HLN.be's 10 beste metalschijven van 2012

De wereld is niet vergaan, wat wil zeggen dat we ook in 2012 niet ontsnappen aan een grootschalige snoeisessie in de metalreleases van dit jaar. Een top 10 uit de grond stampen is geen exacte wetenschap, zeker niet als je weet dat het aantal subgenres tegenwoordig groter is dan het ego van Axl Rose. Deze 10 metalschijven wisten ons in elk geval te overtuigen.

Laten we beginnen met 'Dead End Kings' van Katatonia. Na de meeslepende plaat 'Night Is The New Day' (2009) lagen de verwachtingen rond de opvolger behoorlijk hoog. Wat ons betreft, is de missie geslaagd!

Sinds het Zweedse vijftal de ruwe agressie van het vroege werk inruilde voor melodische melancholie met een stevige portie onderhuidse woede, weten ze een steeds groter publiek te bereiken.

Aan een bomvolle Biebob te zien begin deze maand, zijn we niet de enige die deze negende studioplaat kunnen smaken. Jonas Renske en co speelden de pannen van het dak en de nieuwe nummers waren ook live een streling voor het oor.

Met 'Dead End Kings' slaat Katatonia voorgoed een brug tussen metal en moderne prog. Krachtige riffs, een complexe ritmiek en Renske's low-key stemgeluid maken van nummers als 'The Parting' en 'Dead Letters' echte pareltjes.

Luister hier naar 'Dead End Kings':

Over naar het stevigere werk met 'Koloss' van Meshuggah. Als opvolger van het veelbesproken album 'ObZen' (2008) hoeft deze nieuwe schijf zeker niet onder te doen. Wat onmiddellijk opvalt, is het enigszins afgeremde tempo en de aanstekelijke groove. Razendsnelle uitschieters zijn zonder twijfel 'The Demon's Name Is Surveillance' en 'The Hurt That Finds You First'.

Ritmische hoogstand, versmolten jazzinvloeden, een klok van een stem, beukende riffs en een permanente ode aan de achtsnarige gitaar typeren ook hun nieuwste meesterwerk. Live was het in elk geval headbangen geblazen op Distortion Fest in het Eindhovense Klokgebouw.

Als vaders van het boomende 'djent'-genre (door metalsucks.com omschreven als een "onnozel woordje voor dingen die klinken als Meshuggah") hebben deze charismatische Zweden de voorbije jaren ontzettend veel bands weten te inspireren met hun 'math metal'. Laat die volgende plaat maar komen.

Ontdek (of herbeluister) 'Koloss':

Kreator: 'Phantom Antichrist'
Beuken kan ook Kreator als de beste, al raast de Duitse thrashlegende ietsje meer rechtdoor dan Meshuggah. Dertig jaar op de teller, maar bijlange niet versleten.

De groep slaagt er als geen ander in om elke cd net dat tikkeltje anders en dus relevant te maken, want laat ons eerlijk zijn: voor originaliteit moet je niet bij Kreator zijn. Toch grijpt de band met 'Phantom Antichrist' direct je aandacht, en zagen we ons bij de eerste luisterbeurt al onmiddellijk op een of andere modderige festivalwei de vermoeide vuisten in de lucht gooien en titelnummer "Phan-tom! Anti-christ!" meebrullen.

Frontman Mille Petrozza is weer kwaad, en blaft zijn donkere teksten op je af als een jonge hond. Happy word je er niet van, maar kippenvel is daarentegen niet uitgesloten bij meezingrefreinen zoals in 'From Blood Into Fire' of 'United in Hate'. De plaat bevat geen enkel slecht nummer, en heeft genoeg ingrediënten om zowel thrashfreaks als liefhebbers van meer mainstreammetal te bekoren. 'Phantom Antichrist' vindt ten slotte een prima balans tussen beukwerk, melodie en enkele ingetogen momenten, en vormt op die manier ook een echt geheel. Klasse!

Beluister 'Phantom Antichrist':

Paradise Lost: 'Tragic Idol'
Een belangrijke reden waarom Paradise Lost in deze lijst staat, is nostalgie. 'Icon', 'Shades of God' en 'Draconian Times' werden grijsgedraaid in onze apenjaren, en Paradise Lost grijpt op 'Tragic Idol' terug naar het geluid van die albums. Een journalist doen dagdromen over eindeloze zomers zonder werk of herexamens is natuurlijk bijlange niet genoeg om bij de tien beste cd's van het jaar te worden gerekend, en gelukkig maar. Nee, 'Tragic Idol' is gewoonweg een erg sterke plaat.

