"Kloosters zijn geen ballingsoorden"
"Kloosters zijn geen ballingsoorden. Dat zowel Roger Vangheluwe als Michelle Martin zich nu (willen) terugtrekken in een klooster, is toeval." Dat zegt Bert Claerhout, hoofdredacteur van Kerk & Leven. "Van wie zich wil terugtrekken in een klooster wordt een zekere affiniteit met het religieuze verwacht."
"Wie zich niet goed in zijn vel voelt, kan zich voor korte tijd - een week of twee weken bijvoorbeeld - terugtrekken in een klooster om te bezinnen. Maar wie tot een klooster wil toetreden, moet dat uit vrije keuze doen", stelt Claerhout. "Anders hou je dat niet vol en is het voor niemand goed. Wie buiten het geloof staat, kan in een klooster misschien wel stilte vinden, maar komt ook in een vreemde omgeving terecht. Dat biedt doorgaans weinig soelaas."
Bekende omgeving voor Vangheluwe
Dat Vangheluwe en nu Martin zich kort na elkaar terugtrekken in het kloosterleven is uitzonderlijk volgens Claerhout. "Voor Vangheluwe was - gezien de omstandigheden - een ander leven moeilijk en hij komt natuurlijk in een bekende omgeving terecht. Wat zich de laatste tien jaar in de ziel van Martin heeft afgespeeld, weet ik niet, maar ik vermoed dat er wel een eigen vraag is om naar het klooster te gaan. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat ze een contemplatief leven wil leiden of boete wil doen."
Geen goede zaak
Of iemand al dan niet terecht kan in een klooster, is de beslissing van de overste. "Hij of zij moet daarover zelf oordelen in elk individueel geval", legt Claerhout uit. "Gesprekken met de betrokkene kunnen bijvoorbeeld duidelijk maken wat de bedoeling is. Opvang maakt trouwens deel uit van de geschiedenis van de kloosters, maar kloosters zijn geen ballingsoord waarnaar je mensen kan verbannen. Het zou niet goed zijn als ze nu plots zo in de belangstelling kwamen." (belga/eb)
