Aangrijpend: Britse bevalt van mirakelbaby na bombardement en kogel in buik
Ze verloor een been, een oog en kreeg een kogel in haar buik. Hannah Campbell zou nooit meer moeder worden. Dat harde verdict kreeg ze te horen van de behandelende arts na het bombardement op de Britse basis waar ze de wacht hield maar dat was buiten Hannah zelf gerekend. De Britse ex-soldaat die zo zwaargewond raakte in Irak, knuffelt nu haar pasgeboren dochtertje Lexi-River. "Het is een nieuwe start van mijn leven." Het meisje heeft alvast een moedige mama...
18 juni 2007: Hannah, soldaat op missie in Irak en moeder van Milly, raakte bedolven onder het puin van het gebombardeerde gebouw. Ze kreeg ook een kogel in haar buik. Als bij wonder overleeft ze de horrordag maar haar geluk is van korte duur. Ze krijgt als snel te horen dat ze nooit meer moeder zou worden. De kogel van een scherpschutter richtte ook schade in haar buik en baarmoeder aan. En kijk, vorige maand verstomde ze de wereld met verbazing. Met een keizersnede beviel ze van een wolk van een dochter. Haar partner noemde de baby meteen hun 'kleine wonder'. "Het ogenblik waarop ze haar op mijn borst legden en ik in haar blauwe ogen keek was echt onbeschrijflijk. Ik voelde me zo gelukkig", vertelt de trotse en dappere moeder uit Northampton. "Vier jaar gelden kreeg ik te horen dat ik nooit meer opnieuw moeder zou worden. Ik was er kapot van. Ik kon me niet inbeelden dat het ooit nog opnieuw zou gebeuren. En nu heb ik een mooie dochter. Elke keer als ik haar vastpak, voel ik een overweldigende liefde voor dat kleine mensje waarvan ik dacht dat het er nooit meer zou komen."
Speciale ontmoeting
De vreugde van de 29-jarige is meer dan begrijpelijk. Ze legde een lange en moeilijke weg af. De voorbije jaren ging ze door een hel. De pijn was vaak niet te harden en ze had ook af te rekenen met psychologische problemen. Die kostten haar haar huwelijk met de vader van haar eerste kind Milly. De dagen voor de bevalling van haar dochtertje waren voor Hannah opnieuw een emotionele rollercoaster. Ze ontmoette toen Karl Croft. Hij haalde haar met zijn blote handen vanonder het puin in Irak en redde zo haar leven. Hannah had zijn shift overgenomen en deed de bewaking van het gebouw dat gebombardeerd werd. De twee bleven na hun dienst in Irak contact houden en stuurden elkaar elk jaar opnieuw een mailtje. Dat gebeurde steevast op 18 juni. Ze riepen de dag uit tot hun 'gelukkige levensdag'. Pas een maand voor de bevalling zagen ze elkaar opnieuw. Het werd de laatste horde die Hannah moest nemen in haar verwerkingsproces. "Karl is de enige die écht weet en begrijpt wat ik die dag meegemaakt heb. Ik kan het iedereen wel vertellen maar niemand begrijpt wat we toen doorgemaakt hebben. We hebben nooit eerder echt gesproken over wat er toen allemaal gebeurd is. De herinneringen waren te pijnlijk voor ons. Pas toen we elkaar opnieuw ontmoet hebben, lukte het. Het werkte bevrijdend. De timing kon niet beter. Ik kon net voor mijn bevalling dat hoofdstuk definitief afsluiten en me volledig richten op mijn leven met mijn nieuwe dochtertje."
Vaderland dienen
Milly was amper twee toen Hannah naar Irak trok. "En toch wou ik gaan, ik wilde koste wat kost mijn vaderland dienen. Ik wou mijn job doen. Toch was het hard. Ik miste haar verschrikkelijk en Jamie (haar ex-man) nam toen de zorg op voor haar." Al onmiddellijk na haar aankomst op de Britse basis in Basra werd ze geconfronteerd met de gruwel van de dagelijkse terreur. De basis werd elke dag opnieuw wel acht keer onder vuur genomen. "Nooit werd ik op zo'n manier geconfronteerd met een constante terreur." Hannah nam met plezier de shift van Karl over. Ze wou dat hij op tijd zijn vliegtuig naar huis kon halen. Minuten later lag ze onder het puin. Karl die wachtte op vervoer naar de luchthaven zag het gebeuren. "Ik zag in een ooghoek iets vliegen. Ogenblikken later lag ik op mijn rug in het stof. Ik besefte meteen dat Hannah verderop onder het puin lag. Ik schreeuwde haar naam maar het bleef stil. Ze moet toen al het bewustzijn verloren hebben. Pas later begon ze zelf te roepen."
