Loopdagboek: "Ik zweet niet, ik fonkel"
HLN-redactrice Tine Kintaert (25) traint voor een halve marathon. Elke week lees je hier haar dagboek.
21,1 kilometer, oftewel een halve marathon, dat is de afstand die ik volgend jaar in april al lopend wil afleggen. Een hele uitdaging, zeker in de tropische omstandigheden van de afgelopen week. Hoe ik de hittegolf overleefd heb? Met een hoop gepuf en gehijg. En zweet, heel veel zweet.
Ik zeg het je maar meteen: ik heb een miserabele week achter de rug. Ik ben namelijk helemaal geen fan van de warmte, moet je weten, en ben razend jaloers op mensen die zich genietend in de zon kunnen wentelen en na een uurtje of drie thuiskomen met een prachtige bruintint. Brevet zonneklopper? Altijd voor gebuisd geweest. Na een uurtje in de zon treed ik toe tot de kreeftenfamilie, om na een korte flamingoperiode terug over te gaan tot de melkflescategorie. Zelfs bij de gedachte aan een reis richting zuiden krijg ik al spontaan jeuk en uitslag. En dus heb ik de afgelopen dagen voornamelijk gekreund onder de hitte en gewenst dat de Inuit hun iglo's in Vlaanderen leveren.
Met een ventilator of drie en de zonnewering permanent in gebruik wist ik het smelten te voorkomen, maar jammer genoeg kan je die niet meenemen op looptraining. Want jawel, er moest ook nog gelopen worden deze week; mijn schema (made in Belgium) houdt vreemd genoeg geen rekening met tropische periodes. Een weekje in een donkere kamer kruipen klonk heel aanlokkelijk, maar er werd me meermaals verteld dat je conditie - zeker in de beginperiode - na een week stilstand al achteruitgaat. Vooruit is al moeilijk genoeg, dus sleepte ik mezelf buiten de deur. Niet evident als je te loom bent om je loopschoenen dicht te strikken, laat staan om mijn normale sukkeldrafje aan te vatten.
Lopen bij zulke hoge temperaturen is trouwens niet altijd even gezond. Zo raadde de cardioloog van het UZ Gent me aan om mijn gezond verstand te gebruiken en niet te gaan rennen als het meer dan 30 graden is buiten. In een week waarin het ene warmterecord na het andere sneuvelt en de ozondrempels meermaals overschreden worden, is voorzichtig zijn de enige optie. De oplossing? 's Ochtends gaan lopen als de temperaturen nog draaglijk zijn, of 's avonds vertrekken wanneer de zon al onder is. In de praktijk komt dat neer op 'ontiegelijk vroeg' of 'verschrikkelijk laat', maar hey, we moeten iets overhebben voor dat gezond lichaam, nietwaar?
En zo kwam ik de afgelopen week toch mooi aan drie looptrainingen zonder erbij neer te vallen. Ik stond twee keer om zes uur op, en ging eenmaal na tien uur 's avonds lopen. Het was nog steeds bloedheet, en ik kwam - indien mogelijk - nog roder en bezweter dan anders aan, maar het was doenbaar. En het heeft wel wat, zo de zon zien opkomen. Discipline! Dedication! En misschien ook friendship? Zijn er nog mensen vroeg gaan lopen?
Meer vragen of opmerkingen rond mijn loopavontuur? Stuur dan een mailtje naar [email protected] en ik probeer een antwoord te zoeken op je vraag.
