Voor- en tegenstanders van militaire actie in Syrië
Een militaire interventie in Syrië lijkt dichterbij te komen. De Verenigde Staten en Groot-Brittannië brengen steeds meer schepen en vliegtuigen in stelling, maar de Amerikaanse president Barack Obama zegt nog geen beslissing te hebben genomen. Andere landen lijken dan weer niet tuk op een interventie. Een overzicht.
De VS probeerde zich lang afzijdig te houden, maar de recente aanval met chemische wapens heeft de aandacht van Barack Obama weten te trekken. Sindsdien lijkt een militaire interventie steeds sneller dichterbij te komen. Het Pentagon lijkt vooral een snelle en korte aanval te overwegen, waarbij luchtaanvallen de belangrijke posities van de Syrische president Assad moeten verwoesten. De inzet van grondtroepen lijkt niet bespreekbaar te zijn.
De Britten zijn traditioneel de eerste bondgenoot van de Amerikanen. Ook nu weer staan ze aan de overkant van het Kanaal klaar om militair bij te springen. Een Britse luchtmachtbasis in Cyprus wordt intussen overspoeld door gevechtsvliegtuigen. De Britten zeggen echter zeker te zullen wachten op een VN-resolutie.
Onze zuiderburen hebben altijd al een belangrijke rol gespeeld in de Syrische opstand. Zo waren ze een van de eerste landen die de oppositie officieel erkende, en wisten ze het Europese wapenembargo te annuleren zodat ze de Syrische rebellen konden bevoorraden. Na de chemische aanval vorige week vroeg de Franse Buitenlandminister Laurent Fabius al snel voor een krachtige reactie.
De Russen horen bij de dichtste bondgenoten van de Syrische president Assad. Ze zijn dan ook erg kritisch over de westerse drang naar een militaire interventie. Zo waarschuwen ze voor dramatische gevolgen voor de regio, en mag er sowieso geen actie ondernomen worden zonder goedkeuring van de VN-Veiligheidsraad. Rusland heeft daar echter vetorecht, en heeft al gezegd dat te zullen inzetten.
De Chinezen staan Rusland al maandenlang bij om resoluties over Syrië te blokkeren. Net als de Russen waarschuwen ze voor de gevolgen van een aanval.
Regio
Naast de grote landen, zijn er ook nog een aantal belangrijke landen in de regio rond Syrië. Een militaire interventie kan het delicate evenwicht in de regio danig verstoren, en dus is hun medewerking van cruciaal belang.
De Turkse regering is van begin af aan erg kritisch over Assad. De grenzen worden namelijk overspoeld door Syrische vluchtelingen. Turkije heeft dan ook al aangegeven een internationale coalitie tegen Syrië te willen ondersteunen, zelf zonder een akkoord van de VN-Veiligheidsraad.
Net als de Amerikanen probeerde Israël zich initieel afzijdig te houden. Intussen heeft het land echter al luchtaanvallen in Syrië uitgevoerd, omdat de Libanese Hezbollah via het land wapenbevoorradingen krijgt. Na het gebruik van chemische wapens, hintte premier Netanyahu naar militaire actie. Toch blijven politici in het land onzeker over deelname. Er wordt namelijk gevreesd voor raketaanvallen op Israëlische steden, zoals gebeurde in de Eerste Golfoorlog in 1991.
De Saoedies zijn al jaren een grote tegenstander van de Syrische regering. Samen met andere Golfstaten zijn ze dan ook een van de grootste bevoorraders van de Syrische rebellen. De Saoedische ambassadeur in Washington probeert de westerse wereld dan ook te overhalen om actie te ondernemen.
De Libanese overheid is niet te vinden voor een militaire interventie. Hoewel er al tientallen Libanezen zijn omgekomen na spanningen over Syrië, ziet Libanon geen heil in een aanval. Volgens Buitenlandminister Adnan Mansour zou dat de stabiliteit en veiligheid in de regio niet ten goede komen.
Iran ondersteunt het Syrische regime openlijk. Het land zou Assad en zijn regering wapens en geld leveren om de rebellen terug te dringen. Iraanse politici zijn dan ook erg kritisch over de westerse drang naar een interventie. Na de jarenlange spanningen over het Iraanse kernprogramma is het uiteraard een land om rekening mee te houden.
Irak, Egypte en Jordanië proberen zich veelal afzijdig te houden van het conflict. Jordanië zei niet gebruikt te willen worden als uitvalsbasis van de internationale coalitie, Irak is tegen een interventie, en Egypte heeft zelf al genoeg problemen om zich met Syrië bezig te houden.
