Moeder Annick dacht op kerstavond aan zelfmoord

Eddy en Martine, de ouders van Annick, legden deze namiddag een zeer serene en moedige getuigenis af over hun vermoorde dochter. Uit hun getuigenis blijkt dat ze de dood van hun dochter nog niet verwerkt hebben. En dat komt vooral omdat alleen Ronald Janssen hen kan vertellen wat er echt met hun dochter is gebeurd.

Hun raadsman Jef Vermassen vroeg naar hun eerste kerstmis na de dood van Annick in 2007. Mama Martine zat toen zo in de put dat ze dreigde zichzelf iets aan te doen. "We waren naar de middernachtmis geweest. Het ging over de geboorte van het kindje en zo. Ik dacht: En mijn kind? Denkt die daaraan?"
 
"Daarna gingen we een kaarsje branden op het kerkhof. Terug thuis zag ik het niet meer zitten. Ik had me op de slaapkamer teruggetrokken. Filip (de zoon) zag wat ik in mijn hand had. Filip is bij mij gekropen en zei: "Mama, moet ik u dan ook nog gaan missen?" Toen besefte ik dat het zo niet verder kon", vertelde Martine.

Nachtmens
Vader Eddy vertelde een anekdote over hun dochter, als ongeboren baby in de moederschoot. "We woonden toen boven de speelgoedwinkel in Brussel waar ik werkte. Rond 23 uur begon Annick te bewegen. Ik legde de afstandsbediening op de buik van Martine en die begon dan te bewegen. Annick was een kleine nachtmens."

Bij Annick kwam het creatieve al van kindsbeen bovendrijven. "Ze speelde met Barbie en ze maakte daar al kleertjes of juweeltjes voor", aldus de mama. Vader Eddy zag niet meteen het creatieve in zijn dochter, bij wie de laatste twee jaren van het humaniora moeizamer verliepen met herexamens.

"Het leven is een feest"
Annick had haar zinnen gezet op de opleiding modevormgeving in Mechelen, maar haar ouders wilde dat ze toch eerst de basis had en haar secundair afmaakte. In Mechelen maakte ze kennis met het kotleven. "Ik denk dat ze niet over haar jeugd heeft mogen klagen", zei vader Eddy. Annick zei eens tegen haar moeder: "Het leven is een feest." Het leven lachte haar toe en zij lachte het leven toe, was vandaag vaak te horen.

Martine noemde haar dochter charmant nonchalant. "Ze was slordig. Op haar kamer liet ze de kleren liggen waar ze die uittrok. Ik zei tegen haar dat ze de huur zelf moest betalen, als ze haar kot niet ging opruimen", grapte vader Eddy.

Zorgzaam
Annick wilde mode gaan studeren om voor de mensen kleren te ontwerpen die gemakkelijk zouden zitten en niet voor de haute couture. Daarmee kwam ook weer het zorgzame in haar boven. Ook bij de KSJ zorgde ze als een moeder voor de allerkleinsten. In de lagere school nam Annick het ook op voor een gepest meisje op risico dat ze zelf gepest zou worden.

De ouders van Annick blijven ook contact houden met de vriendinnen van hun dochter. "Als ik hen zie, dan zie ik hoe Annick geworden zou zijn. Het zijn voor mij als het ware pleegdochters. Haar Mechelse vriendin Nele maakte haar studies af en zij maakte voor mij een jasje, waarin de naam van Annick verwerkt is", vertelde Martine, die af en toe glunderde en het jasje ook op het proces aanhad. Ze stak de vriendinnen, die het moeilijk hadden, vlak voor haar eigen getuigenis een hart onder de riem buiten aan het gerechtsgebouw door hen innig te omhelsen. (belga/odbs/adb)

Meer info: www.zelfmoordlijn.be