"Onze ploeg liep zeker 50 keer langs die derde, niet ontplofte, bom"
Gisterenavond was de uitzending van het Nederlandse actualiteitenprogramma Brandpunt gewijd aan "de mannen van ploeg C", de Zaventemse brandweerlui die minder dan een kwartier na de ontploffing van de eerste bom op Brussels Airport arriveerden.
Zaventemse brandweermannen die als eerste ter plaatse waren op Brussels Airport getuigen
Brandweermannen Cederic, Emmanuel en Frankie werden door het programma afgelopen zaterdag gevolgd tijdens hun eerste shift na de vreselijke gebeurtenissen.
De dramatische feiten van dinsdag 22 maart worden door de drie hulpverleners gereconstrueerd en ze getuigen over de verschrikkelijke omstandigheden waarin ze zo veel mogelijk mensen hulp probeerden te bieden: een totale ravage en de geur van springstof, bloed, verbrand vlees, verbrand haar en het geschreeuw van de slachtoffers.
De mannen arriveerden ongeveer een kwartier nadat de eerste bom ontplofte en overste Foriers moest snel overwegen of het voor zijn manschappen veilig genoeg was om de vertrekhal binnen te gaan. "Ik moest rekening houden met drie zaken: is het gebouw stabiel genoeg, zijn er nog terroristen aanwezig en liggen er eventueel nog andere bommen."
Nog volgens Foriers moet zijn ploeg wel vijftig keer vlakbij de derde, niet ontplofte, bom zijn gelopen.
"Tegen de logica van het leven in"
Hij besliste naar binnen te gaan, maar zijn mensen werden elk vergezeld van een gewapende militair. De mannen, die door hun beroep wel wat gewend zijn, hebben verschrikkelijke dingen gezien, maar dit was van een totaal andere orde. "Dit is geen ongeval, dit zijn mensen die zeer bewust andere mensen doden en verwonden. We zullen ook nooit weten wat er zich in de hoofden van die terroristen heeft afgespeeld, het gaat tegen de logica van het leven in."
Hulp bieden en dan op zoek naar eigen dochter
Frankie Inze heeft zelf een dochter die werkt op de luchthaven en ging na het bijstaan van enkele slachtoffers op zoek naar haar. In de complete chaos verliep die zoektocht helemaal niet van een leien dakje. "Tijdens een oproep hebben we enkel onze radio's bij en geen mobiele telefoons. Het is pas achteraf dat ik zag dat mijn dochter me enkele berichten had gestuurd om te zeggen dat ze in veiligheid was."
Niet de laatste keer
De drie brandweermannen beseffen vandaag maar al te goed dat ze door het oog van de naald zijn gekropen en dat ze zoiets nooit meer willen meemaken. Het gevoel in de kazerne is echter dat het zeker niet de laatste keer is geweest. "We mogen niet toegeven aan de terreurdreiging, maar het lukt hen toch om angst te zaaien en dat blijft in je achterhoofd zitten. Het kan nog gebeuren", trekt Cederic Leduc de trieste conclusie.
