Sarah werd op haar 19de verkracht. Een roedel wolven redde haar leven

"Ik weet niet of ik er zonder de wolven vandaag nog geweest zou zijn." Dat zegt Sarah Varley (28) uit het zuiden van de Amerikaanse staat Californië. In januari 2009, toen ze negentien was, werd ze verkracht. Ze overleefde de aanval, maar kreeg te kampen met zware psychische problemen. Op het moment dat haar situatie uitzichtloos leek, kwam ze in contact met een roedel wolven. En dat veranderde alles.

Het gebeurt wel vaker dat een trauma psychische problemen uitlokt en in het geval van Sarah was dat smetvrees en een angst voor braken. Ze was zo bang voor voedsel en dat ze misschien zou moeten overgeven dat ze nog amper iets door haar keel kreeg. In vijf maanden viel het meisje 15 kilogram af tot ze nog maar 41 kilo woog en de vrees ontstond dat ze zou sterven als ze zich niet herpakte.

Maar toen kwamen de wolven in haar leven. Ze kwam voor het eerst met de dieren in contact in een asiel dat door haar neven werd uitgebaat. "Op een dag ging ik de kooi van de dieren binnen en ik was zó bang dat het voor het eerst stil werd in mijn hoofd", vertelt ze. "In plaats van de miljoenen imaginaire angsten waar ik de hele tijd aan dacht, focuste ik opeens op die ene bedreiging voor me. Als je zo dicht bij een roofdier bent dat je echt iets kan aandoen, concentreert je brein zich daar automatisch op."

Het moedigde haar aan om terug te gaan, aanvankelijk met een klein hartje. Maar beetje bij beetje bouwde ze een band op met de dieren. "Het klinkt raar, maar door de échte angst die ik voelde, kon ik mijn imaginaire angsten beter in perspectief plaatsen", vertelt ze. "En het hielp me ook om het trauma dat ik mee had gemaakt te verwerken. En beter te worden. Ik ben de dieren zo dankbaar."

Verloofde
Intussen begon ze samen met haar verloofde - Matthew Withem (29) - zelf ook een opvang voor wolven en wolfhonden. Daar vangt ze intussen een vijftigtal dieren op die werden mishandeld en achtergelaten door hun eigenaars. "De dieren zijn vaak ook getraumatiseerd, net zoals ik was", zegt ze nog. "Ze vormen een belangrijk deel van mijn leven en ik zou me leeg voelen zonder hen."

In de toekomst wil ze de opvang ook meer combineren met psychische hulpverlening voor mensen in nood.