'Robotsperma' tegen onvruchtbaarheid
Wetenschappers van de universiteit van Dresden hebben een manier ontdekt om sperma vanop afstand te sturen en zo de bevruchting te vergemakkelijken. Dat 'robotsperma' bestaat uit spermatozoïden die in uiterst kleine buisjes worden gevangen. Via magnetisme worden die naar de eicel geleid, waardoor de kans op een zwangerschap aanmerkelijk toeneemt.
Hoe werkt het?
Het onderzoek stond onder leiding van professor Oliver Schmidt van het Instituut voor de Integratie van Nanowetenschap. Schmidt en zijn team maakten magnetische nanobuisjes van 50 micron (duizendste van een millimeter) lang en 5 tot 8 micron diameter en zetten die in een vloeistof die ook stierensperma bevatte.
De nanobuisjes zijn aan één kant nauwer dan aan de andere, zodat de zaadcel niet kan ontsnappen. De zweepslagen van de staartjes van de spermatozoïden werken als een buitenboordmotortje voor het nanobuisje, dat via magnetisme naar de eicel wordt geleid.
Schmidt verklaarde aan New Scientist dat spermacellen een dankbare optie waren voor zijn onderzoek. Ze hebben immers geen externe krachtbron nodig, zijn onschadelijk voor het menselijk lichaam en zijn het gewend in vloeistof rond te zwemmen.
Totnogtoe waren onderzoekers er enkel in geslaagd groepen van cellen te laten samenwerken met behulp van magnetisme. Voor de individuele cellen hebben de Duitse wetenschappers nanobuisjes uit ijzer en titanium gemaakt.
Wat is de toekomst van deze technologie?
Indien de praktijk succes kent, zal ze toegepast worden in andere medische domeinen. Zo stopt of vertraagt chemotherapie de groei van kankercellen, die snel groeien en zich snel delen. Maar de chemobehandeling kan ook schadelijk zijn voor gezonde cellen die snel delen, wat voor de neveneffecten zorgt. De nieuwe techniek zou de kwalijke cellen gerichter kunnen aanvallen. Zo zouden patiënten een minder giftige kankerbehandeling krijgen en zouden hun gezonde cellen beter beschermd worden.
