Sochi na de Spelen: financiële kater en een gloednieuw achtergelaten dorp
De Olympische Winterspelen zitten erop, alle atleten en cameraploegen zijn naar huis. Maar wat nu met die reusachtige stadions, het atletendorp en opgesmukte boulevards? Het verleden leerde dat dit wel eens een reusachtige kater kan worden voor het Russische badstadje aan de Zwarte Zee.
Prijskaartje van de laatste Winterspelen? 37 miljard euro, volgens The New York Times. Een smak geld, zeker in vergelijking met voorganger Vancouver, waar 'slechts' 4,5 miljard euro moest betaald worden. Maar de hele wereld keek wel zeventien dagen lang naar Sochi (hoewel er in Oekraïne wel belangrijkere zaken aan de hand waren).
Met die roebels transformeerde het een grauw stadje naar een wintersportmetronoom. De nieuwste stadions, de meest moderne accomodaties en een blits design katapulteerde het stadje enkele decennia voorop in de tijd. De overheden hopen dan ook dat de return er komt via een opleving van het toeristische leven in de buurt.
Wie een put graaft voor een ander...
Ze hopen dat zelfs vrij hard, want zoals bij vorige Spelen - zowel Winter- als Zomerspelen - kan de slinger vrij hard terugslaan na het spektakelgebeuren. Volgens David Wallechinsky, voorzitter van het International Society of Olympic Historians, zijn er nog geen concrete plannen voor wat er nu met de site zal gebeuren, en dat baart hem zorgen.
Hij verwijst op The Verge daarbij naar vorige gaststeden als Athene of Montreal. Die staan er vandaag de dag nog steeds verlaten bij en deden er meer dan 30 jaar over om hun schulden af te betalen. Elk gastland doet steeds zijn uiterste best om de vorige Spelen te overtreffen, maar delft daarmee ook een put voor zichzelf. Een put die het na de passage van het sportfeest zelf moet dichten.
Return on investment
Sommige steden, zoals Londen, trappen naar eigen zeggen niet in die val, maar een studie van the University of Chicago is duidelijk genoeg. De impact van een Olympische vlam op het toerisme en return on investment is gering tegenover steden die geen sportfestijn houden.
Toch zijn er voorbeelden van hoe het wel kan. Atlanta, host in 1996, deed z'n luchthaven herleven en 'schonk' het Olympisch Stadion aan de plaatselijke baseballclub. Ook Londen gebruikte veel 'tijdelijke' constructies, die dus perfect weer afgebroken konden worden. De winkelcentra en moderne urbanisatie van enkele wijken bleven wel.
Loze beloften
Het verschil met het succes van die steden is dat zij wel post-Spelenplannen hadden, en Sochi niet. Scott Holladay, professor aan de universiteit van Tennessee, zegt dat verlies maken met zo'n evenement geen schande is. "Maar dan moeten ze ook geen loze beloften maken. Wanneer je Spelen organiseert simpelweg voor de publiciteit of nationale trots, moet je daar ook duidelijk over zijn."
Ratingbureau Moody's berekende voor Sochi dat er jaarlijks zo'n vijf miljoen toeristen langs moeten komen om uit de kosten te geraken. Ter vergelijking: New York telt er jaarlijks 55 miljoen, Londen heeft er meer dan 25 miljoen per jaar en Parijs om en bij de 16 miljoen per jaar.
Post-Sochi
Er zijn wel plannen, maar die blijven erg vaag. De Adler Arena - zowat de thuisbasis van het Nederlandse schaatsgeweld - moet een expositieruimte worden. De accomodaties op de berg zelf moeten een skiresort worden. Tot slot zal er een ander stadion omgebouwd worden tot een voetbaltempel, aangezien Rusland in 2018 het WK voetbal organiseert.
In maart strijken de Paralympische Spelen nog neer, maar nadien worden de financiële en toeristische vooruitzichten erg troebel.
