Incontinentie: wat is het en welke vormen bestaan?
Incontinentie is de aandoening waarbij je de urine niet altijd kan ophouden als je dat wil. Incontinentie ontstaat door een miscommunicatie tussen de blaas en de hersenen. Als de blaas vol is, wordt normaal een signaal gestuurd naar de hersenen die de nood doet ontstaan om te gaan plassen. Bij incontinentie loopt er dus iets mis: de blaas ledigt zich, zonder dat die 'nood' wordt gecommuniceerd of zonder dat jij 'toestemming' geeft.
Er bestaan verschillende soorten incontinentie.
1) Aandrangincontinentie of overactieve blaas
Deze vorm van incontinentie merkt zich door vrij grote hoeveelheden urineverlies. De schuldige is de blaas, die zich ledigt na een onstopbare aandrang om te plassen. Aan de basis liggen vaak psychologische spanningen of neurologische aandoeningen en ziekten, zoals bijvoorbeeld suikerziekte.
Lees alle voor- en nadelen over de behandeling van aandrangincontinentie in onderstaand artikel.
2) Stressincontinentie
Door verslapte bekkenbodemspieren worden (meestal kleine) hoeveelheden urine gelost bij het lachen, niezen, hoesten, tillen en/of lopen. Het heeft dus niets met psychische stress te maken! Eén van die grote schuldigen hiervoor is een zwangerschap, gynaecologische ingrepen, hormonale veranderingen en overgewicht. Dit doet zich vooral voor bij vrouwen.
Ongeveer de helft van de mensen met een lekkende blaas leiden aan aandrang- of stressincontinentie, of een combinatie van beide. Lees alles over de behandeling van stressincontinentie in bovenstaand artikel.
3) Combinatieincontinentie
Ook deze vorm van incontinentie doet zich vooral voor bij vrouwen en combineert incontinentie bij inspanning die begint met een plotse en onhoudbare aandrang om te plassen.
4) Druppelincontinentie
Mannen op gevorderde leeftijd hebben het vaakst last van deze vorm van incontinentie. De prostaat ligt aan de oorsprong en zorgt ervoor dat de urine of slechts druppelsgewijs naar buiten komt, of de blaas niet goed sluit waardoor de unive druppelsgewijs kan lekken. Behandeling is afhankelijk van de ernst van de situatie en kan door de bekkenbodemspieren aan te pakken of de prostaat te opereren.
5) Reflexincontinentie
Door een neurologische afwijking worden de signalen van de zenuwen geblokkeerd of verhinderd waardoor er geen aandrang is om te plassen. Dit doet zich voor bij mensen die een afwijking vertonen aan het ruggenmerg of na een blaasoperatie waarbij een zenuw werd beschadigd.
6) Ontlastingscontinentie
Als je geen urine, maar ontlasting verliest, spreekt men van ontlastingsincontinentie. De behandeling is afhankelijk van de oorzaak, die erg uiteenlopend kan zijn: schade of stoornissen aan de zenuwen, het ruggenmerg of de hersenen, maar ook diarree, aambeien of simpelweg een slecht werkende kringspier of prikkelbare darmen kunnen aan de basis liggen.
7) Kinderincontinentie
Dit komt voor bij kinderen die na de leeftijd van 3 jaar niet zindelijk zijn door een lichamelijke of verstandelijke beperking. 'Gewone' kinderen die nachtelijk bedplassen of nog eens een ongelukje hebben, lijden hier dus niét aan.
