Collega Kitty: "Schutters hebben ons totaal verrast"
De politieagenten Kitty Van Nieuwenhuysen en Peter Van Stalle werden in de vroege ochtend van 4 december 2007 totaal verrast door de mannen die hen onder vuur namen. Dat heeft Van Stalle vandaag verklaard op de derde dag van het assisenproces over de roofmoord op Kitty Van Nieuwenhuysen.
Beide agenten waren op zoek naar de inzittenden van een achtergelaten Volvo, maar hadden hun zwaailichten niet aangestoken noch enige waarschuwing gegeven.
Hevige pijn
"We hadden vanop een 400-tal meter de lichten van de Volvo zien doven aan het kruispunt van de Beerselstraat en de Zennestraat en twee tot vier personen zien wegstappen", zei Peter Van Stalle. "We zijn dan de wagen voorbijgereden en hebben het blokje rondgereden. Toen we weer aan het kruispunt kwamen, hoorde ik verschillende kloppen en voelde ik een hevige pijn in de rechterhand. De ruit aan de passagierskant werd verbrijzeld."
Noodknop
De politie-inspecteur stapte daarop uit zijn voertuig en drukte de noodknop van zijn radio in. "Ik zag dat Kitty niet meer bewoog. Korte tijd later heb ik stekende pijn in mijn been gevoeld en ben ik op de grond gevallen. Aan een collega van de zone Sint-Pieters-Leeuw die ter plaatse kwam, heb ik nog gevraagd te kijken hoe Kitty er aan toe was."
Psychologische problemen
Maandenlang na de feiten kampte Van Stalle nog met fysieke en psychologische problemen. Ook vandaag nog ondervindt hij last van de naweeën van de schietpartij. "Ik heb er zelfs aan gedacht een andere job te zoeken", zei de politie-inspecteur.
Van Stalle werd bij de schietpartij in Lot geraakt aan de rechterhand en in de rechterzij. Daarbij doorboorde een kogel zijn dunne darm. "Ik heb anderhalve maand in het ziekenhuis gelegen en ben daarna nog zes maanden thuisgebleven", zei de inspecteur. "Pas nadien ben ik aan het werk gegaan, weliswaar eerst halftijds."
Nachtmerries en gedragsproblemen
Van Stalle ging eerst in een andere dienst aan het werk en hernam pas geleidelijk zijn werk bij de interventiedienst van de lokale politie van Beersel. Dat gebeurde onder begeleiding van het stressteam. "Ik heb maandenlang nachtmerries gehad en had gedragsproblemen. Ik had geheugenstoornissen, was opvliegend en stelde me zeer afstandelijk en emotieloos op."
Ook vandaag sleept Peter Van Stalle de feiten nog mee: "Mijn hand doet pijn bij wisselende weersomstandigheden en ik aanvaard het litteken op mijn buik moeilijk. Maar vooral denk ik nog elke dag aan Kitty. Het heeft lang geduurd voor ik haar dood kon verwerken. Zij was een zeer gemotiveerde politieagente, goedlachs en sociaal. Ze deed haar droomjob." (belga/tma)
