Nederlands gezin op werkvakantie in leger Israël

Tanks gebruiksklaar maken, medicijnen sorteren, de basis schoonhouden: een Nederlands gezin maakt zich op voor drie weken klussen in het Israëlische leger. Dat zet vrijwilligers in, ook in oorlogstijd. Op dit moment zijn zo'n twintig Nederlanders actief in Israël. "Alsof we voor het Rode Kruis gaan werken", zeggen ze aan onze collega's van het Algemeen Dagblad.

Nee, een vergelijking met Nederlandse jihadisten in Syrië gaat mank, vinden vader Ab, moeder Arja en hun kinderen Albert (23), Margreet (22), Bram (20) en Hanneke (18). Ze krijgen geen wapens in handen, vertellen ze in de achtertuin van hun twee-onder-eenkapwoning in een Zuid-Hollands dorp. Ze zijn niet geronseld, voeren geen geloofsstrijd en zijn niet uit op vernietiging. Wat wél overeenkomt: ook zij vinden het nodig hun 'broeders' te helpen in een oorlog.

Geen oorlog
"Ik zie het niet als een oorlog," merkt vader Ab direct op. "Israël verdedigt zich alleen tegen terrorisme. Ik denk dat Israël op deze manier voor de mensen in de Gazastrook ook meer ruimte creëert dan ze nu onder Hamas hebben."

Albert: "Want als Hamas niet zou bestaan, dan zouden Palestijnen in Israël kunnen werken, dan waren checkpoints niet nodig."

Onschuldige mensen
"Maar ondertussen vallen er wél burgerslachtoffers," voert Bram aan. Zijn moeder valt hem bij. "Ja, onschuldige mensen worden getroffen." Ab: "Het zou mooi zijn als dat niet nodig was." Albert: "Maar als Israël de wapens zou neerleggen, zou het land niet meer bestaan. Dan wordt het vernietigd door Hamas en de Arabische staten. Hamas heeft letterlijk in zijn handvest staan dat het Israël wil vernietigen. Van al het slechte is dit het beste wat Israël kan doen."

Ze vormen een doodnormaal gezin met studerende kinderen. Christenen, die veel belang hechten aan joodse geloofsregels en lid zijn van een 'messiasbelijdende Joodse gemeente'. Aan het begin van het jaar besloten ze dat ze het land dat zo'n grote rol speelt in hun geloof beter willen leren kennen. Ze schreven ze zich in voor het vrijwilligersprogramma van het leger, Sar-El, op aanraden van zoon Albert.

Bevolking
Hij werkte vorig jaar al drie maanden op een militaire basis, waar de legervrijwilligers ongewapend klusjes doen. "Je leert de bevolking kennen. En je bent ook nog nuttig bezig. Ik heb bijvoorbeeld medische pakketten gemaakt en tanks van proviand voorzien."

Het gezin wil wel vertellen over de ongewone vakantieplannen, maar houdt zijn achternaam liever uit de krant. Het Israël-Palestinaconflict is een gevoelige kwestie en in Nederland is weinig begrip voor Israël, merkt de familie. "Het gaat altijd maar over één kant van het verhaal, de Palestijnen," vindt Hanneke.

Zij voorspelt: "Door de situatie nu zullen we wel hard moeten werken. Daardoor krijg ik er juist nog meer zin in". "Stil eens!" Bram maant zijn broer en zussen om hun mond even te houden, als de vele burgerslachtoffers in Gaza ter sprake komen. De familie ziet Hamas als de grote boosdoener. "Je ziet bij wapenstilstanden steeds dat Hamas als eerste weer raketten afvuurt," wil Bram kwijt. Zijn vader: "Als Hamas dat niet zou doen, was het niet nodig te reageren zoals nu."

Israël moet zich toch ook op een andere, minder bloedige manier kunnen verdedigen. Er zijn in 3 weken meer dan 1100 mensen omgekomen, onder wie ruim 200 kinderen.
Hanneke: "Dat komt doordat Hamas burgers gebruikt om hun wapens te beschermen."

Haar vader ziet het zo: "Als vanuit een ziekenhuis raketten worden geschoten en Israël is van plan dat aan te vallen, worden mensen gewaarschuwd. Met flyers bijvoorbeeld. Maar ze gaan niet weg, omdat ze niet mogen van Hamas."

Hanneke: "Hamas wíl dat er honderden doden zijn."

Moeder Arja: "Want ze willen slachtoffer zijn en geen dader."

Israëlische raketten hebben een school geraakt, een speelplaats, vier kinderen op het strand. Dat waren geen posities van Hamas.
Albert: "Die school was een fout, dat erkennen ze ook. Mag Israël ineens geen fouten maken? Het bombardement op het strand, dat vond ik ook niet nodig. Ze werden voor strijders aangezien, maar zoiets kan toch wel op een andere manier, dacht ik."

Houdt het jullie bezig, dat het leger dat jullie gaan helpen zoveel slachtoffers maakt?
Bram: "Ja, dat houdt mij wel bezig." Margreet: "Ik vind het heel erg. Maar ja, ik ben ook maar één iemand, ik kan het conflict niet oplossen. Door nu medicijnen klaar te maken en zo, kan ik toch de Gazanen en de Israëliërs helpen. Want in de medische kampen in de Gazastrook worden ook Palestijnen geholpen. Het voelt alsof we voor het Rode Kruis gaan werken."

Jullie zouden ook kunnen zeggen: "we vinden het erg, dus hier willen we niets mee te maken hebben".
Albert: "Maar je hébt er iets mee te maken, want je hebt een band met Israël."

Ab: "Als de Israëli's dit nou ten onrechte deden, dan was het anders. Maar er worden aan de lopende band raketten op Israël afgeschoten. Ieder slachtoffer is er één te veel, maar je kunt ook een terroristische organisatie niet laten doorgaan met het kapot maken van Israël én de eigen bevolking. Wij helpen om het evenwicht te bewaren en humanitaire acties uit te voeren."

Spreken jullie hierover met mensen in jullie omgeving?
"Nou, ik houd m'n mond op Facebook," reageert Margreet. "Er komen ook anti-Israëldingen voorbij op mijn timeline. Als ik iets plaats heeft het geen enkele context, je weet nooit wat voor reacties je dan kunt verwachten."

Hanneke: "Ik doe dat ook niet. Je hebt twee kanten aan dit verhaal, een Palestijnse en een Israëlische. Eén kant helemaal ophemelen vind ik niet goed."

Bram: "Een vriend van mij plaatste op Facebook een goede reactie op een filmpje waarin Israël met Hitler wordt vergeleken. Dat beide partijen gruwelijke dingen hebben gedaan en dat in dit conflict niet een goodguy tegenover een badguy staat. Je kunt het alleen oplossen door beide partijen te leren begrijpen. Wat hij schreef, vind ik wel belangrijk."

Arja: "Je kunt dit ook niet in één zin uitleggen in een gesprek met de buurvrouw. Toen ik haar sprak, vroeg ze of we nog wel durfden. Door het afweersysteem maak ik me nu niet zoveel zorgen over raketten, maar misschien is dat anders als we er eenmaal zitten."

Vader Ab: "Israël is het best beveiligde land ter wereld. Als het kan, gaan we."

Misschien bevalt het wel zo goed, dat ze nog een keer met z'n allen op werkvakantie gaan, komt ter tafel. Vader Ab stribbelt direct tegen: zes vliegtickets naar Israël zijn niet goedkoop. Gegniffel onder zijn kinderen, die niet vies zijn van een scherpe grap. Margreet: "Je lijkt wel een Jood!"