70.000 Tons of Metal: violen, doedelzakken en teenslippers

De tweede 70.000 Tons of Metal-cruise zit erop, en de organisatie heeft naast een derde editie nog een tweede metalcruise aangekondigd. Van de optredens op deze tocht onthouden we naast de sterke shows van Channel Zero vooral de aanwezigheid van violen, doedelzakken en teenslippers.

We keken erg uit naar My Dying Bride, dat de fans trakteerde op twee heel verschillende sets. Het eerste optreden van de doomband vond plaats in de grote zaal, het Chorus Line Theatre, een geschikte locatie voor donkere, slepende nummers met ingetogen stukken. Toch misschien iets te ingetogen, want we hadden het soms moeilijk wakker te blijven. "Oei, lag dat aan ons?", lachte gitarist Andrew Craighan toen we hem dat bekenden. Nee hoor, het lag aan het feit dat de groep pas startte tegen 2 uur 's nachts en de zetels op het balkon zo zacht zijn. En misschien ook een beetje aan de frisse pinten die het personeel je de hele tijd aanbiedt. My Dying Bride startte alleszins tergend traag met 'Sear Me' van het debuut 'As the Flower Withers', en sinds de band opnieuw optreedt met een violist klinkt 'From Darkest Skies' weer hemels.

Zanger Aaron Stainthorpe was weer zijn kurkdroge zelf, en excuseerde zich voor de triestige muziek. "We weten dat dit een partyboot is, dus onze verontschuldigingen. Je kan lachen en plezier maken wanneer we klaar zijn". Even later zei hij nog dat de eerste set de happy set was, maar de titel van afsluiter 'My Body, a Funeral' zegt genoeg. Het tweede optreden vond plaats op het dek, waar een paar dronken passagiers in het bubbelbad het nodig vonden om een hoop kabaal te maken tijdens een paar rustige momenten in de set. "Bedankt iedereen," zei Stainthorpe na het laatste nummer. "Ook jullie daar in die soep."

Teenslippers
Therion daarentegen had spijtig genoeg niet echt nagedacht over twee verschillende sets. De groep met twee zangers en twee zangeressen haalde op het hoofdpodium twee keer een 'best of' boven, met uitschieters als 'The Rise of Sodom and Gomorrah', 'Son of the Sun' en natuurlijk 'To Mega Therion'. Zanger Snowy Shaw werkte zich wel een beetje te veel in de kijker door iets te vaak het publiek op te jutten, maar geblondeerde muzikanten houden nu eenmaal van handjes. Hij had zich beter een tikkeltje harder geconcentreerd op zijn zang, want tijdens het eerste optreden zette hij 'The Perennial Sophia' te diep in en haperde ook zijn samenzang. Hij blijft natuurlijk wel een fenomenale zanger, die een grunt en een gil afwisselt met operazang alsof het niets is. Zangeres Lori Lewis - wat een stem! - stond trouwens op het podium in een legging en op teenslippers.

Veel metalheads keken ook uit naar Venom, dat er meteen invloog met (een erg rommelig) 'Black Metal' en het publiek verder nog bediende met klassiekers als 'Countess Bathory' en 'The Seven gates of Hell'. Of wou iemand recent werk horen misschien? Zo rauw als Venom klinkt, zo strak zit Annihilator. De Canadese band maakte veel indruk en was nog een derde keer te zien tijdens de 'guitar clinic' die gitarist en bandleider Jeff Waters gaf. Het publiek mocht vragen stellen, zoals bv. wat Waters had moeten doen om te mogen optreden op de cruise. "Organisator Andy afzuigen," was de repliek. "Hoezo moet niet iedere groep dat doen? Nee? Oei..." Waters is dan ook een topmuzikant en stand-upcomedian in een, vatte een Nederlandse fan het samen. Onze noorderburen waren weer flink vertegenwoordigd, maar ons landje was ook present met een ferme afvaardiging van 78 metalheads, zowat het dubbele van vorig jaar.

We waren verder nog aangenaam verrast door Pretty Maids. De Deense band speelde voor het eerst in zijn lange loopbaan over de grote plas, en was dus superblij met de enthousiaste reacties van het publiek. Wij kregen kippenvel van de ballad 'Little Drops of Heaven', iets wat zich nog eens herhaalde bij 'Glory to the Brave' van Hammerfall. Misschien lag het aan het briesje, anders zijn we soft aan het worden.

