Robot Lance
Lance Armstrong bevindt zich momenteel in biechtmodus. Dat is voor een robot van zijn kaliber maar een kwestie van een knopje omdraaien. Nochtans duurde het lang - zelfs naar ZIJN zeggen té lang - maar Lance vond uiteindelijk na vijftien jaar staalharde leugens dan toch zijn 'confess button'. En het was Oprah die erop mocht duwen. Hoeveel muntjes ze in de kille automaat moest steken, is niet bekend. Wat de goed geoliede machine uitspuwde wél en dat laat zich bondig samenvatten: "ja, ik heb doping gebruikt, so what?".
Voor alle duidelijkheid: die 'so what' floepte de 41-jarige ex-wielrenner er niet zélf Mitterandgewijs uit, maar een goede verstaander verstond 'm wel. "Ik had geen toegang tot iets dat anderen ook niet tot hun beschikking hadden", zei hij bijvoorbeeld kurkdroog tegen Oprah. "Voor mij was het: we pompen onze banden op, we vullen onze drinkbussen, en, o ja: dát gaat ook gebeuren. Dat was alles." Met andere woorden: doping - in verscheidene vormen - was een absolute noodzaak om te kunnen koersen voor Armstrong, want met platte tubes en zonder drank lukt het natuurlijk niet. "De race winnen, dat telde voor mij", aldus de voormalige renner en hij had het daarna nog eens over "mijn meedogenloze verlangen om te winnen, winnen tegen elke prijs, echt waar".
Winnen, winnen, winnen dus. Tot in het absurde toe. En dat tot de dag van vandaag. Ook nu hij door de USADA en enkele collega's helemaal in het verlies gereden is, wil hij nog altijd winnen en blijft hij (de media) manipuleren. Hij verandert alleen - noodgedwongen - van tactiek. De nee werd een ja. Dat is alles.
Het moge zonneklaar zijn: net zoals zijn hele postteelbalkankercarrière is ook deze pr-biecht van Lance Armstrong tot in de fijnste puntjes uitgetekend en georkestreerd. Alsof de man, net als in zijn mateloos controlerende wielerdagen, oortjes in had, alsof hij zich vooraf van stimulerende substanties had bediend om de lastige vragenrit op uitmuntende wijze uit te zitten, zo zat hij daar koel maar niet cool te wezen bij Oprah. Zijn rechterbeen rustte op zijn linkerknie, niet nonchalant maar eerder alsof het met secondenlijm vastgehecht was. Geen stropdas, bovenste twee hemdsknoopjes los, alweer niet achteloos maar beredeneerd. De afgetrainde armen kregen bewegingsvrijheid om sporadisch enige woorden kracht bij te zetten. Ook zijn ogen spraken mee, deden hun best om Oprah recht in de hare te kijken, maar draaiden weg als het net iets heter werd. Geloof ons: een vette kluif voor experts in lichaamstaal die deze dagen ongetwijfeld nog vaak zullen opgevoerd worden.
Er is ons beloofd dat deze ijskoude robot vannacht tranen zal laten vloeien. Het zal allemaal wel. Just another switch, Lance?
