn tweede seizoen met een geniale ingeving alsnog mysterieus en intrigerend maakt is lang niet onbestaande. Alleen jammer dat daar bijna halfweg zo weinig van was te merken. We kunnen niet ontkennen dat dat ons een beetje zorgen baart. Maar wie weet komt er licht in de duisternis.