"Het was een verschrikking. Lichamen en gewonden lagen verspreid over de weg"
De Franse journalist Damien Allemand van de lokale krant Nice Matin was gisteravond aanwezig op de Promenade des Anglais, toen de vrachtwagen op de menigte inreed. Op de website Medium beschrijft hij wat hij zag.
"Het was een leuke avond. De sfeer was goed, het vuurwerk mooi, kinderen gooiden steentjes in het water en het was druk. In het kort, het was een coole avond. De Promenade zag zwart van de mensen. Ik had besloten om de avond op het strand door te brengen ter hoogte van de High-Club, daar waar de Promenade voetgangersgebied wordt.
Aan het einde van de vuurwerkshow zijn we allemaal op hetzelfde moment gaan staan. We gingen in de richting van de trappen, als sardientjes in een blikje. Ik zigzagde tussen de mensen door om tot bij mijn scooter te komen, die in de buurt geparkeerd stond. In de verte een geluid. Mijn eerste gedachte: een slimmerik wilde zijn eigen vuurwerk afsteken en had het niet in de hand.
Vrachtwagen des doods
Maar neen. Een fractie van een seconde later kwam er een enorme witte vrachtwagen met een enorme snelheid op de mensen af, waarbij de chauffeur aan het stuur trok om zoveel mogelijk mensen te raken. Deze vrachtwagen des doods is mij op enkele meters afstand gepasseerd en ik realiseerde het me niet. Ik zag lichamen vliegen als kegels. Ik hoorde geluiden, geschreeuw, dat ik nooit zal vergeten.
Ik was verlamd. Ik bewoog niet. Ik volgde die lijkwagen met mijn ogen. Om mij heen was paniek. Mensen renden, schreeuwden, huilden. Toen realiseerde ik het me. En ik rende met ze mee. Richting le Cocodile, waar iedereen ging schuilen. Ik ben daar maar een paar minuten gebleven, maar het leek een eeuwigheid. "Schuil." "Blijf daar niet.""Waar is mijn zoon? Waar is mijn zoon?" Woorden die ik om me heen hoorde.
Overal doden
Ik wilde weten wat er gebeurd was en ben naar buiten gegaan. De Promenade was verlaten. Geen enkel geluid. Geen sirene. Geen auto. Ik ben de plek waar de vrachtwagen reed, overgestoken. Ik kwam Raymond tegen, een 50-jarige man, die in tranen fluisterde: "Er zijn overal doden." Hij had gelijk. Vlak achter hem, iedere vijf meter dode lichamen, ledematen, bloed. Gehuil.
Strandgangers waren de eersten die ter plaatse waren. Ze namen water mee voor de gewonden en handdoeken die ze neerlegden op plaatsen waar geen hoop meer was. Op dat moment ontbrak het me aan moed. Ik wilde helpen, dienstbaar zijn...in het kort: iets doen. Maar het lukte me niet. Nog steeds verlamd.
Doorzeefd
Een tweede paniekaanval dreef me terug naar Cocodile. "Hij komt terug! Hij komt terug!" Het klopte niet. De dodelijke vrachtwagen had zijn route tientallen meters verderop beëindigd, doorzeefd met kogels. Ik hoorde geen enkel schot. Enkel geschreeuw. En nu alleen gehuil. Enkel gehuil.
Ik ben gaan lopen. Rechtdoor. Ik heb mijn scooter opgehaald om zo ver mogelijk weg te gaan van deze hel. Ik ben de Promenade weer over gegaan en heb kennis genomen van de omvang van het drama. Lichamen en gewonden lagen verspreid op het trottoir tot aan Lenval. De eerste ambulances kwamen aan. Deze avond, het was een verschrikking."
