WikiLeaks-informante Chelsea Manning in hongerstaking
Chelsea Manning, de inlichtingenanalist van het Amerikaanse leger die in 2010 geheime informatie doorspeelde aan WikiLeaks, is in de militaire gevangenis Fort Leavenworth in Kansas in hongerstaking gegaan. Ze protesteert daarmee tegen de "pesterijen" van het gevangenisbestuur en de Amerikaanse overheid.
Chelsea Manning werd geboren als Bradley Manning, maar besloot in augustus 2013 dat ze voortaan als vrouw door het leven wilde gaan.
In een verklaring liet ze gisteren weten waarom ze de beslissing heeft genomen om niet meer te eten, geen medicijnen in te nemen en geen andere vloeistoffen dan water meer te drinken. Manning zei dat het besluit er komt na zes jaar militaire opsluiting op vijf verschillende locaties. Een periode waarin haar vragen om hulp "genegeerd, uitgesteld, uitgelachen werden en de gevangenis, het leger en de regering slechts lippendienst bewezen."
De hongerstaking is het laatste bewijs van een steeds stroevere relatie tussen Manning en het leger sinds ze in augustus 2013 werd veroordeeld tot 35 jaar cel omdat ze honderdduizenden militaire en diplomatieke documenten had gelekt. Ze zei toen dat ze de documenten in 2010 had vrijgegeven in een poging om de ware aard van de asymmetrische oorlog en diplomatie van de 21ste eeuw bloot te leggen.
Zelfmoordpoging
In juli werd Manning in het ziekenhuis behandeld na een zelfmoordpoging. In haar verklaring van vrijdag beweert ze dat ze die ondernam omdat ze te weinig zorg krijgt voor haar geslachtsidentiteitsstoornis. Sinds ze drie jaar geleden besloot om als vrouw door het leven te gaan, ligt ze voortdurend in de clinch met de militaire autoriteiten om zich als vrouw te mogen gedragen. Daarnaast klaagt ze ook aan dat ze getreiterd wordt in de vorm van een "constante, opzettelijke en overdreven administratieve controle door gevangenis- en regeringsfunctionarissen."
"Ik had hulp nodig", aldus Manning. "In de plaats daarvan wordt ik gestraft omdat ik een zelfmoordpoging overleefde. Toen ik een kind was, sloeg mijn vader me vaak, simpelweg omdat ik niet mannelijk genoeg was. Ik moest stoppen met huilen - op mijn tanden bijten. Maar ik kon niet stoppen met huilen. De pijn werd gewoon erger en erger. Tot ik uiteindelijk de pijn niet meer kon verdragen. Ik had hulp nodig, maar toen kwam er niemand. Er komt nu ook niemand."
Haar knippen
Manning schreef ook dat ze het punt bereikte dat ze zich niet langer zou laten pesten door het systeem. Naast haar hongerstaking, weigert ze voortaan ook om haar haar te knippen. Hoewel de soldate toegang krijgt tot een hormoonnbehandeling als onderdeel van haar transitie, wordt ze wel verplicht om haar haar op de standaardlengte voor mannelijke soldaten te houden. Daarvoor heeft ze nu in samenwerking met de American Civil Liberties Union een proces aangespannen.
