Taboe bij mannen: borstkanker
Als je aan borstkanker denkt, dan denk je meteen aan vrouwen, dit is dan ook de meest voorkomende vorm van kanker bij hen. Maar deze mogelijk dodelijke ziekte treft ook mannen. Andrew getuigt over zijn lijdensweg na zijn diagnose van een tumor in zijn borst.
Bij de behandeling van borstkanker concentreren artsen zich bijna enkel op vrouwen. De 47-jarige Andrew Tokely kreeg er echter ook mee te maken en bij de behandeling ervan voelde hij zich een vreemde eend in de bijt. "In november 2009 raakte ik met de deur van de auto mijn borstkas en dat deed ontzettend veel pijn. Een maand later ontdekte ik een knobbeltje aan de rand van mijn tepel. Ik dacht dat het een litteken van dit incident was, maar aangezien het niet beter werd, liet ik het aan mijn dokter zien. Mijn vaste huisarts was er die dag niet, zijn vervanger zei dat het inderdaad om wondje van de autodeur ging en stuurde me naar huis. Maar enkele maanden later had ik nog altijd pijn, daarom vroeg ik nog eens raad aan mijn huisarts. Die verwees me door naar een ziekenhuis, ik maakte me niet te veel zorgen en heb zelfs nooit gedacht dat het om kanker zou kunnen gaan. Een echografie bevestigde dat ik een knobbeltje had dat verwijderd moest worden."
Nooit aan gedacht
Andrew gaat verder: "Een week later kreeg ik een telefoontje van de dokter voor een babbel. Hij had kankercellen gevonden in het gezwel. Ik zou mijn borst moeten laten verwijderen. Ik was helemaal in shock, mannen konden toch geen borstkanker krijgen? Met de juiste behandeling zou ik wel helemaal kunnen genezen, maar de artsen konden voor de operatie niet inschatten in welke mate de kwaadaardige cellen zich verspreid hadden."
Verspreid
"Ik maakte me zorgen over hoe ik eruit zou zien zonder borst, maar ik kreeg het advies dat een tattoo mijn tepel zou kunnen vervangen. Omdat we vreesden dat de kinderen te veel schrik zouden krijgen bij het woord kanker, zeiden mijn vrouw en ik enkel dat mijn borst geopereerd moest worden. In april 2010 ben ik onder het mes gegaan. Die operatie is goed verlopen, maar ik heb nog steeds een groot litteken waar mijn linkerborst ooit was. De kanker was al verspreid naar mijn schouder en lymfeklieren, dus moest ik ook nog eens chemotherapie ondergaan. Mijn haar viel meteen uit, daarna moest ik nog vijf weken radiotherapie volgen. Ondertussen ben ik weer gezond en leid ik een gewoon leven, maar ik voel me nog steeds een vreemde eend in de bijt", getuigt Andrew.
