'One Piece: Burning Blood': beperkte vechtgame, uitgebreide fanservice

'One Piece: Burning Blood' is een typische vechtgame van een animereeks. Het spel mikt puur op zware fans, en de makers gaan ervan uit dat niemand anders de moeite doet om de game te spelen. In afgesloten arena's bekampen de mafste personages elkaar met de meest uitzinnige special moves, zodat de speler die fratsen uit de tv-reeks met tal van personages thuis zelf kan naspelen. Games rond 'Dragon Ball', 'Naruto' en 'Seint Seiya' zetten de formule op punt, en 'One Piece' springt mee op de kar.

Grafisch brengt de game een ode aan de reeks, met personages die wel getekend lijken, en kleuren die van het scherm spatten. In de (beperkte) verhaalmodus navigeer je via een kaart van gevecht naar gevecht, terwijl korte animaties, afbeeldingen en teksten ietwat context schetsen. Verder krijg je de standaard voorzieningen, zoals oefenwedstrijden, online gevechten en de mogelijkheid om al je 'collectibles' te bekijken.

Aangename vaststelling: de sologitaarmuziek is minder irritant en alomtegenwoordig dan in heel wat gelijkaardige games. Het is wel vreemd dat het spel geen Engelse stemmen bevat, waardoor je tijdens de knokpartijen ondertitels moet zitten lezen. Dat de game uit Japan komt en niet uit de Verenigde Staten, blijkt verder bijvoorbeeld ook uit enkele gigantische amper bedekte borsten en een personage met een grote sigaar. In Japan hoeft niet alles politiek correct te zijn.

Geen rare pauzes voor chakra

De gevechten in 'Burning Blood' - in de game smakelijk uitgesproken als 'beurnieng brot-too' - verschillen initieel fel van die in de eerder genoemde games doordat spelers geen chakra of andere energie moeten laden. Doordat je daar in veel games even moet voor stilstaan, leidt dat vaak tot rare pauzes in de confrontaties, maar niet zo bij 'One Piece'. Het tempo ligt hoog, en de clashes zijn chaotisch. In beginsel heb je de standaardaanvallen, op korte en wat langere afstand, plus de mogelijkheid om met een schouderknop op je controller die aanvallen te pimpen. Loopt een metertje vol, dan kan je speciale krachtige aanvallen uitvoeren.

In tegenstelling tot veel andere vechtgames block je standaard met de o-knop, en niet met een schouderknop - knap lastig als je dat niet gewend bent, maar de toetsen zijn wel aanpasbaar. Met die blockknop ingedrukt kan je ook naar links en rechts stappen, wat al snel redelijk cruciaal blijkt om aanvallen te ontwijken. Wat de confrontaties wel gemeen hebben met de recente 'Ultimate Ninja Storm'-reeks van Naruto is dat je drie personages in je team kan hebben, waartussen je kan wisselen. En echt leuk wordt het wanneer je die personages op het juiste moment combineert voor een knallende combo.

Is het vechten plezant?

Al is leuk misschien veel gezegd. Als iemand die wel eens een aflevering van 'One Piece' meepikt en in de game een mogelijkheid zag om 'mee te zijn', word ik niet warm van 'Burning Blood'. De makers doen écht geen moeite om je een beetje wegwijs te maken, en lijken te veronderstellen dat je alles al weet. En spijtig genoeg geldt dat ook een beetje voor de gameplay, want de in-game tutorial is ook een rare vogel. Hij leidt je wel door het (misschien toch iets te beperkte) arsenaal moves van Luffy en co, maar maakt zich er snel vanaf met kleurtjes in plaats van de echte toetsen. Waarschijnlijk een gevolg van het feit dat je verscheidene toetsenschema's kan kiezen, maar komaan, andere games creëren volledige cut-scenes compleet met alle kenmerken van een zelfgemaakt personage. De tutorial helpt dus niet alleen, hij frustreert ook.

Het verhaal - Luffy komt Ace ("Eeisoo") redden in de 'Paramount War' - wordt eigenlijk ook herleid tot wat patserige dialogen met veel geroep en getier. Bovendien blijken sommige gevechten ook bijzonder lastig, terwijl je bij andere tegenstanders met een simpel trucje moeiteloos wint. Weer frustratie.

Besluit

Conclusie? Eigenlijk vind ik het vechten gewoon niet zo plezant en te chaotisch, terwijl de game weinig motivatie biedt om door te zetten en echt al die kneepjes in de vingers te krijgen. Ligt het dan vooral aan het vechtsysteem of het feit dat ik geen echte fan ben? Waarschijnlijk een beetje van allebei, maar van 'Burning Blood' had ik alleszins veel meer verwacht. Spijtig, maar wie niet gek is op de reeks en zoekt naar een goeie vechtgame, laat deze 'Burning Blood' best liggen.