Moeder stuurde zoon nog berichtje: 'Waar ben je?'

Zal hij erbij zitten? Dat is de vraag die het leven van de familie van Robin Hemelrijk beheerst, nu duidelijk is dat de lichamen van de slachtoffers van de vliegramp naar Nederland komen. Vurig verlangt moeder Sylvia ernaar haar zoon te ruste te kunnen leggen op het mooiste denkbare plekje. Voor dit verhaal stelde ze de allerlaatste foto van Robin ter beschikking, die vlak voor het vertrek op Schiphol werd genomen.

Robin Hemelrijk was in de 17 jaar die hij leefde nog nooit buiten Europa geweest. Maar deze zomer zou hij zijn vleugels uitslaan. Naar Maleisië, Bali en Singapore gaan, op vakantie, zonder zijn ouders. Donderdag stapte hij voor het eerst in een vliegtuig. Even later crashte vlucht MH17.

"Laat wat van je horen"
Zijn moeder Sylvia dacht die avond nog dat haar man een grapje maakt, als hij haar vraagt naar de vluchtgegevens van haar zoon. Maar de tv laat zien dat het meest verschrikkelijke nieuws denkbaar waar is. Dat geen enkele inzittende de crash heeft overleefd. En toch stuurt ze haar Robin nog een bericht. "Waar ben je, gup?" schrijft ze tegen beter weten in. "Laat wat van je horen."

Een antwoord kwam nooit . Sylvia's wereld is ingestort. En nu vraagt ze zich af of het lichaam van Robin ooit nog naar Harmelen zal komen, om te ruste te worden gelegd. Of ook hij gevonden is, daar in de zonnebloemvelden in Oekraïne. Het nieuws volgt ze op de voet. "Je wil je kind terug, dat is het enige dat telt.'' Maar Sylvia weet ook dat het maanden, wellicht een jaar kan duren voordat ze haar zoon kan begraven. Ze zet zich samen met haar man Evert schrap, bereidt zich erop voor dat het lang kan gaan duren. Zo kan het alleen maar meevallen.

Mooiste plekje
Als ze horen dat Robin erbij is, vandaag op die eerste vlucht naar Nederland, dan zullen ze het mooiste plekje dat er is voor hem uitzoeken. Om hem te ruste te leggen. Het voelt oneerlijk. Hard. De rustige Robin wachtte een gouden toekomst. Rustig geboren en altijd rustig gebleven. "Als er ruzie was, zette hij zijn koptelefoon op. Robin kon er niet tegen, deed geen vlieg kwaad.''

Vol liefde roepen Sylvia en Evert het ochtendritueel van hun zoon in herinnering. Dan trok hij tergend langzaam eerst zijn ene schoen, maat 47, aan. Dan heel rustig de ander. Als zijn jas eenmaal aan was, stapte hij op de fiets. Om ineens in vliegende vaart naar het Minkema college in Woerden te rijden. Nooit kwam hij te laat aan. Het zat 'm in de benen.

En in het kopje, benadrukt zijn moeder. Robin was intelligent. " 'Een volwassen man in een kinderlichaam', zeiden ze op school weleens tegen ons.''

Dokter
Als ventje wist Robin dat hij dokter wilde worden. "Om kinderen met kanker te genezen." Later lonkte een toekomst in de ICT. Urenlang was het bijna 1,90 meter lange lijf van Robin achter de computer te vinden, werkend aan een spel waarmee hij de wereld zou veroveren. "Hij had een megatoekomst voor zich. Wilde naar Amerika, om te studeren. En op avontuur, de wereld zien.''

Zijn moeder moet lachen als ze naar de foto's van haar zoon kijkt. Dan ziet ze de ondeugende blik, die hij als baby al had. De flaporen, die hij niet lang geleden liet corrigeren. Wat is hij lief. Wat wàs hij lief. Maandenlang legde Robin elke cent opzij, om de reis naar Maleisië te kunnen maken. Hij werkte in de supermarkt en er was bijna geen Harmelenaar die niet bij hem aanklopte als er een computer was gecrasht.

"Het was zijn eerste reis zonder ons.'' Omdat Robin meeging met goede familievrienden, liet ze hem gaan. "Vergeet niet het mij te laten weten als je bent aangekomen", drukte Sylvia haar zoon nog op het hart, toen ze hem afzette bij het gezin met wie hij op vakantie zou gaan. Vanaf Schiphol kreeg ze nog een foto van Robin. "We zijn er klaar voor", stond erbij.