Wetenschappers ontwikkelen energiebron om lange tijd op de maan te leven
Onderzoekers van de Welshe universiteit van Bangor hebben nucleaire brandstofcellen, zo groot als maanzaadjes, ontworpen die de nodige hoeveelheid energie kunnen produceren om langere tijd op de maan te kunnen leven. Volgens professor Simon Middleburgh was het een grote uitdaging, “maar een leuke”.
Het Artemisprogramma van NASA mikt op 2030 om een basis op de maan neer te zetten. Vanop de maan zouden expedities kunnen vertrekken naar Mars of andere planeten. De maan bevat ook veel waardevolle grondstoffen voor moderne technologie.
De BBC mocht een kijkje nemen tot het laboratorium van het ‘Nuclear Futures Institute’ van de universiteit van Bangor in Wales. De onderzoekers daar zijn wereldtop op het gebied van brandstoffen. Ze werken samen met partners als Rolls Royce, de Britse ruimtevaartorganisatie, NASA en het Los Alamos National Laboratory in de VS. De wetenschappers hebben nu nucleaire brandstofcellen, zo groot als maanzaadjes, ontwikkeld die de komende maanden zullen uitgebreid worden getest, aldus professor Middleburgh aan de BBC.
De maan heeft geen atmosfeer die de bodem kan opwarmen en daardoor zijn er plaatsen waar de temperatuur op de maan zakt tot maar liefst -248 graden Celsius. Wetenschappers van de universiteit van Bangor gingen op zoek naar een nieuwe manier om energie en warmte op te wekken zodat leven op de maan voor een lange periode mogelijk zou zijn.
Microgeneratoren
Zo hebben ze Trisofuel ontwikkeld, een piepkleine nucleaire brandstofcel die kan worden gebruikt om een draagbare nucleaire generator van Rolls Royce van stroom te voorzien. Die generator is zo groot als een kleine auto en “iets wat je op een raket kunt plakken”, zegt Middleburgh. Volgens hem zou dat een ruimtereis overleven “en nog altijd veilig functioneren als het op de maan wordt gezet”. De universiteit van Bangor hoopt bovendien dat de microgeneratoren ook op onze eigen planeet kunnen worden ingezet, bijvoorbeeld bij stroompannes door een of andere ramp.
Het team van Bangor werkt ook aan een nucleair systeem om raketten aan te drijven. “Dat is zeer krachtig”, zegt onderzoeksleider Phylis Makurunje. “De duw die het aan de raket geeft, heeft een zeer hoge stuwkracht. En dat is erg belangrijk omdat het raketten in staat stelt om de verste planeten te bereiken.” Volgens haar kan de nieuwe technologie de reistijd naar Mars zelfs bijna halveren: van negen maanden tot nog vier à zes maanden.
De geopolitieke schrijver en journalist Tim Marshall is ervan overtuigd dat er in 2030 effectief maanbases zullen zijn, “waarschijnlijk een Chinese en een geleid door de Amerikanen”. Volgens Marshall kunnen de grootmachten zich niet veroorloven die trein van “wat waarschijnlijk een enorme doorbraak wordt” te missen. “De Chinezen hebben het over 2028 om de eerste steen te leggen. Waarschijnlijk symbolisch om te zeggen dat zij de eerste waren. Maar begin 2030 zullen ze allebei een basis hebben”, aldus Marshall.
