"Mama, bel vlug de politie! Hier sterven mensen"
De zestienjarige Julie Bremnes was een van de overlevenden van de slachtpartij op het Noorse eiland Utøya. Terwijl ze Anders Behring Breivik constant jongeren hoorde neerschieten, sms'te ze haar moeder Marianne Bremnes dat ze nog in leven is. "Een gek schiet hier in het rond", stuurde ze toen Breivik het vuur geopend had.
Julie had veel geluk toen Breivik op het eiland Utøya aankwam en doelbewust mensen neerschoot. Het meisje kon zich nog net achter een rots verstoppen en bleef zo uit het vizier van de moordlustige gek.
Op het moment van de feiten was haar moeder Marianne in Harstad. Om tien over vijf kreeg Marianne het eerste onrustwekkende sms'je van haar dochter. "Een gekke man schiet hier in het rond. Bel naar de politie." "Ok", zei de mama, maar dan moest Julie haar elke vijf minuten een berichtje sturen zodat ze wist dat ze nog in leven was.
2 uur onzekerheid
Wat volgt is een hele hoop sms'en. Nadat ze uren doodsangsten heeft uitgestaan, kon ze zonder een schrammetje het eiland verlaten. Hieronder kunt u ze lezen dankzij de Noorse berichtendienst VG NETT.
Julie, 17.42: "Mama haast je en bel naar de politie. Hier sterven mensen!"
Marianne: "De politie is onderweg. Kan ik er op berusten dat je mij belt?
Julie: "Neen. Zeg de politie dat het een gekke man is. Hij loopt hier rond en schiet op de mensen. Je moet je haasten!"
Marianne: "De politie weet het. Ze hebben veel meldingen gekregen. Alles zal goedkomen Julie. De politie belde net. Stuur ons elke vijf minuten een berichtje zodat we weten dat je in leven bent alsjeblieft."
Julie: "Ok. We staan hier echt doodsangsten uit."
Marianne: "Dat versta ik, mijn meisje. "Blijf in dekking, ga niet weg van die plaats! De politie is al onderweg, als ze daar zelfs nog niet is. Zie je gewonden of doden?"
Julie: "We verstoppen ons achter een rots aan de oever."
Marianne: "Goed! Moet ik opa vragen om naar beneden te komen en je op te halen als alles weer veilig is? Het aanbod blijft."
Julie: "Ja"
Marianne: "We roepen opa meteen."
Julie: "Ik hou van jullie, ook al scheld ik jullie regelmatig uit. Ik ben niet panisch, ook al ben ik doodsbenauwd."
Marianne: "Dat weet ik kindje. We houden ook waanzinnig veel van jou. Hoor je nog schoten?"
Julie: "Neen"
Marianne: "Hoor je nog iets anders uit Troms (Noorse provincie)? Opa is onderweg"
Julie: "De politie is hier."
Marianne: "De man die schiet, draagt waarschijnlijk een politie-uniform. Wees voorzichtig! Wat gebeurt er nu met jou?"
Julie: "We weten het niet."
Marianne: "Kan je ondertussen al spreken?"
Julie: "Neen. Hij schiet nog steeds."
Julie: "Jørgen is naar hier gezwommen. Hij heeft net met zijn vader gepraat."
Marianne: "Dat staat in alle nationale berichten, volledige opmerkzaamheid in Utøya nu. Wees voorzichtig! Van wanneer je de mogelijkheid hebt, ga dan naar het vasteland en vaar met opa naar Hamar."
Julie: "Ik leef nog"
Marianne: "God zij dank!"
Julie: "Wij wachten tot de politie ons komt ophalen."
Julie: "We hebben schoten gehoord. We vertrouwen het niet om op te staan."
Marianne: "Goed! De evacuatie is bezig, zeggen ze net op de televisie."
Julie: "We hopen het, we zijn tot nu door niemand opgehaald. Kunnen ze hem niet vatten?!!"
Marianne: "De terreurpolitie is daar en ze proberen hem te vatten."
Julie: "OK"
Marianne: "Moeten wij proberen voor morgen een vlucht naar huis te boeken?"
Julie: "Ik heb op dit moment geen tijd om daarover na te denken."
Marianne: "Dat versta ik."
Julie: "Weet je nu al iets meer? Hebben ze hem?"
Marianne: "Ik hou je op de hoogte, mijn meisje. Wij volgen het op televisie."
Marianne: "Hallo, ben je daar?"
Julie: "Ja. De helikopter vliegt om ons heen."
Marianne: "Dan zullen jullie zeker gezien worden."
Julie: "Ze zoeken naar mensen in het water. We zijn nog steeds niet opgehaald!"
Julie (om 19.01u): "Wat zeggen de berichten?"
Marianne: "De politie is nu ook met boten in de buurt van Utøya, anders niks nieuws. Er is nog niks beslist over de dader. Houdt je alvast rustig. Wacht tot iemand je ophaalt.
Marianne: "Ze hebben hem!"
(jue)