Vandenbroucke verlaat actieve politiek voor tweede maal
Frank Vandenbroucke zegt de actieve politiek voor een tweede maal vaarwel. De gewezen sp.a-minister wil tijd vrij hebben voor zijn grote liefde: de wetenschap.
Vandenbroucke (° Leuven 1955) studeerde economie in Leuven en Cambridge. Zijn politieke loopbaan startte op de studiedienst van de SP. Tussen 1985 en 1996 zetelde hij in de Kamer. Hij voerde zijn eerste campagne onder het motto "Franky goes Brussels".
Agusta-affaire
Tussen 1989 en 1994 was hij voorzitter van de SP. In oktober 1994 volgde hij Willy Claes op als minister van Buitenlandse Zaken, die secretaris-generaal van de NAVO werd. In maart 1995 nam hij tengevolge van de Agusta-affaire ontslag. Vandenbroucke, een van de grondleggers van de nieuwe partijfinanciering, struikelde over het feit dat hij aan het begin van zijn voorzitterschap de opdracht zou hebben gegeven geld van een (toen onbekende) bestemming te verbranden.
Oxford
In 1996 nam Vandenbroucke ontslag uit de Kamer en trok hij zich voor de eerste keer terug uit de politiek. Hij ging twee jaar rond opvattingen over sociale rechtvaardigheid doctoreren aan de universiteit van Oxford. Daar kwam hij ook in contact met het gedachtengoed van de Britse premier Blair. Hij kwam terug in de politiek met een goede score bij de Europese verkiezingen in 1999.
Na die verkiezing zette Vandenbroucke mee de paars-groene regering in de stijgers. Samen met de toenmalige liberale premier Guy Verhofstadt was hij bij de start van die regering één van de vurige verdedigers van het concept "actieve welvaartsstaat".
Botsingen met artsen en PS
Als minister van Sociale Zaken kwam hij regelmatig in aanvaring met de artsenverenigingen. Hij slaagde er niettemin in een forse inhaalbeweging te realiseren op de begroting van de gezondheidszorgen.
Na de federale verkiezingen in mei 2003 nam hij de portefeuille van Werk over van PS'ster Laurette Onkelinx. Op dat departement kwam hij regelmatig in botsing met de PS onder meer over de dienstencheques en de controle op werklozen.
In 2004 stapte Vandenbroucke over naar de Vlaamse regering, waar hij viceminister-president werd, bevoegd voor Werk en Onderwijs. Als doordrijver zette hij heel wat onderwijshervormingen in gang, soms tot wanhoop van het onderwijsveld.
De 'professor'
De coalitiepartners van Vandenbroucke apprecieerden diens dossierkennis en gedrevenheid, maar stoorden zich vaak aan het belerende kantje van de "professor". Ook binnen zijn eigen partij was Vandenbroucke niet altijd geliefd. Tegen alle verwachtingen in duidde partijvoorzitster Gennez Vandenbroucke in 2009 niet aan als minister in de Vlaamse regering-Peeters II.
Vandenbroucke werd Vlaams parlementslid en senator. Achter de schermen werkte hij mee aan de zoektocht naar een uitweg uit de politieke impasse. In het voorjaar van 2010 kwam hij nog eens op het voorplan, toen een interne mail over de financieringswet per ongeluk bij de N-VA terechtkwam en de woordvoerder van de N-VA een telefoontje op de trein opving. (belga/tw)
