"Niet gifgasaanval maar oliebelangen zijn inzet militair ingrijpen in Syrië"
"Een militaire interventie in Syrië wordt niet enkel ingegeven door het nobele doel om het gebruik van chemische wapens te stoppen, maar ook door de drang om de olie- en gaswinning in handen te houden". Dat stelt de directeur van het Britse Instituut voor Politiek Onderzoek en Ontwikkeling Nafeez Ahmed in The Guardian.
Vorige maand vielen meer dan duizend slachtoffers bij een chemische aanval op een buitenwijk van de Syrische hoofdstad Damascus, onder hen honderden kinderen. Dat deed de burgeroorlog in het land, die al meer dan twee jaar aanhoudt, escaleren. Het deed wereldleiders ook besluiten dat een militair ingrijpen zich opdringt. De Verenigde Staten, Frankrijk en Groot-Brittannië proberen een draagvlak te vinden voor een beperkte maar krachtdadige militaire interventie.
Gifgasaanval niet kantelpunt
Volgens de directeur van het onafhankelijke Britse Instituut voor Politiek en Ontwikkeling is een tussenkomst in Syrië al lange tijd een optie en is het overschrijden van de zogenaamde 'red line', het inzetten van chemische wapens, niet het kantelpunt.
"Zeven landen in vijf jaar aanvallen"
Ahmed haalt documenten aan van de voormalige NAVO secretaris-generaal Wesley Clark. Clark werd via een brief van het Amerikaanse ministerie van Defensie op de hoogte gebracht van een plan dat na 11 september in de VS was ontstaan. "Zeven landen in vijf jaar aanvallen en vernietigen", luidde het. "We starten met Irak en schuiven op naar Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Soedan en Iran". Volgens Clark had dit tot doel de olie- en gasreserves onder controle te krijgen.
Stabiliteit in regio bewaren
De uitspraken van Clark worden gestaafd door een rapport van het Amerikaanse leger en de Amerikaanse denktank RAND. "De meeste olie wordt geproduceerd in het Midden-Oosten, dus de VS heeft er alle belang bij om de stabiliteit in de regio te bewaren en in te grijpen."
Het RAND-document legde een klemtoon op Syrië, "waar een schaarste aan water, in combinatie met een sterk toenemende bevolking, spanningen zal veroorzaken."
Geen oliecontract met Qatar
De beslissing om het land extra in de gaten te houden, viel in 2009, toen de Syrische president Bashar al-Assad weigerde een oliecontract met Qatar te ondertekenen. De deal ging over een pijplijn die door het noorden van Syrië zou lopen om uit te monden in Turkije.
In plaats daarvan kwam Assad met Iran overeen een alternatieve pijplijn te bouwen. Ahmed noemt de Iran-Irak-Syrië pijplijn "een rechtstreekse slag in het gezicht van Qatar".
"Daarom is het niet ondenkbaar dat de harde taal van Qatar en Saoedi-Arabië op dit moment tegen Syrië, alles te maken heeft met eigen oliebelangen en wie in de toekomst de grootste leverancier van het Westen kan zijn", stelt Ahmed in The Guardian. De onderliggende strategie van een interventie in Syrië wordt volgens Ahmed ingegeven door olie- en gasbelangen. "De bezorgdheid om Syrische burgers, speelt maar in beperkte mate mee", zegt Ahmed.
