Wordt de vierde zware crisis tussen MR en FDF de laatste?
De crisis tussen de MR en het FDF is de zwaarste uit de geschiedenis van het kartel. Nochtans komt deze ruzie niet meteen als een verrassing: hij hing al in de lucht sinds de onderhandelingen rond formateur Elio Di Rupo naar de kern van het dossier-BHV verschoven. FDF-voorzitter Olivier Maingain lanceerde de voorbije weken de ene forse verklaring na de andere, en sinds enkele dagen was er geen enkel contact meer tussen hem en MR-voorzitter Charles Michel.
De eerste tien jaren van het kartel verliepen veeleer rustig. Nadien volgde in 2001 de periode van het Lombard- en Lambermontakkoord. En de laatste jaren liepen de spanningen geregeld op om uiteenlopende redenen: de aanduiding van een FDF'er als staatssecretaris en de alliantie van MR met LiDé van Rudy Aernoudt, maar ook de contacten van de MR met de N-VA - waaronder het befaamde diner bij Bruneau -, het debat over de regels voor gezinshereniging en het verlies van een zetel van een gemeenschapssenator.
1964
Het FDF werd in 1964 boven de doopvont gehouden. De partij kende haar meest succesvolle periode tijdens de jaren zeventig en tachtig. Nadien ging ze erop achteruit. In 1993 sloot toenmalig voorzitster Antoinette Spaak een akkoord met PRL-voorzitter Jean Gol, dat twee jaar later tot de oprichting van een federatie zou leiden. Doel was de verdediging van de belangen van de Franstaligen.
De eerste periode van de alliantie verliep rustig. De federatie PRL-FDF zat in de oppositie, wat de zaken gemakkelijker maakte. In 1998 breidde de federatie zich uit met de MCC van oud-PSC-voorzitter Gérard Deprez, waarna de federatie PRL-FDF-MCC zich in 2002 omdoopte tot de MR (Mouvement Réformateur).
Lambermontakkoord
Drie jaar voordien was het kartel toegetreden tot de paarsgroene regering-Verhofstadt. Het Lambermontakkoord van 2001, waar het Lombardakkoord over Brussel deel van uitmaakt, creëerde serieuze spanningen binnen de MR. Het FDF zou uiteindelijk tegen de uitvoering stemmen van het Lombardakkoord, dat onder meer voorzag in een gegarandeerde vertegenwoordiging van de Vlamingen in het Brussels parlement.
Onthouding
Over het luik overdracht van bevoegdheden van het Lambermontakkoord onthoudt het FDF zich. Dat luik bevatte de herfinanciering van de Franse gemeenschap en de overdracht van de voogdij over de gemeenten naar de gewesten. Dat laatste punt lag erg gevoelig voor het FDF omdat het betrekking had op de gemeenten uit de Vlaamse rand. De partij stemde niet tegen omdat beloofd was dat het minderhedenverdrag van de Raad van Europa zou worden geratificeerd, wat tot vandaag niet gebeurd is. Toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Louis Michel ondertekende de tekst, maar geen enkel parlement nam de tekst aan wegens geen akkoord over de definitie van het begrip nationale minderheden.
Regering-Leterme
Na enkele rustige jaren liepen de spanningen opnieuw hoog op ten tijde van de vorming van de regering-Leterme in maart 2008. Het FDF wilde toen "een van hen" in de regering. Een partijbureau werd in allerijl bijeengeroepen en een breuk, aldus het FDF, was niet veraf. Niet omdat we een staatssecretaris willen, maar omdat we een vertegenwoordiger binnen de regering wilden om er onze boodschap duidelijk te maken, luidt het. Uiteindelijk kreeg de burgemeester van Schaarbeek, Bernard Clerfayt, een portefeuille als staatssecretaris op Financiën.
Rudy Aernoudt
In 2009 breekt er opnieuw een storm los binnen het huishouden, toen de MR een akkoord wilde sluiten met Rudy Aernoudt met het oog op de regionale verkiezingen van 2009. Het FDF verzet zich met hand en tand tegen een samenwerking. De crisis is ernstig, maar uiteindelijk van erg korte duur. De officiële aankondiging van de samenwerking gebeurde op zaterdag 21 februari; op 23 februari trekt het partijbureau van de MR er alweer een streep door.
Contact met N-VA
Sindsdien doken geregeld spanningen op over uiteenlopende onderwerpen, zoals de contacten met N-VA of het dossier van de gezinshereniging, maar nooit dreigden ze het kartel in gevaar te brengen. Nog andere twistappels waren de wens van het FDF om in Wallonië voet aan de grond te krijgen en om herkenbare plaatsen te krijgen op de MR-lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen, wat bij meer dan een Waalse liberaal tot tandengeknars leidde.
Reynders vs. Michel
De campagne voor de voorzittersverkiezingen bij de MR liet de meningsverschillen bij de verschillende componenten van de MR aan de oppervlakte komen. Algemeen wordt aangenomen dat toenmalig ontslagnemend voorzitter Didier Reynders het FDF welgezinder was dan Charles Michel, die het roer van hem overnam. Het is in die periode, en de verwikkelingen in de marge van de campagne, dat het FDF een post als gemeenschapssenator misliep. Die zou normaal gezien door Caroline Persoons worden ingenomen. (belga/adb)
