"Biologisch paspoort geen obstakel voor dopinggebruik"
Volgens voormalig wielrenner en dopingzondaar Michael Rasmussen is het biologisch paspoort geen hinderpaal voor dopinggebruik. "Het zorgt er alleen voor dat een renner extra voorzichtig moet zijn", verklaarde de 38-jarige Deen aan de Deense krant Ekstra Bladet.
"Ik moest niet veel moeite doen om mijn dopinggebruik te verbergen voor de controleurs", verklaarde Rasmussen. "Mijn hematocrietwaarden waren nooit verdacht hoog, en het had geen verschil gemaakt als het biologisch paspoort toen al ingevoerd was geweest. Het paspoort bemoeilijkt de zaken, maar het garandeert helemaal niet dat de renner geen bloeddoping kan gebruiken."
"Er waren meerdere mogelijkheden om een positieve test te vermijden. Op sommige verboden producten die ik gebruikte, werd ik zelfs nooit getest. Die producten konden niet getraceerd worden", refereert Rasmussen naar menselijke groeihormonen. "Voor het gebruik van EPO was het gewoon zaak om er op tijd mee te stoppen. Ik nam nooit risico's. Tijdens mijn carrière werden er jarenlang geen controles buiten competitie gehouden. Toen ze er in 2004 mee begonnen, werden de zaken iets ingewikkelder, maar ik was nooit bang om een dopingtest te ondergaan."
Desondanks raadt Rasmussen het gebruik van doping stevig af. "Het is belangrijk om te beseffen dat dopinggebruik, hoewel het biologisch paspoort geen grote hinderpaal vormt, altijd uitkomt. Kijk naar mij, ik gebruikte dertien jaar lang verboden middelen, maar de waarheid is uiteindelijk toch aan het licht gekomen."
Zelfs tijdens schorsing
Rasmussen geeft toe dat hij zelfs bloedtransfusies heeft gebruikt tijdens de schorsing die hij kreeg voor het foutief invullen van zijn whereabouts. Rasmussen werd in juli 2007 als geletruidrager uit de Tour gezet en was geschorst tot juli 2009. Uiteindelijk kon hij pas in 2010 een nieuw contract verzilveren, hij reed echter maar tot midden april voor zijn nieuwe ploeg Miche.
In de hoop klaar te zijn voor zijn nieuwe contract, tapte hij bij zichzelf bloed af, om het daarna opnieuw in te brengen door middel van transfusies. Het doel was om het aantal zuurstof dragende rode bloedcellen te vermeerderen. "Tijdens die periode heeft niemand mij geholpen. Na verloop van tijd kende ik mijn eigen lichaam perfect, en tijdens mijn schorsing had ik geen hulp van anderen nodig. Ik deed alles zelf", verklaarde de 38-jarige Rasmussen aan de Deense krant Ekstra Bladet.
"Ik dacht dat de teams in de rij zouden staan om 's werelds beste ronderenner in te lijven. Ik was klaar om die ronde te winnen en te bewijzen dat mijn prestaties tijdens de Ronde van Frankrijk geen toeval waren, maar ik kreeg nooit de kans." .