Even later arriveerden Amerikaanse collega's. Karl aarzelde geen seconde. "Samen gingen we op zoek naar haar. Met de blote handen gingen we puin ruimen. Het leek wel een eeuwigheid voor ik haar opnieuw zag. Het was verschrikkelijk, ze was er erg aan toe. Het was een beeld dat ik nooit meer zal vergeten. Ik bleef haar moed inspreken: 'we gaan je hier uithalen!'" Pas 2,5 uur later kon Hannah met de hulp van de Amerikanen bevrijd worden. "Plots werd alles zwart voor mijn ogen. Even later leek het wel alsof ik ging stikken. De brokstukken duwden me plat. Uit alle macht probeerde ik nog om hulp te roepen maar het werd opnieuw zwart voor mijn ogen."
Afschuwelijk verdict
Karl en Hannah werden voor verzorging overgevlogen naar Selly Oak. "Het was een opluchting toen ik merkte dat ze nog leefde", vertelt Karl. Daar kreeg Hannah slecht nieuws. Een kogel van een sluipschutter had haar baarmoeder geraakt. "Ik vroeg de dokter of ik nog opnieuw moeder kon worden. Hij zei dat de kogel heel wat schade aangericht had. Een nieuwe baby behoorde niet meer tot de mogelijkheden. Ik was kapot toen ik het hoorde. Ik probeerde me af te sluiten, mijn gevoelens af te blokken en ik troostte me met de gedachte dat ik al een dochter had."
Toen volgden er nog negentien operaties aan haar voet. Hannah kreeg ook te kampen met stress en psychologische problemen. De situatie werd thuis onhoudbaar en ze scheidde van haar man Jamie. "We hebben veel energie in ons huwelijk gestoken maar het lukte niet meer." Daarna nam ze nog een drastisch besluit. Ondanks alle operaties bleef ze op de sukkel met haar linkervoet en besloot ze om haar been te laten amputeren. "Het was een goede beslissing. Met een prothese kon ik opnieuw stappen en kon ik weer mijn moederrol opnemen voor Milly."
Nieuwe liefde
De moedige Britse kreeg opnieuw meer zelfvertrouwen en ging aan het internetdaten. Ze leerde zo Anthony McMorrow kennen en die werd op Valentijnsdag haar verloofde. "Ik vertelde hem meteen wat er gebeurd was. Hij had ook al een zoontje. We werden verliefd maar van een kind samen werd niet meteen gesproken... maar tijdens een routinetest kwam aan het licht dat ik zwanger was. We waren totaal verrast. Drie weken voordien werd ik op medische grond ontslagen uit het leger."
Speciale verjaardag
De zwangerschap betekende dan ook een nieuwe start. Intussen was Karl nog altijd toe aan een ontmoeting met haar. Zijn vrouw moedigde hem aan. "Ik durfde haar niet vragen om een ontmoeting. Toch hadden we afgesproken om elkaar nog eens te zien. Ik was dan ook opgelucht toen ze mijn uitnodiging beantwoordde. Ze gaf me haar adres. Ik reed naar haar toe en bleef nog minutenlang voor haar deur zitten. Ik vreesde dat ik elkaar zou zakken, dat het te zwaar zou worden. Toen ze de deur opende, kreeg ik meteen een knuffel. Ik was bloednerveus maar met een kopje thee ging het dan toch." Hannah verloste hem van zijn schuldgevoel. Het waren de opstandelingen. Niet hij maar zij waren de schuld van haar ellende. "Was het niet gebeurd, dan had ik nooit Anthony ontmoet en dan was ik niet meer opnieuw moeder geworden. Ik heb vrede gevonden na een moeilijke tijd. Ik bracht een hand naar mijn bolle buik en vertelde hem dat mijn dochtertje een nieuwe start betekende en dat hij ook opnieuw moest beginnen", vertelt Hannah. "Haar woorden werkten verlossend. Al die tijd voelde ik me schuldig. Ze is een enorme inspiratie voor mij geworden." Vier weken na hun ontmoeting beviel Hannah in het ziekenhuis van Northampton van haar dochtertje Lexi-River. Ze vierde haar thuiskomst met haar baby op een speciale dag. "Net toen werd Milly negen. Dat hebben we allemaal samen gevierd met de ganse familie. Het betekende een nieuwe start voor ons allemaal", besluit Hannah.