Doedelzakken
Ook verfrissend waren nog enkele bands met ongewone instrumenten. De eerste avond waren om 4 uur 's nachts nog genoeg mensen wakker voor onder andere de doedelzak, de viool, de lier en de fluiten van Eluveite - de Zwitsers geven elkaar voor ze het podium beklimmen trouwens allemaal vuistjes. Ook het gedoedel van In Extremo kon veel passagiers bekoren. Dat waren vooral Duitsers, waardoor de zanger geen moeite meer deed om Engels te spreken tussen de nummers. Tijdens de laatste song liep hij nog het balkon op om voort te zingen tussen Jürgen en Heidi, de winnaars van onze metalcruisewedstrijd. Je wil niet weten wat we hebben moeten doen om dat geregeld te krijgen.

Nog een groep waar we naar uitkeken was het onderschatte Virgin Steele. De band maakt het luisteraars ook niet gemakkelijk, met bombastische, dramatische muziek en vrij pompeuze thema-albums rond Griekse myhologieën. Ook live is de afwisseling van stevige en ingetogen muziek een hele boterham wanneer je al een paar dagen op een feestboot rondhost. Toch maakte Virgin Steele een erg sterke indruk, al doet zanger David DeFeis zijn geweldige stem soms onrecht aan door iets te fel te schreeuwen in plaats van gewoon te zingen. De band droeg nog een nummer op aan een vriend die vecht tegen een slepende ziekte, iets waar ook Riot pijnlijk mee geconfronteerd werd. Hun gitarist Mark Reale, het enige oorspronkelijke bandlid, overleed tijdens de cruise in het ziekenhuis aan de gevolgen van complicaties gerelateerd aan de ziekte van Crohn. Riot besloot toch te spelen, en droeg het laatste nummer op aan hun gevallen maat. "Vanaf nu is elke noot die we spelen, elke noot die we zingen, ter ere van hem," zei zanger Tony Moore.

Nieuwe cruise
De tweede editie van 70.000 Tons of Metal was alleszins opnieuw een succes, en er komt dan ook een nummer drie. Daarnaast kondigde de organisatie ook een tweede cruise aan, die Barge to Hell gaat eten. Op die cruise, die plaatsvindt in december, spelen vooral thrash-, death- en blackmetalgroepen. De organisatie wil hiermee de concurrentie te snel af zijn, en zegt het niet te zullen houden bij twee dergelijke cruises. "In welke richting het precies zal gaan, weten we nog niet, maar ik kan al wel zeggen dat we reeds werken aan nummer drie", zegt organisator Andy Piller. "Je kan dat wel enkel stap voor stap doen, want mensen die proberen drie stappen ineens te zetten, maken meer kans om te struikelen. Dus laten we het rustig aanpakken en zien waar we uitkomen. Misschien doen we over tien jaar wel vijftien cruises. Ik ben er alleszins zeker van dat andere mensen hetzelfde zullen proberen, maar ik hoop dat we hen voor kunnen blijven en de standaarden kunnen blijven zetten."

Deze cruise verliep dus zonder problemen, net als de vorige. "Het ergste wat er vorig jaar was gebeurd, was de diefstal van twee biertjes," lacht promotor Wolfgang Rott. "Er kwam iemand klagen dat er iets gestolen was uit zijn kajuit, maar dat bleken dus enkel twee pintjes te zijn. Het poetspersoneel haalt die dingen namelijk weg, dat is de normale procedure." Ook deze keer kreeg de organisatie geen ernstige klachten, waardoor ook deze cruise ook een absoluut succes was.

Voorbeeld voor wereld
Het slotwoord geven we aan hotelmanager Erik Speekenbrink, die op de laatste dag nog eens herhaalde hoe aangenaam verrast het personeel was door de vriendelijkheid van de passagiers. "Het komt allemaal neer op stereotyperingen, en toont aan hoe fout we kunnen zijn door elkaar te beoordelen op basis van het uiterlijk. Dat zal onze 850 medewerkers nog lang bijblijven. In deze tijd, met al die onrust in de wereld, is dit een lichtpunt. Er worden barrières doorbroken en obstakels gesloopt, en ik wou dat de rest van de wereld dat ook kon." (sam)