Pasgeboren Sophie ontmoet voor het eerst vader (27) die in coma ligt en dan geschiedt een wonder: “Plots rolden de tranen over zijn wangen”
Zijn ogen zijn open, maar Sam King (27) uit Southampton ligt roerloos in zijn ziekenhuisbed, tot een vroedvrouw zijn pasgeboren dochtertje Sophie vlak voor zijn gezicht houdt. Plots rollen de tranen over zijn wangen. Vier dagen nadat zijn hart stopte met kloppen en hij in een kunstmatige coma werd gebracht, geeft Sam voor het eerst een teken. Zijn baby’tje was alles wat hij nodig had. Nog voor hij haar in zijn armen kan sluiten, vindt de kleine Sophie een manier om haar vader te wekken.
Enkele dagen eerder ligt Emma wakker naast haar man in bed. Ze is hoogzwanger en kan de slaap niet vatten. Ze scrolt wat op haar smartphone. Het Britse koppel wacht vol ongeduld op de geboorte van hun dochter. Het kan elk moment zover zijn. Dan stopt Sams hart met kloppen. Zonder waarschuwing krijgt hij een hartaanval. De aanstaande vader voelde zich eerder op de avond nog goed en kampte niet met gezondheidsproblemen.
“Het was gewoon een doodnormale avond”, vertelt Sam later in het Britse ontbijtprogramma ‘This Morning’. Omdat Emma nog wakker is, merkt ze meteen dat er iets grondig mis is. “Hij hapte drie keer heel diep naar adem. Daarna draaiden zijn ogen weg.”
Ze belt de hulpdiensten en begint haar man te reanimeren. Hoogzwanger, alleen naast het bed, probeert ze zijn hart opnieuw op gang te krijgen.
Wanneer de ambulanciers arriveren, nemen zij het over. Hij krijgt elf schokken met een defibrillator. Bijna twee uur lang vechten ze voor zijn leven. Ook wanneer de kans dat hij het haalt steeds kleiner wordt.
“Ze maakten een echo en dat was een van de redenen waarom ze bleven doorgaan”, legt Sam uit. “Daarop zagen ze dat mijn hart nog heel licht bewoog. Een meetbare polsslag of bloeddruk leverde dat niet op, maar er was wel nog enige hartactiviteit.”
Uiteindelijk begint zijn hart weer te kloppen. Sam leeft, maar is niet bij bewustzijn. Hij wordt in een kunstmatige coma gebracht. Artsen in het ziekenhuis in Londen kunnen niet zeggen hoeveel schade zijn hersenen hebben opgelopen. Evenmin weten ze of hij zijn vrouw ooit nog zal herkennen of zijn dochter ooit bewust zal zien.
Spoedarts Edward Langford beseft hoe klein de kansen zijn. “Wanneer het hart bijna twee uur niet op eigen kracht klopt, is overleven normaal gezien erg onwaarschijnlijk”, zegt hij. “En wie het toch haalt, houdt daar vaak blijvende schade aan over.”
Eerste ontmoeting
Drie dagen later wordt Sophie geboren. In hetzelfde ziekenhuis waar haar vader in coma ligt. Daar, op die andere ziekenhuiskamer, wordt intussen Sams verdoving geleidelijk afgebouwd. “Maar op dat moment wisten we nog altijd niet of er hersenactiviteit was en of hij begreep wat er om hem heen gebeurde”, vertelt Emma.
Sam kan zijn dochter niet in zijn armen nemen. Hij kan haar niet begroeten of haar naam uitspreken. Tot een vroedvrouw vader en dochter bij elkaar wil brengen. Ze tilt Sophie voorzichtig op en houdt het pasgeboren meisje vlak voor zijn gezicht. Emma staat naast het bed.
“Onwezenlijk”
Dan gebeurt iets waarop niemand nog durfde te hopen. Sam huilt. “Je kon zien hoe de tranen over zijn wangen rolden”, vertelt Emma. “Het was de meest onwezenlijke ervaring van mijn leven.” Hij beweegt niet. Hij zegt niets. Alleen die tranen verraden dat ergens achter zijn starende blik nog iets doordringt. En hoe.
Voor Emma nemen die tranen alle twijfels weg. Haar man hoort hen. Hij ziet zijn dochter. Hij is er nog. Sam zelf herinnert zich het moment slechts vaag. Als een wazige droom, zegt hij later. Voor Emma staat het voor altijd in haar geheugen gegrift.
Eindelijk naar huis
Na die eerste reactie begint de hoop stilaan te groeien. Sam verblijft twaalf dagen op de afdeling intensieve zorg. Dag na dag vecht hij om beter te worden. Na in totaal 33 dagen in het ziekenhuis mag hij naar huis. Naar Emma en naar zijn dochtertje, dat erin slaagde in zijn donkerste uren tot hem door te dringen.
Vandaag zit het jonge gezin samen in de zetel. Sam lacht, speelt met Sophie en geniet van de kleine, alledaagse momenten waarvan niemand wist of hij ze ooit nog zou meemaken. Volgens zijn familie is hij volledig hersteld. De hersenschade waarvoor de artsen vreesden, bleef uit. Uit voorzorg kreeg hij wel een defibrillator ingeplant.
Waarom Sams hart die nacht plots stopte met kloppen, weten de artsen nog altijd niet. Ook hijzelf kan nauwelijks bevatten dat hij het heeft overleefd.
“Ik heb werkelijk geen idee hoe het kan dat ik nog leef”, zegt Sam. “Maar ik ben er oneindig dankbaar voor.” De dochter die hij mogelijk nooit had leren kennen, groeit nu op met haar vader aan haar zijde.
