Waarom we zo graag iemand naast ons in bed hebben
Samen slapen lijkt romantisch en gemakkelijk, maar als je partner je weer eens een schop verkoopt, luid snurkt of het deken naar zich toetrekt in zijn of haar slaap, verlang je soms terug naar een leeg bed (en naar meer energie overdag). Waarom blijven we dan eigenlijk vasthouden aan iemand anders in ons bed?
Mensen slapen meestal beter als ze alleen zijn, maar een koppel dat toegeeft niet in hetzelfde bed te slapen, is meteen het onderwerp van heel wat geroddel. En dat terwijl slapen uiteindelijk een solitaire bezigheid is, waar je niemand anders bij nodig hebt.
Samen slapen wordt gelinkt aan en verward met relaties en seks. Als een koppel toegeeft niet samen te slapen, lijkt het alsof ze uit elkaar gegroeid zijn en geen seks meer hebben. Mensen schamen er zich voor, hoewel het niemand zijn zaken zijn wat ze doen of niet doen in hun slaapkamer.
Bang in het donker
De gewoonte om samen het bed te delen, dateert al uit de vroege jaren 1800 en onstond uit financiële overwegingen. Mensen leefden vaak in een woning met maar één kamer, en bedden waren duur. Ook de lichaamswarmte was zeer welkom toen.
Voor de industriële revolutie boezemde de nacht ook veel angst in. Mensen voelden zich kwetsbaar, en samen slapen gaf een gevoel van veiligheid in tijden van dieven, geesten, heksen en de duivel.
Intimiteit
Maar waarom slapen we dan nog steeds samen, nu Ikea bestaat en elektriciteit al even werd uitgevonden? "Omdat de mens een sociaal wezen is", verklaart de Amerikaanse historicus Ekirch, "en we nu eenmaal niet graag alleen zijn." We hebben rust nodig, maar ook kameraadschap en intimiteit. We praten graag met elkaar als we pyjama's dragen, over onze dag, onze vrienden, familie of kinderen, ons huishouden, onze zorgen en onze plannen. Op het einde van de dag willen we weten dat er iemand is voor ons. En dat snurken, dat nemen we er dan wel bij.
