Hoe videogames hun spelers 'zen' maken
De maker van indie-snowboardgame 'Alto's Adventure' bouwde, op vraag van fanatieke spelers, een 'zen mode' in, waarin het minder om de uitdaging dan om het therapeutische element gaat. Hoe slagen videogames erin spelers mentaal tot rust te brengen?
De eind vorig jaar gelanceerde indiegame Alto's Adventure, waarin de speler van een eindeloze bergwand snowboardt, werd de afgelopen maanden een onwaarschijnlijk succes: de game wordt zo'n 40.000 keer per maand gedownload van de mobiele appwinkels. En Snowman, de Amerikaanse studio achter de onverwachte hit, heeft nog een extra reden gecreëerd om de game te downloaden: met een nieuwe 'Zen Mode', waarin scores, power-ups en andere mogelijk zielsstorende elementen werden weggewerkt, kunnen spelers de game nu ook ter hand nemen met de eenvoudige bedoeling om mentaal tot rust te komen.
"Ik speel games om mezelf te kalmeren wanneer ik opgefokt of down ben, maar het is momenteel moeilijk om games te vinden die niet agressief of gewelddadig aanvoelen", zo citeert de blog van Snowman een e-mailbericht van een fan. "Alto's Adventure is iets wat ik als een 'coping mechanism' gebruik."
Frustratie
De driekoppige studio ontving "een aantal soortgelijke e-mails doorheen het afgelopen jaar". Het is overigens niet de eerste keer dat videogames en stressverlaging met elkaar in verband worden gebracht: de afgelopen jaren is er een hoop academische research gebeurd die de correlatie bevestigt.
Aan de universiteit van het Amerikaanse Texas, bijvoorbeeld, concludeerde een studie vijf jaar geleden dat jongvolwassenen die gedurende lange tijd games spelen zich minder depressief en defensief gedragen nadat ze een stresserende taak hebben volbracht. En een nog maar één jaar oud onderzoek aan de universiteit van de Amerikaanse staat Wisconsin, dat een testgroep de games 'Maximum Frustration', 'LittleBigPlanet 2' en 'Fist of the North Star: Ken's Rage' deed spelen, wees uit dat games een uitstekend hulpmiddel zijn om "negatieve gevoelens te managen".
Sterker nog: zelfs 'Maximum Frustration', dat zoals de titel het al weggeeft belachelijk moeilijk is, maakte spelers minder gestresst naarmate ze de spelmechanieken beter leerden kennen.
Behaaglijke repetitie
Een belangrijke vraag is hoe gewelddadig die ontstressende games mogen zijn. De twee recentste studies die een link denken te bewijzen tussen games en stressverlaging zijn het oneens over de invloed van geweld. Bovendien is er de zogeheten 'arousal theory', die al in zoveel studies naar de effecten van videogames wordt bevestigd dat ze stilaan voor academische waarheid wordt genomen: wie pas een gewelddadige videogame heeft gespeeld, voelt zich vijftien tot twintig minuten nadat hij de controller heeft neergelegd eerder opgefokt dan ontstresst.
Maar evengoed zijn er heel wat andere studies die opmerken dat geweld in een videogame juist cathartisch kan werken, en dus voor een ontlading van agressie kan zorgen. Wat een game als 'Alto's Adventure' aantoont, is in ieder geval dat niet iedere game geschikt is om stress te verminderen: een belangrijk element is behaaglijke repetitie.
Dat maakt dat zogeheten 'endless runners' als 'Alto's Adventure' en 'Canabalt', die rond één eenvoudige mechaniek draaien, er ideaal voor zijn, maar ook eerder poëtische games als 'Flower' en 'Journey'. En voor wie een beetje geweld lijden kan, worden de 'God of War'-games en 'Diablo III' onder critici erg vaak genoemd als een cathartische ervaring.