Paradise Lost heeft zich na een reeks flauwere en meer poppy albums enkele jaren geleden weer verzoend met zijn metalen wortels, en 'Tragic Idol' is daar het logische vervolg van. De cd bevat logge doomstukken, maar is toch vooral opgetrokken uit een snedige brok gitaargeweld, gemaakt door gedreven muzikanten die er duidelijk zin in hebben.

De twee gitaristen en de bassist zitten samen met de zanger al sinds 1988 in de band, en dat druipt er echt vanaf in het vinnige samenspel en de aangename accenten - leve de koptelefoon! De snarenplukkers worden dan ook flink opgejaagd door drummer Adrian Erlandsson, die sinds 2009 in de band zit. Op zijn palmares staan bands als At The Gates, The Haunted en Cradle of Filth, dus dat zegt genoeg. Opvallend is trouwens hoe het gitaargeweld altijd ten dienste staat van het nummer: van ego's heb je niet zoveel last meer wanneer je al meer dan 20 jaar samenspeelt. De zang van Nick Holmes heeft wat ons betreft ook nooit beter geklonken, wat de nummers nog dat tikje extra geeft. Tien jaar geleden hadden we nooit geloofd dat Paradise Lost ooit nog zo'n topalbum zou afleveren: klasse!

Laat je meeslepen door Paradise Lost:

Na acht jaar geduld is het tweede album van het Finse Wintersun eindelijk een feit. Jari Mäenpää en de zijnen leveren een epische langspeler af dat de titel 'Time, I' kreeg.

Bezieler en multi-instrumentalist Mäenpää borduurt verder op de snedige, ultrastrakke stijl van de debuutplaat, maar heeft zichzelf zeker niet gekopieerd. Terwijl de voorganger uit 2004 eerder een verzameling van losse songs was, gaat 'Time, I' de richting uit van een episch conceptalbum, zowel tekstueel als muzikaal.

Niet alleen zijn de nummers langer geworden, de sound heeft een oosterse touch gekregen en dit wordt verwerkt in de artwork en de huidige visuele stijl van de band. Nummers zoals 'Sons of Winter and Stars' werken prima in een live-situatie, wat de groep meermaals heeft bewezen in hun headline-positie bij de immens populaire Heidenfest-festivals. Tot nader order halen de heren op het podium nog steeds het niveau van de studio-opnames. Wie de kans krijgt om eens een concertje mee te pikken: zeker doen.

'Time, I' is slechts één klikje verwijderd:

Moonspell: 'Alpha Noir'
Dit jaar verschenen opvallend veel uitstekende cd's van metalgroepen die als voetballer al bij de veteranenploeg zouden spelen. Moonspell wist ons de voorbije jaren al een paar keer te charmeren met erg overweldigende optredens, en trok met dezelfde gedrevenheid de studio in.

Het is een groep die steeds zijn eigen koers is blijven varen, en dat hoor je: 'Alpha Noir' opent erg intens, en 'Axis Mundi' maakt meteen duidelijk dat de Portugezen een erg duistere (maar tegelijk heel gepolijste) plaat hebben gemaakt. De gitaar is erg aanwezig, maar de cd bevat ook de nodige ingetogen stukken zonder dat die - zoals bijvoorbeeld 'Second Skin' - zeurderig overkomen.

Het aanstekelijke ritme van 'Versus' is dan weer bijna dansbaar, zodat Moonspell een erg veelzijdige cd heeft afgeleverd. In 'Lickantrophe' hoor je zelfs echo's van oude thrash, en de band vermeldt zelf groepen als Bathory of het oude Metallica als inspiratie voor deze cd. Ook King Diamond staat erbij, al zit die invloed misschien eerder bij de drums en hoef je geen schrik te hebben dat zanger Fernando Ribeiro het op een kwelen zet. Hij wisselt zijn schuurpapiergeluid weer af met rustige cleane zang, en met zijn kenmerkend stemgeluid drukt hij echt zijn stempel op deze plaat. De gelimiteerde versie van 'Alpha Noir' bevat overigens nog een extra, meer gothic, cd 'Omega White'. Zo is de cirkel rond, al zijn we blij dat 'Alpha Noir' de 'hoofd-cd' is.

My Dying Bride: 'A Map Of All Our Failures'
Veelzijdig is dan weer een label dat niet past bij My Dying Bride. De eigenzinnige Britten varen hun eigen doomy koers, en sinds ze opnieuw een violist in de rangen hebben, kunnen ze voor ons niets verkeerds doen.

'A Map Of All Our Failures' is naar goede gewoonte weer een triestige bedoening, met tergend trage ritmes die worden afgewisseld met furieuze strepen death metal. De nadruk ligt op deze cd echter duidelijk op de logge kant van de band, waardoor dit toch echt een plaat is die je best beluistert in een soort melancholische stemming.

