"Klaarkomen, een koud kunstje?" Onze columniste over het vrouwelijk orgasme

Elke zondag warmt NINA je avond op met een (h)eerlijke column over all things sexy. Deze week pakt onze columniste een 'heet' hangijzer aan: het orgasme voor vrouwen. Maar liefst 35% van de vrouwen komt nooit klaar, geen cijfer om blij van te worden.

Klaarkomen is voor onze sekscolumniste een koud - of heet? - kunstje. Al was dat niet altijd zo.

Onlangs zapte ik langs een stand-upshow van Amy Schumer. Haar sketch ging over klaarkomen en over hoe vrouwen in films altijd overenthousiast kreunen, terwijl zij "harder moet bekomen van een niesbui dan van een orgasme". Ik zapte snel weg want ik had net haar film 'Trainwreck' gezien (verschrikkelijk saai en helemaal niet grappig) en ik had geen zin in meer van dat. De volgende dag scrolde ik voorbij een artikel over diezelfde Amy, die de Amerikaanse ladies oproept om zich niet te schamen voor hun orgasme: "Zorg ervoor dat hij wéét dat jij òòk recht hebt op een hoogtepunt!" Uit welk hol komt zij gekropen, dacht ik oogbalrollend terwijl ik verder las, elke vrouw zorgt er toch zeker voor dat zij ook kan klaarkomen?!

Well, I guess I was wrong: 35 procent (!) komt nooit klaar, zag ik wat later op Charliemag. En diegenen die wél klaarkomen, doen dat blijkbaar zonder al teveel poeha. Terwijl ik met gemak en héél véél tamtam de top bereik. Nooit gedacht dat ik zo'n uitzondering op de regel vormde. Al moet ik eerlijk bekennen dat het ooit anders was.

Mijn eerste keer was met mijn eerste vriendje. Hij had al 'ervaring' en ik dacht dat hij perfect wist hoe alles werkte. Tot ik me na een maand of zes bedacht dat ik nooit klaarkwam tijdens de seks. Ik wist ook niet hoe het voelde, zelf experimenteren kwam niet in me op, nogal logisch dus dat het een poosje duurde voor ik doorhad dat er iets ontbrak. Maar toen vriendinnen op school vertelden over hoe je het makkelijkst tot een hoogtepunt komt (blijkbaar is de combinatie Cowgirl-masturbatie een garantie op succes) besloot ik mijn orgastisch gebrek aan te kaarten bij mijn liefste. Die viel van zijn stoel en vroeg zich af hoe het kon dat ik al zo lang 'loog' over het feit dat ik nooit klaarkwam. Hij had mijn luidruchtig enthousiasme verward met orgasmes, en was kwaad dat ik er nu pas mee kwam aanzetten. Ik besloot dat ik misschien gewoon in de war was en enkel dàcht dat ik niet klaarkwam. Misschien had ik me door alle verhalen het hoofd op hol laten maken en maakte ik er meer van dat het was. "Maak je geen zorgen", zei ik. "Volgens mij heb ik me vergist." We hadden goedmaakseks. Ik kwam niet klaar. Ik deed vanaf dan gewoon alsof. En een paar maanden later dumpte hij me op mijn achttiende verjaardag.  

Geheel per ongeluk ontdekte ik bij het volgende vriendje het vaginale orgasme tijdens een zeer geanimeerd cowgirlritje. Erg prettig, maar jarenlang meteen ook de enige manier waarop ik kon klaarkomen. De relatie ging uit, een nieuwe geliefde kwam aankloppen, en ik stapte weer enthousiast op het paard. Maar omdat hij telkens begon te lachen als ik bijna klaarkwam ("Je doet het met zo veel geluid! En je trekt zo'n gek gezicht!"), zijn we overgeschakeld op het fingerspitzengefühl, dan zag hij mijn gezicht niet zo duidelijk. Maar hij bleef het grappig vinden dat ik zoveel lawaai maakte en na een poosje begon ik me daar wat voor te schamen. Ik deed mijn best om stiller te zijn, maar probeer maar eens klaar te komen terwijl je luistert naar hoe luid je eigen 'aah'tjes en 'ooh'tjes klinken. Ik werd té zelfbewust en het lukte niet meer.  

Met de huidige liefde loopt het van een leien dakje, met dank aan mijn voormalige dieptepunten. Ik polste meteen naar zijn appreciatie voor luidruchtige orgasmes - hij vindt het sexy - en ik vertel het altijd eerlijk als het eventjes niet lukt: doen alsof doe ik nooit meer. Maar hij vindt het zelf heel belangrijk dat we allebei deftig bediend worden, dus als het bij mij voor één keer wat langer duurt, doet hij gewoon extra zijn best. Ik denk dat Amy heel trots zou zijn op mij.