Dag van de Verpleging: straffe verhalen uit de praktijk
12 mei 1820 is de geboortedatum van Florence Nightingale, grondlegster van de moderne verpleegkunde. Vandaag, 12 mei, is daarom de internationale Dag van de Verpleging. Een anonieme Australische verpleegster pende enkele maffe verhalen bijeen uit de praktijk. Die willen we u niet onthouden. Maar gevoelige magen waarschuwen we liever op voorhand voor deze soms wat plastische hulde aan de heel bijzondere dames en heren die dagelijks het beste van zichzelf geven voor hun medemens, voor ons allemaal. Respect!
Voorbeelden van gekke situaties bij de vleet, zo blijkt. Van een vrouw die beweerde zwanger te zijn van een drieling, terwijl ze nooit zwanger geweest was. Of van een man die probeerde zijn eigen genitaliën af te snijden en vervolgens boos werd op de chirurgen die de boel nog poogden te redden. Van mensen die de ontkenning van hun kwaadaardige tumoren gigantisch ver dreven. "Sommigen aten huid en vlees rond de tumor weg, tot wanneer je de onderliggende botten kon zien. Of zelfs een oogbol, in één bepaald geval. En ze waren gewoon nooit langsgeweest bij de huisarts."
Ongevallen liggen vaak aan de basis voor een bezoekje aan de spoed en ze kunnen soms rare gevolgen hebben. Zo herinnert de verpleegster zich een kind dat van zijn fiets viel en het stuur door zijn buik geboord kreeg, waardoor zijn darm er in een lus uitstak. Domme ongevallen bestaan ook. Tweedegraads brandwonden bij iemand die benzine op de barbecue smeet. Of twee gebroken polsen na een mislukte turndemonstratie op het bed in beschonken toestand.
McDonald's
Tijdens een van haar shifts op de spoedafdeling, snoof de verpleegster uit New South Wales een bekende geur op: die van McDonald's. Maar toen ze zich naar de bewuste kamer begaf, trof ze tot haar ontgoocheling geen maaltijd aan van haar lievelingsketen, zo schrijft ze. Op het bed lag een medewerker van het hamburgerrestaurant - nog in uniform - met zware brandwonden. Hij was met zijn rechterarm in de frietketel gevallen waarin de chicken nuggets gefrituurd worden. Het was middag en heel wat hongerige collega's van de verpleegster kwamen eveneens op de geur af. "Na de nodige dosis pijnstillers zag de arme patiënt er zelf wel het grappige van in."
Een lach maar ook een traan horen nu eenmaal bij de job. In de ene kamer kan een vrouw in het volle besef bevallen van een doodgeboren baby, terwijl in de kamer ernaast een andere vrouw bevalt van een gezonde tweeling. En als verpleegster moet je dan beide dames zo goed mogelijk verzorgen. "Op zulke momenten vraag je je af waarom het leven zo oneerlijk is. Dan moet je je beroepsgezicht opzetten om tegelijkertijd voor die twee families te kunnen zorgen en van de ene kamer naar de andere te lopen."
Tranen
"Als je huiswaarts rijdt, dan overvalt zo'n shift jou. Je overloopt je hele werkdag in je hoofd terwijl je op automatische piloot rijdt. Je herbeleeft het moment dat je met de gsm van de vader de eerste foto's nam van het kersverse gezinnetje van vier, maar je ziet ook weer duidelijk de beelden die je nam van het doodgeboren kindje, de enige foto's die dat andere gezin ooit zal hebben van hun baby. Dan valt het beroepsgezicht af en maakt plaats voor tranen. Van verdriet en van geluk."
En dan zijn er nog de patiënten die blijkbaar graag je tijd verspillen. Zoals diegene die zich zondag om 1 uur 's nachts op de spoed aanbood met huiduitslag. "Hoe lang loopt u er al mee rond?" Antwoord: "Zo'n drie maanden." En uitgerekend NU wou u het even laten nazien, gonst het dan door de verplegershoofden...
Nog meer woede voelen verpleegkundigen wanneer 'patiënten' de ambulance misbruiken als taxi. "Blijkbaar geloven mensen dat je sneller geholpen wordt in het ziekenhuis als je er per ambulance heengebracht wordt. KLOP NIET!" Een gewone verkoudheid of tandpijn zullen je eerder een plaatsje achteraan in de wachtrij opleveren, zeker als je daarvoor een ambulance opbelde.
Waarom doen ze het?
Verpleegkundigen kiezen hun job niet voor het geld en niet voor de uren. "En we doen het ook niet voor de charme van het vak. Er zit weinig charme in een carrière waarin je ooit wel met zowat elk bestaand lichaamsvocht in contact komt. Nee, we doen het omdat wij, verplegers, de woorden die zovelen immens graag ook zelf zouden kunnen uitspreken écht mogen zeggen: 'Ik hou van mijn werk'."