Naast de zoals vanouds treurende gitaren neemt vooral de stem van Aaron Stainthorpe een prominente plaats in op het album, dat ook opvallend open klinkt. De sobere mix draagt bij tot de desolate sfeer die de groep toch keer op keer weet op te roepen. En daar draait My Dying Bride uiteindelijk toch om: niet om die viool (die op deze cd opvallend functioneel wordt gebruikt), niet om die met valsheid flirtende klaagzang van Stainthorpe, niet om die enigszins cliché overgangen van rustige naar harde muziek. De groep weet ons als geen ander te ontroeren, wat afgelopen zomer nog maar eens duidelijk bleek bij het pakkende 'wat was me dat'-optreden op Graspop.

'A Map Of All Our Failures' is echter niet de beste plaat van My Dying Bride, daarvoor missen we wat muzikale hooks of een meezingbaar refrein. Toch heeft de cd een enorme aantrekkingskracht, en grijpt de zwaarmoedige bitterheid ons keer op keer naar de keel.

Beluister deze sterke schijf hier:

Van duistere doomsferen naar de progressieve, groovy deathmetalsound van Gojira, die ons dit jaar bestormden met 'L'enfant Sauvage'. Vier jaar na 'The Way of the Flesh' bezorgen deze Fransmannen hun fans weer een doordachte plaat van de bovenste plank.

Met opener 'Explosia' barst de 50 minuten durende schijf letterlijk los. 'Wilde kinderen' is een understatement, als je de uitgelaten horde fans wil beschrijven die de splinternieuwe nummers voor het eerst live over zich heen krijgen. De loodzware riffs snijden door merg en been, terwijl complexe ritmes, met veel pittige dubbele bassen, je muzikaal gehoor uitdagen. Doe daar nog een uitgebalanceerde mix bij tussen sterke, cleane vocals en diepe, vettige grunts en je krijgt Gojira op hun best.

Inhoudelijk gaan deze 'groene' jongens altijd bewust werken rond de impact van het menselijk ras op de aarde. Voor deze plaat reflecteerde Joe Duplantier naar eigen zeggen rond de vraag: "Wat is vrijheid?". De twee meest ecovriendelijke nummers zijn 'Born in Winter' en 'The Fall'.

Nieuwsgierig? Klik dan zeker op onderstaand Spotify-lijstje.

Dan is het tijd voor de vreemdste eend in de bijt. Ook Emperor-legende Ihsahn kwam weer op de proppen met een nieuwe plaat, die de naam 'Eremita' draagt. Hoewel de titel aan eenzaamheid doet denken, heeft Ihsahn zeker niet alleen gesleuteld aan deze intrigerende schijf.

Zo kreeg hij onder meer muzikale hulp van niemand minder dan gitaarvirtuoos Jeff Loomis en duizendpoot Devin Townsend, die zijn machtige stem uitleende voor 'Introspection'. Ook de prikkelende saxofoon van Jørgen Munkeby (Shining) was weer van de partij. De fragiele, bevreemdende klanken werden prachtig gebundeld in 'The Eagle and the Snake'.

Aangezien het ontzettend moeilijk is om een accurate omschrijving te geven van Ihsahns sound, stellen we voor dat u vooral gewoon zelf luistert:

Eindigen doen we met de nieuwste creatie van een gevestigde waarde: 'Dark Roots of Earth' van Testament. Vier jaar na de schitterende schijf 'The Formation Of Damnation' vuren Chuck Billy en co alweer een sterk album op hun fans af. Trashtitanen in hart en nieren, zoveel wordt ook nu weer duidelijk.

Met knallers als 'Rise Up', 'Man Kills Mankind' en 'Last Stand for Independence' laat Testament zien dat de hun muzikale vlam nog lang niet uitgedoofd is. Hoeveel 'klassieke' thrashbands kunnen dat zeggen? Het stemgeluid van Chuck is na 25 jaar trouwe dienst overduidelijk nog niet versleten, dat toont hij vol overgave in het ruwe 'Cold Embrace'.

Kortom: geen slecht nummer te bespeuren op 'Dark Roots of Earth'. Lead gitarist Eric Peterson mag als voornaamste componist trots zijn op deze plaat en met de terugkeer van het snaargeweld van Alex Skolnick, kunnen we alleen maar hopen dat Testament de komende jaren nog een paar van deze kanjers op ons loslaat.

Warm je nekspieren maar al op, want hier is 'Dark Roots of Earth':

Zit één van jouw favoriete metalschijven van 2012 tussen onze uitverkoren platen? Laat je dan horen in onderstaande poll! Wie een andere metalrelease wil uitroepen tot dé plaat van het jaar, kan dat doen in de reacties.

Alvast een schitterend 2013 gewenst, vol muzikaal plezier.