Biografie prins Filip

Op 31 juli 1993 komt er abrupt een eind aan de ruim veertig jaar durende regeerperiode van koning Boudewijn. Iedereen kijkt naar zijn 33-jarige neef Filip, maar het is zijn vader Albert die uiteindelijk de troon zal bestijgen. Een reeks persoonlijke uitschuivers van de nieuwe kroonprins pleiten in de jaren nadien voor die keuze. Pas sinds kort lijkt prins Filip goed en wel zijn draai te vinden in de protocollaire rol van de Belgische monarchie.

Prins Filip wordt op 15 april 1960 geboren als oudste zoon van toenmalige prins Albert en prinses Paola. Hij wordt als Filip Leopold Louis Marie gedoopt en krijgt meteen de titel van hertog van Brabant. Op 18-jarige leeftijd trekt hij naar de Koninklijke Militaire School, gevolgd door een doortocht aan het Trinity College in Oxford en een master in politieke wetenschappen aan de universiteit van Stanford in Californië. Het is intussen 1985.

Zijn eerste publieke functie volgt kort na de dood van zijn oom Boudewijn. Prins Filip neemt van zijn vader de fakkel over als erevoorzitter van de Belgische Dienst voor Buitenlandse Handel (BDBH). Op 21 juni 1994, een jaar later, legt hij de eed af als senator van rechtswege. Hij blijkt een senator die ook gevoeligere onderwerpen niet schuwt. Zo doet hij voor het eerst stof opwaaien in 1997 met een pleidooi in de Senaat voor een verbod op porno.

Zijn huwelijk met Mathilde d'Udekem d'Acoz levert de kroonprins eind 1999 heel wat positieve media-aandacht op, maar de jaren nadien lijkt hij vooral de pers te halen met enkele niet al te prinselijke uitschuivers. Filip heeft immers een "missie".

Uithaal
Zo valt hij op handelsmissie naar China in 2004 vooral op met een stevige politieke uithaal naar Vlaams Belang. "In ons land zijn er mensen en partijen zoals het Vlaams Belang die tegen België zijn, die ons land kapot willen maken. Ik kan je verzekeren dat ze dan met mij te maken krijgen", zegt hij in een interview met Story. "Vergis je niet, ik ben een taaie als het moet." Een duidelijke valse noot, gezien de protocollaire functie van een kroonprins.

Maar de prins opent ook deuren in het buitenland. Met intussen al een vijftigtal economische zendingen op zijn conto kan hij een aardig palmares voorleggen. Bovendien valt ook in de bedrijfswereld zelf te horen dat de koninklijke aanwezigheid vaak een meerwaarde vormt.

Toch loopt het soms ook mis. Zo ondertekent hij in 2005 in Griekenland ietwat per ongeluk een eisenbundel van werkgeversorganisatie VBO die erg kritisch is voor het werk van de regering. Toenmalig premier Guy Verhofstadt is "not amused" en tikt hem openlijk op de vingers. In Zuid-Afrika krijgt Filip dan weer kritiek op zijn gebrek aan interesse voor de meereizende Belgische bedrijfsleiders.

Een en ander maakt dat steeds vaker stemmen opduiken die stellen "dat Filip het niet kan". De kroonprins zit in de hoek waar de klappen vallen en elk incidentje lijkt een nieuw bewijs van zijn onkunde. Op de traditionele receptie met de gestelde lichamen in 2007 bijt hij van zich af. Van politiek hoofdredacteur bij vtm Pol Van Den Driessche en De Morgen-chef Yves Desmet eist hij meer respect. "Ik eis dat u eerbied betuigt voor mijn functie en ontzag en respect toont voor dit huis. Als u dat niet doet, bent u hier niet langer welkom", dreigt hij.

Imago
De uithaal naar beide journalisten lijkt even de spreekwoordelijke druppel te worden. Premier Verhofstadt keert zich openlijk tegen de kroonprins en weigert het jongste incident te bedekken met de mantel der liefde. Politici verdringen mekaar om in de media een pleidooi te kunnen afsteken voor een "echt protocollair koningsschap". "Politiek hervormt monarchie uit angst voor koning Filip", luidt het in de kranten.

Toch slaagt de kroonprins er in de jaren die volgen in om zich een "degelijker" imago aan te meten. De populariteit van prinses Mathilde blijft groot en op 16 april wordt met prinses Eléonore zijn vierde kind geboren. In contrast met zijn wat stugge optreden bij de geboorte van zijn eerste dochter Elisabeth in 2001 - "Het is een vrouwtje" - meet Filip zich stilaan het imago aan van trotse papa.

Tegelijk rijgt hij de economische zendingen aan mekaar. De missies van de daaropvolgende jaren verlopen quasi vlekkeloos, al rijst er wel eens kritiek op het feit dat de prins telkens dezelfde clichés en metaforen bovenhaalt om zijn liefde voor zijn land en zijn eega, prinses Mathilde, te bezingen.