Tamino brengt debuutplaat uit: "De Belgische Leonard Cohen? Ik ben gevleid"

Zijn moeder vernoemde hem naar de prins uit 'De toverfluit' van Mozart. Maar Tamino (22) is vooral een singer-songwriter met bakken talent. Hij stond op Werchter en Pukkelpop en werd bejubeld in de internationale pers. En dat zonder ook maar een album uit te hebben - tot nu. "Er zijn geen limieten."

Jeff Buckley, Thom Yorke, Leonard Cohen, Nick Cave. Wanneer er over Tamino wordt gesproken, gebeurt dat vaak in één adem met de groten der aarde. En daar blijft het niet alleen bij. Dit voorjaar bracht de jonge Antwerpenaar een nummer uit met Colin Greenwood, de bassist van Radiohead - gewoon, omdat hij een Tamino-fan was. Ook in de Britse pers valt de naam Buckley met de regelmaat van een klok en op het Franse TV5 werd hij al de 'Belgische Cohen' genoemd.

Bijna een belediging

Tamino zelf, die vandaag 22 wordt, kan alle heisa best relativeren. "Ik ben gevleid dat ze me met zulke grote namen vergelijken. Maar iemand de nieuwe versie van iemand anders noemen, vind ik gevaarlijk. Leonard Cohen, bijvoorbeeld, is de grootste songschrijver aller tijden - en daar kom je niet aan. Het is bijna een belediging voor hem." Maar het blijft een feit dat de zanger, zoon van een Belgische moeder en een Egyptische vader, zich in geen tijd opwierp als een groot talent. In 2017 won hij de talentenjacht De Nieuwe Lichting op Studio Brussel en hij stond datzelfde jaar nog op Pukkelpop en Werchter, waar hij vijfsterrenrecensies kreeg. Zijn drie shows in de AB van dit najaar zijn al lang uitverkocht. En dat allemaal, een kleine EP buiten beschouwing gelaten, zonder een album uit te hebben. "Het is allemaal zeer snel gegaan", zegt Tamino. "Al heb ik wel nog steeds het gevoel dat ik alles onder controle heb, zeker wat België betreft. Ik blijf steeds dicht bij mezelf en dan heb ik ook het gevoel dat ik niets verkeerds doe." Maar ook het buitenland wenkt. De ticketverkoop voor zijn show in de iconische Parijse zaal La Cigale is net van start gegaan. "Er zijn geen limieten. Maar voor de cijfers doe ik het niet, die zijn zo abstract. Ik wil de mensen die een kaartje hebben gekocht voor me zien en met hen de beleving van het concert meemaken."

Beroeren

Geen harde gitaren of ophitsende bindteksten voor Tamino, want de jonge Antwerpenaar wil met zijn gevoelige nummers vooral beroeren. "Het gaat om een gezamenlijk gevoel dat je hebt met je publiek. Een moment dat we delen. Dat klinkt abstract, maar het is wel oprecht. En wanneer het applaus komt, denk ik dat het publiek ook klapt voor het moment dat ze net hadden." Het is ook na zo'n show dat Tamino zijn grootste compliment kreeg. "Vorig jaar kwam er een moeder naar me toe in de AB. Ze vertelde dat ze met haar dochter was gekomen die aan een ernstige vorm van autisme lijdt. Het meisje zei doorgaans niet veel en toonde bijna geen emoties. Maar na 'Habibi', het laatste nummer van de show, barstte ze in een onophoudelijk huilen uit. Haar moeder had zoiets nog nooit gezien, zei ze. Dat greep me naar de keel. Ongelooflijk hoe krachtig muziek kan zijn."

Beroemde opa

Dat wist ook Moharam Fouad, Tamino's grootvader, want ook hij was zanger. In de jaren 60 en 70 was hij één van de grootste filmsterren in Egypte, toen ook wel het Hollywood van het Midden-Oosten genoemd. "Dat is natuurlijk een hele erfenis, maar druk heb ik nooit gevoeld", zegt Tamino. "Ik heb het geluk dat ik in een land woon waar hij helemaal niet bekend is, dat zou anders zijn als ik in Egypte zou wonen. Ik zou er altijd 'de kleinzoon van' zijn. Mocht ik in de westerse wereld de kleinzoon van Frank Sinatra zijn, dan zou ik ook nooit van die stempel af geraken. Ik heb mijn grootvader nooit echt gekend, maar zijn muziek heeft me wel blijvend beïnvloed. Op mijn album zitten er daarom nogal wat invloeden van Arabische muziek uit die tijd verwerkt." Die plaat heet 'Amir'. Tamino's tweede naam, maar ook het Arabische woord voor 'prins'. "Door mijn tweede naam te gebruiken is het duidelijk dat het album dicht bij mij staat", zegt hij. "Tegelijkertijd word je ook als prins geboren, net zoals je dat volgens mij als muzikant doet." Dat kan je in zijn geval wel letterlijk nemen, want zijn moeder vernoemde hem ook nog eens naar Tamino, de prins uit 'De toverfluit' van Mozart - goed voor een dubbele portie koninklijkheid. En die heeft hij - met zijn imposante gestalte, zwart golvend haar en een neus- en kaaklijn als uit een kei gehouwen. "Een prins is ook nog jong", besluit hij. "Hij moet nog veel leren, maar er schuilt tegelijkertijd iets majestueus in. Dat trekt me wel aan."

'Amir' van Tamino is nu te koop.