Nu snappen we de hype rond die nieuwe 'Zelda'-game
Op de voorbije E3-beurs in Los Angeles waren er wachtrijen van 5 uur om een stukje uit 'The Legend of Zelda: Breath of the Wild' te spelen, een nieuwe Nintendogame die volgend jaar pas verschijnt. Hoe kan één game, van een uitgever die bovendien geen gevoelige snaar meer raakt bij een breed publiek, zo'n hype veroorzaken? Toen we hem een uur lang in de tengels kregen, begrepen we het meteen.
Dat Nintendo's huisgenie Shigeru Miyamoto - de bedenker van totemfiguren en reeksen als Mario en 'The Legend of Zelda' - een groot deel van zijn designfilosofie baseert op zijn jeugdige ervaringen als padvinder, is allang geen geheim meer. "Mijn tijd bij de scouts leerde me betere gamewerelden maken, werelden die je wilt exploreren", opperde hij twee weken geleden nog tijdens de Electronic Entertainment Expo (E3) in Los Angeles, waar hij Nintendo's nieuwe game 'The Legend of Zelda: Breath of the Wild' hielp voorstellen. Een game waarmee Miyamoto, als producer maar evengoed betrokken in het creatieve werk achter de titel, terug wilde keren naar de natuurlijke roots van de reeks die hij in 1986 zelf had opgestart. En die - niet toevallig - opnieuw erg gebaseerd is op zijn eigen avonturen in het bos.
En dat was precies wat Nintendofans nodig hadden, zo bleek. 'The Legend of Zelda: Breath of the Wild', een driedimensionale avonturengame uit Nintendo's ondertussen al dertig jaar en zeventien afleveringen overspannende reeks, wist tijdens de E3 plaatselijk al een hele hype te onteketenen. Tijdens de eerste beursdag was er al een wachtrij van drie uur voor de stand van de Japanse gamemaker, gevuld met spelers die een kort stukje uit de game wilden spelen. Tegen de laatste beursdag zwol die aan tot vijf uur.
Wilde wereld
Dat kan alvast niet liggen aan het gedeelte uit de verhaallijn dat ze te zien kregen, zo bleek toen we uiteindelijk zelf die demo te spelen kregen tijdens een evenement dat de Beneluxvestiging van Nintendo had georganiseerd: meer dan twee eenvoudige verhaalmissies zat er niet in, en die wogen te licht om de ware diepte van de plot uit de nieuwe aflevering te kunnen aanvoelen. Het enthousiasme van de vele wachtenden op E3 zat hem eerder - als we onze eigen gretigheid als maatstaf mogen nemen tenminste - in die natuurlijke gamewereld die Miyamoto en zijn ploeg voor de speler hebben uitgesponnen.
Dat is, zoals de ondertitel misschien laat vermoeden, een 'wilde' wereld, waarin de natuur het weer heeft overgenomen van de cultuur die mensen en fantasiecreaturen in de voorgaande games hadden opgebouwd. Hoofdpersonage Link wordt in het begin wakker na een honderd jaar lange slaap, en treft een wereld aan die eruitziet alsof het een levend pointilistisch schilderij is. De Wii U, een van de twee consoles waarop de game in 2017 moet verschijnen (de andere wordt de NX, Nintendo's nieuwe console die in datzelfde jaar verschijnt), heeft niet zo'n krachtige visuele hardware als de PlayStation 4 en Xbox One, maar de ontwikkelaars van 'Breath of the Wild' maken dat goed door hun game in een heel aparte, evengoed tot in de details uitgewerkte visuele stijl te gieten.
Maar belangrijker dan dat laagje vernis is hoe de wereld van 'The Legend of Zelda: Breath of the Wild' effectief leeft. Val een tegenstander aan met een brandende toorts, en er wordt meer schade van zijn gezondheidsbalkje afgestreept. Maar voor hetzelfde geld steekt u het omringende struikgewas in de hens, waardoor uw hoofdpersonage zelf verwond geraakt. Planten, vlees en andere ingrediënten kunnen worden verzameld, waarna er een potje mee kan worden gekookt aan een van de talloze kookvuurtjes die u in de omgeving vindt. Wanneer u echter twee ingrediënten met elkaar mengt die ook in het echte leven niet meteen voor een harmonieuze smaak zorgen, krijgt u een homp 'dubieus voedsel' als resultaat.
Verloren lopen
Het is een wereld waarin alles gewoon klopt. Een die geworteld is in natuurwetten en -gebruiken. Een waarin de prominent aanwezige magische component vooral uit geavanceerde technologie lijkt voort te spruiten. En een waarin u - ook wanneer u de verhaallijn besluit te volgen - ertoe wordt gestimuleerd om verloren te lopen en nog meer uithoeken ervan te ontdekken. De omgeving waarin we ongeveer een uurtje mochten ronddolen staat op zich al garant voor 25 uur speeltijd, zo vertelde Nintendo ons, en vertegenwoordigt misschien maar 10 procent van de oppervlakte van de uiteindelijke game.
Het is natuurlijk al vaker gebeurd dat een game er bijzonder goed uitziet in de allereerste demo's, en uiteindelijk een enorme tegenvaller blijkt te zijn wanneer hij in de winkelrekken landt. Dat lot kan 'The Legend of Zelda: Breath of the Wild' evengoed nog beschoren zijn als andere titels. Maar de eerste demo kreeg wel al iets zeldzaams voor elkaar: hij maakt spelers - ook ondergetekende, die niet zo'n enorme fan is van de 'Zelda'-reeks - hongerig naar meer.
En dat is iets wat Nintendo goed kan gebruiken, nu zijn Wii U-console het einde van zijn levenscyclus nadert, en 'The Legend of Zelda: Breath of the Wild' een soort 'overgangsgame' is. Die - net zoals aflevering 'Twilight Princess', die in 2006 zowel op de Wii als de oudere GameCube uitkwam - in een uitvoering voor de Wii U en Nintendo's nieuwe NX-console zal komen. Jammer voor het Japanse gamehuis dat het niet iets eerder een Wii U-game wist te ontwikkelen die zo tot de verbeelding spreekt.
