Pukkelpop spotlight: Mark Lanegan
Om een begin te maken aan een nieuwe plaat doet Mark Lanegan vaak een beroep op losse ideeën en onafgemaakte nummers. Voor Blues Funeral begon hij met een schone lei. "Ik heb twaalf nummers geschreven en die staan allemaal op het album", zegt hij.
Blues Funeral is het zevende soloalbum van de 47-jarige Amerikaan die vanaf midden jaren '80 furore maakte als zanger van Screaming Trees, een vriendenformatie die samen met groepen als de Melvins en Soundgarden aan de wieg stond van de grungestroming en in 2000 uit elkaar viel. Lanegan, die zich daarna bij stonerband Queens Of The Stone Age voegde, houdt er al sinds 1990 een solocarrière op na; in dat jaar verscheen The Winding Sheet waarop onder andere Nirvana-zanger Kurt Cobain te horen is.
"Voor zover ik weet waren zij de enigen in het dorp [Ellensburg nabij Seattle - red.] die de muziek kenden waar ik al jaren naar luisterde", vertelt Lanegan over de jongens waarmee hij in 1985 Screaming Trees oprichtte. "Ze besloten dat ik zou gaan zingen. Dat voelde eerst ongemakkelijk, maar ik hield vol. We hebben uiteindelijk zeven platen gemaakt, platen waar ik vandaag de dag nooit naar zou luisteren."
Officieel viel het doek voor Screaming Trees in 2000, maar de jaren daarvoor was er al sprake van weinig activiteit en tanend succes. De jaren nul stonden voor Lanegan grotendeels in het teken van samenwerkingen met andere artiesten. Hij maakte drie albums met de Schotse zangeres/componiste Isobel Campbell, twee met Greg Dulli (als The Gutter Twins) en twee met de Engelse producers Soulsavers.
Voor projecten als deze hanteert Lanegan een andere werkwijze dan voor zijn eigen albums, vertelt hij. "Als ik aan een soloplaat begin, spit ik normaal gesproken mijn archief door op zoek naar stukjes en beetjes muziek die ik nooit heb afgemaakt of die destijds niet op hun plek vielen. Dit keer startte ik echter met niets. Ik schreef gewoon het eerste nummer en zodra ik daarmee klaar was, begon ik aan de volgende."
Hoewel veel liedjes op Blues Funeral tot stand kwamen dankzij experimenten met synthesizers en drummachines, schrijft Lanegan zijn liedjes doorgaans op gitaar. "Ik speel wat akkoorden en maak net zo lang geluiden met mijn stem tot er iets ontstaat dat me bekoort. Dat kan een melodie zijn, of een woord dat me weer naar een volgend woord leidt. Mijn werkwijze is behoorlijk basic; voor mij is het als het bouwen van een hek."
©FaceCulture
