4 redenen waarom de wereld plat gaat voor 'The Hunger Games'
Records sneuvelden tijdens het openingsweekend van 'The Hunger Games: Catching Fire' in de VS. Het tweede deel in de scifi-trilogie haalde daar 119 miljoen euro binnen, en deed het zo bijna 7,5 miljoen euro beter dan de eerste aflevering van het drieluik uit 2012. Niet alleen commercieel gaat het de films voor de wind, ook de recensenten gaan mee in de hype. We zoeken uit waarom publiek en kritiek overstag gaan voor 'The Hunger Games'.
Het op drie na beste openingsweekend aller tijden, daarmee kan een film in tijden van crisis en illegale downloads bijzonder gelukkig zijn - 'The Hunger Games: Catching Fire' moet alleen 'The Avengers', 'Iron Man 3' en 'Harry Potter And The Deathly Hallows: Part 2' voor zich dulden.
De filmkritiek kan zich daar gerust mee verzoenen, zo blijkt: recensiesites als Rotten Tomatoes (waar de film 89 procent scoort) en IMDB (met 8,3/10) zijn enthousiast, en De Morgen kende de film drie sterren toe.
Deze vier elementen spelen een cruciale rol in de hype die na deel 1 ook deel 2 van 'The Hunger Games' te beurt valt:
1. Een indrukwekkende cast
Dat het hoofdrolspelers Josh Hutcherson en Jennifer Lawrence niet ontbreekt aan charisma ('een niet te negeren kracht', zo stelde onze recensent vast), mag duidelijk zijn. Het tweetal wordt bovendien omringd door een indrukwekkende sterrencast, met onder meer Woody Harrelson en Elizabeth Banks.
Voorts zijn ook onder meer tweevoudig Golden Globe- en Emmy-winnaar Stanley Tucci, Donald Sutherland (ook winnaar van een resem prijzen en legendarisch sinds zijn rol als fascistenleider Atilla in Bertolucci's meesterwerk 'Novecento'), Philip Seymour Hoffman (die een Oscar won voor zijn rol in 'Capote') en Amanda Lear van de partij. Ook rockster Lenny Kravitz is in de film te zien. Zo'n reeks namen bij elkaar krijgen, vaak voor kleine rolletjes, is op zich al een krachttoer.
2. Boeken met een enorme fanbase
Het post-apocalyptische boek 'The Hunger Games' van de Amerikaanse schrijfster Suzanne Collins verscheen in 2008 , delen twee ('Catching Fire') en drie ('Mockingjay') verschenen respectievelijk in 2009 en 2010. Bij deel 1 zette uitgeverij Scholastic nog voorzichtig in met een eerste druk van 50.000 exemplaren. Die ging al gauw richting 200.000, en tegen februari 2010 stond de teller al op 800.000 verkochte 'Hunger Games'. Een peulschil in het licht van wat komen zou: in totaal werden al meer dan 65 miljoen exemplaren van de drie boeken verkocht, in 51 talen.
De boeken richten zich op lezers vanaf 12 jaar en mikken dus expliciet op een jong publiek. Laat zo'n niche wel vaker de aanzet zijn voor bijzonder succesvolle vertalingen naar de filmindustrie: denk maar aan de 'Harry Potter' of 'Lord of the Rings'-saga's. Ook volwassenen lusten er pap van, horrorauteur Stephen King inbegrepen.
3. Een huwelijk van oud en nieuw
Aan de oppervlakte is de 'The Hunger Games'-trilogie een sciencefictionverhaal rond een cynisch tv-spel waarin tieners het tot vermaak van de natie tegen elkaar moeten opnemen in een dodelijke wedstrijd. Een thema dat wel in meer scifi-films opduikt, zoals het Arnold Schwarzenegger-vehikel 'The Running Man' (1987), 'Death Race 2000' (1975) of 'Gamer' (2009) - met onder meer 'Dexter'-ster Michael C. Hall.
Terwijl de setting ontegensprekelijk futuristisch is, zijn de thema's die onder het verhaal liggen dat allerminst. 'The Hunger Games' is onder de oppervlakte een kritische beschouwing van de bikkelharde 'ratrace' die onze tijd kenmerkt en de 'afvalprogramma's' waarmee echte televisiezenders in de 21ste eeuw kijkers lokken. Bovendien is het verhaal deels gebaseerd op de klassieke mythe van Theseus, de Griekse held die de Minotaurus op Kreta kon verslaan door zijn onwrikbare plichtsbewustzijn en met de hulp van zijn geliefde.
4. Filmsaga's bouwen 'merkentrouw'
Sciencefiction- en fantasysaga's zitten vaak zo complex in elkaar dat je meer dan één film nodig hebt om ze verteld te krijgen. Handige bijkomstigheid daarbij is dat je door een verhaal in drie of meer delen op te splitsen, het publiek aan je bindt. George Lucas merkte dat al in 1977, toen hij met 'Star Wars' het zieltogende scifi-genre zowat eigenhandig uit het slop trok. Opvolgers 'The Empire Strikes Back' en 'Return of the Jedi' maakten aan de box office al evenveel brokken als hun voorganger, waarna er tussen 1997 en 2005 een prequel-trilogie kwam, en eind 2015 een nieuwe 'Star Wars' in de zalen wordt verwacht.
Ook de 'Harry Potter'-reeks, de 'Batman'-films, de 'Twilight'-saga, de verfilmingen van de Tolkien-romans (ondertussen vijf titels op de teller) en de tv-reeks 'Game of Thrones' (waarvan seizoen vier in de pijplijn zit) bewijzen dat het fantasy- en sf-publiek er geen graten in ziet om zijn favoriete werk over verschillende delen uitgesmeerd te krijgen.
