"Fris pintje uit de riolen, iemand?"
Hemelsblauwe en bloedhete dagen in Barcelona, dan doen de straatventers gouden zaken. Alleen loop je er beter in een boogje omheen, zo leerden we op dag drie van Primavera Sound.
"Bier? Cocaïne? Sandwich?" Vreemde combinatie van producten die de illegale ondernemers ons op straat proberen aan te smeren, terwijl we ons op weg naar het Parc del Fòrum begeven. Onbekende drugs, broodjes van onbestemde afkomst of bier, dan kan een frisse pint nog het minste kwaad, toch? Fout.
"Fris en veilig"
Het bier is bevroren en ondrinkbaar, waardoor we ons pas geopende blikje vloekend in de dichtstbijzijnde vuilbak pieren. We voelen ons bekocht, maar even later vraagt een plaatselijke bewoner ons grijnzend: "Je wéét toch waar ze dat bier bewaren? Om die drank fris te houden gaat hij thuis de diepvries in, de verkopers nemen de blikjes daarna mee op straat waar ze hun drank in de riolen stoppen. Dat heeft twee voordelen: de drank blijft fris en ze riskeren niet dat hun hele voorraad door de politie in beslag wordt genomen. Handig bedacht, maar ik koop niks meer bij die mannen."
Al kan je je meteen afvragen hoe bang zo'n straatverkoper moet zijn van de plaatselijke arm der wet. Er wordt openlijk gedeald terwijl de - nochtans talrijk aanwezige - politiemacht een paar meter verder ongeïnteresseerd uit zijn neus staat te eten. Met een heilig voornemen om onze dorst voortaan alleen aan de erkende drankstandjes te lessen, belanden we toch op het festivalplein.
Megashow van The Cure
Door het wegvallen van Björk is The Cure, hoofdact van vrijdag, ook zowat de grootste naam van het hele festival. Dat betekent vanaf 's middags beduidend meer zwart en beduidend meer haarlak bij de festivalgangers. Bij de zwoele temperaturen geeft dat een massa 'goths in the sun', want in Spanje houden ze wel van wat dramatiek - check gerust de filmografie van Pedro Almodóvar als u ons niet gelooft. De opkomst is op de eerste weekendavond van het festival in elk geval overdonderend. Het hoofdplein - en dat is gróót - zit afgeladen vol, zelfs achter de PA-toren waar je geen bal ziet is er nauwelijks een doorkomen aan.
Er was aangekondigd dat The Cure een kwartiertje langer zou spelen dan voorzien, Robert Smith en zijn groep zouden uiteindelijk een megaset van net geen drie uur brengen. Daarin speelden ze zich een weg door newwave-classics, radiohits en een aantal obscuurdere pareltjes. Van opener 'Plainsong' tot afsluiter 'Boys Don't Cry' in de derde bisronde ging het voortdurend tussen hits uit het 36-jarige oeuvre van de band, waarbij ze klassiekers als 'A Forest', 'Lovesong' (zouden er ooit drie mooiere liefdesliedjes geschreven zijn?), 'In Between Days' en 'Just Like Heaven' afwisselden met nummers die ze niet of nauwelijks live spelen, zoals 'Fight' en 'Dressing Up'.
De tweede bisronde was de kers op een al flink uit de kluiten gewassen taart met onder meer 'The Lovecats', 'Let's Go To Bed' en 'Close To Me'. Een groot concert, in alle betekenissen van het woord.
En ook:
The Cure was dan wel de grootste naam op de affiche, ook op de andere podia vielen een aantal bands op. We lichten er een paar uit.
Girls: het zou gemakkelijk zijn om iets cynisch te zeggen over een indiepopgroep uit San Francisco die bloemen aan zijn microfoons hangt en met een zanger - Christopher Owen - die een roze hemd met een surferskapsel combineert. Niks van. Feit is dat deze groep voor één van de meest 'happy' momenten van de dag zorgde.
Napalm Death: 31 jaar oud zijn deze grindcore-pioniers uit Birmingham al bezig, en nog steeds zijn ze zo'n honderd miljoen keer méér hardcore dan de getatoeëerde poseurs die vandaag al te veel podia bevolken. Toen 'Scum' op de Dead Kennedys-cover 'Nazi Punks Fuck Off' volgde, wisten we het zeker: van die geluidsnormen moeten we geen heil verwachten.
The Drums: als ze in New York City nog geen surfscene hebben, moeten ze die dringend uitvinden. The Drums overtuigden niet alleen met hun hitjes 'Let's Go Surfing' en 'Money', hun pretentieloze popsongs gingen er na drie uur The Cure in als zoete koek.
Death In Vegas: tekenden voor het grootste feest van de avond. Uitzinnige rave met gitaren en elektronica aan een volgelopen MINI-stage. De groep wisselde geen twee woorden met het publiek, maar toen ze het na 'Rekkit' voor bekeken hielden stond het hele plein te grijnzen.
