Hoe Game of Thrones 'talk of the town' werd
De slotafleveringen van het derde seizoen uit de tv-reeks 'Game of Thrones', dat vandaag op thuisvideo verschijnt, veroorzaakten een barrage aan reacties op sociaalnetwerken als Twitter en Facebook. Hoe slagen de makers erin om van hun serie, misschien wel meer dan eender welke andere, 'talk of the town' te maken?
Zure vetes, machtsspelletjes, onthoofdingen, incest: de redenen waarom het moderne koningsdrama 'Game of Thrones' zo'n breed publiek fascineert (gemiddeld keken er, alleen in de Verenigde Staten, 14 miljoen mensen naar), laten zich niet moeilijk verzinnen. Zeker het vandaag op dvd en Blu-Ray gelanceerde derde seizoen van de serie, en vooral de slotafleveringen ervan, gingen ook vlot over de tong op sociaalnetwerken als Twitter en Facebook. Maar de reeks heeft altijd al een peloton fanatieke volgelingen gehad op het internet, die sites en webfora oprichtten om de intriges en plotwendingen uit te pluizen, te analyseren, en - voor de echte diehards - te vergelijken met die uit de 'A Song of Ice and Fire'-romancyclus, waarop deze fantasyreeks is gebaseerd. "Voor sommige van onze meer toegewijde fans is het een hobby", zegt acteur Nikolaj Coster-Waldau, die in de reeks de gewiekste 'koningsdoder' Jaime Lannister vertolkt.
Hoe komt dat? Ten eerste door de talloze plotwendingen die zich voordoen in de reeks, en die soms bijzonder radicaal zijn; ergens aan het einde van het derde seizoen is er bijvoorbeeld een gebeurtenis die we zelfs onder hypnose niet zouden verklappen, maar die de volledige dynamiek van de serie kan hebben overhoop gegooid. Dat soort verrassingen, daar zijn kijkers natuurlijk tuk op. Maar 'story twists' van deze aard zijn een verlengde van gebeurtenissen die doorheen de hele serie lopen, en die inhaken op de menselijke natuur. "De scenario's exploreren thema's die vandaag even relevant zijn als ze altijd al zijn geweest: liefde, lust, afgunst, hebzucht, en de corruptie die macht met zich meebrengt", zegt Michelle Fairley, die in de reeks matriarch Katelyn Stark speelt. "Het zit er allemaal in."
Wat ook helpt, vervolgt Coster-Waldau, is dat 'Game of Thrones' een tv-reeks van ondertussen drie keer tien uur is, geen film van anderhalf tot drie uur, en dat kijkers dus meer tijd hebben gehad om mee te reizen met de personages. "Als je een film maakt, hebben de personages die niet centraal staan gewoon één moment dat hun karakter definieert: hij is een klootzak of een geweldige vent of eender wat. Maar in een televisiereeks als 'Game of Thrones' kunnen personages die op het eerste gezicht gewoon een ondersteunende rol speelden, ineens centraal worden voor het verhaal. Het slimme aan 'Game of Thrones' is ook dat je op zo'n moment het personage niet verandert: je laat gewoon meer en meer ervan zien, en men begrijpt ze ook beter en beter. De meeste personages zijn niet gewoon zwart of wit."
De verhalen in de reeks zitten redelijk stevig geworteld in de boekencyclus 'A Song of Ice and Fire' van George R.R. Martin, maar de makers van de serie nemen heel wat creatieve vrijheden. En de meeste acteurs hebben de boeken niet eens gelezen. Charles Dance, die familieheerser Tywin Lannister vertolkt in de reeks, vindt dat zelfs een doodzonde. "Wanneer je met boekadaptaties werkt, is het niet goed als acteurs op de set verschijnen met een goed doorlezen exemplaar van het boek, en van daaruit de scenario's in vraag stellen. We maken geen boek, maar een televisiereeks. Bovendien zijn de boeken enorme pillen, en daar krijg ik schrik van (lacht)."
'Game of Thrones: Season Three' is sinds vandaag te koop op dvd en Blu-Ray.
