Maryland Deathfest X: echte thrashers en smeltende panda's

Het grootste metalfeestje van het jaar in Amerika! Met deze titel bekronen de festivalorganisatoren de tiende editie van Maryland Deathfest. Het concept is simpel: de beste en meest extreme bands uit de underground naar Baltimore halen, trends negeren als de pest en genrebeperkingen met de voeten treden.

Ook dit jaar hebben organisatoren Ryan Taylor en Evan Harting er weer alles aan gedaan om de line-up te vullen met een gezonde mix van legendarische bands en veelbesproken opkomend talent. Tot onze grote spijt waren we zelf niet van de partij, maar gelukkig konden we rekenen op een exclusieve correspondent ter plaatse. Sound engineer Dieter Bossaerts, a.k.a Heavy-D, heeft speciaal voor ons een tweede fles Jack gekraakt om wakker te blijven voor een (relatief fris!) Skypegesprek. Wat een toewijding! Zelf was hij aanwezig om ondermeer het geluid te verzorgen van Bethlehem en Tsjuder.

Meer dan een aaneenschakeling van subjectieve concertverslagen, ging het in ons gesprek vooral over de couleur locale. Wat maakt (en kraakt) Maryland Deathfest? Zijn er grote verschillen met Europese festivals? Hoe zit het met de Amerikaanse metalheads? En uiteraard mochten de anekdotes zeker ook niet ontbreken.

Underground
De mainstage van dit underground festival bevindt zich toepasselijk onder de grond. De Sonar club is een 'gepimpte' ondergrondse garage waar met geluidsdempend materiaal gewerkt werd om de juiste akoestiek te creëren. Fantastisch concept om overlast te beperken, maar voor zware metalen blijkt het toch niet zo schitterend. Heavy-D vond het geluid binnen dan ook echt niet te pruimen. Al is hij (beroepsmisvormingsgewijs) vermoedelijk wat strenger dan de gemiddelde bezoeker, die het overduidelijk niet aan zijn hart liet komen.

Naast het hoofpodium bestaat de site van Maryland Deathfest ook nog uit twee buitenpodia, waarop afwisselend gespeeld wordt om overlapping en kakafonische chaos te vermijden. In tegenstelling tot de meeste Europese metalfestivals, is er geen camping. Hotels zijn er gelukkig wel met hopen en ze worden bovendien tijdig gereserveerd. Op de website van MDF staat dan ook een waaier van verblijfsopties.

Luxebeesten
In vergelijking met Europese festivals, worden bands en crew hier veel minder behandeld als luxebeesten: geen fancy backstage met dure catering, geen eindeloze stroom van gratis drank en geen riders met sterallures. Wel een vip-bandje, gratis flesjes water tijdens het optreden en de kans om op een eigenzinnig festival te spelen waar commercialiteit (nog) geen grip op heeft.

Het eten kort samengevat: "niet te vreten". De menuborden verdienen in elk geval wel een pluim! Veel sympathieker en minder afgelekt dan de exemplaren op de meeste Belgische festivals. Waarom geld steken in drukwerk (en andere overtollige kosten) als het zo ook kan? De prijzen liggen rond de 5,5 euro, vrij standaard dus voor een festival.

Echte trashers
De meerderheid van de bezoekers kan het best omschreven worden als  echte thrashers: jeansbroeken, bandshirts, lange haren of minstens stoere baarden, patchvesten en tattoo's, heel veel tattoo's. Wat de muziekbeleving betreft, smijten ze zichzelf minstens zo hard als Europese metalfans (die daar trouwens ook aanwezig waren!). Circle pits en walls of death in overvloed met andere woorden. Ook de vrouwen waren volgens Dieter "dik in orde" en zeer goed vertegenwoordigd, behalve dan onder de artiesten. Sporadisch een bassiste of drumster, maar eigenlijk vooral venten in de bands.

Ook werd er best wat alcohol verzet, maar comazuipers zijn er natuurlijk op elk festival. Hoewel enkel 21-plussers een alcoholbandje kregen, is het nooit moeilijk je buiten het festivalterrein te bezatten. Wat Dieter wel opmerkelijk vond, was hoeveel er geblowd werd. Zelfs de gang in het hotel waar hij verbleef stonk de hele week naar cannabis. Ondanks de nultolerantiepolitiek wordt er dus best een oogje dichtgeknepen.

Smeltende panda's
Wat doe je als de ventilatoren op de mainstage het al op dag 2 begeven? Zweten, afzien en ... smelten! De met corpsepaint geplamuurde leden (panda's in de volksmond) van black metal band Tsjuder hebben het overleven van hun stagelook ondermeer te danken aan Dieter. Samen met een aantal crewleden, heeft hij de airco-elementen uit de backstage afgebroken en verplaatst naar het hoofdpodium, waar de temperatuur ondertussen bijna 40 graden had bereikt.

Top en flop
Uit pure nieuwsgierigheid wilde ik om te eindigen toch nog graag weten welke bands Dieter (en de rest van de massa) helemaal omvergeblazen hebben en wie er niet echt kon bekoren. Absolute toppers waren de Britse grindpioniers Napalm Death, Amerikaanse death-metalgiganten Morbid Angel en de Nieuw-Zeelandse deathformatie Ulcerate. Ook de Duitse dark metal band Bethlehem gaf weer het beste van zichzelf. Ze speelden op aanvraag enkel nummers uit hun eerste 3 albums, waaronder het iconische 'Dark Metal' uit 1994.

Persoonlijk waren er voor Dieter zo goed als geen flops. Enkel de Italiaanse 'blackies' van Mortuary Drape konden de hoge verwachtingen niet inlossen. Klinkt als een geslaagd festival, als je't mij vraagt! Hopelijk zijn we er de volgende editie zelf bij. Voor meer beelden van het festival, verwijs ik u graag door naar returntothepit.com. Tot slot bedank ik nog graag Dieter 'heavy-D' Bossaerts voor het virtuele festivalverslag. Tot op Hellfest!