"Vrouwen steeds gemener tegen zwangeren"
Zwangerschap is geen ziekte of een handicap, maar het kan toch knap lastig zijn. Daarom is het de gewoonte om zwangere vrouwen een stoel aan te bieden, op de bus bijvoorbeeld. Of liever: dat was de gewoonte. Volgens de getuigenissen van enkele Britse vrouwen is de algemene beleefdheid tegenover zwangere vrouwen ver te zoeken... en de gemeenste zijn de vrouwen zelf.
Antonia Hoyle getuigt: "Het was een maand voor ik moest bevallen. Mijn buik was zo groot als een watermeloen, je zag gewoon dat ik zwaar zwanger was. Ondanks eerdere negatieve ervaring nam ik toch nog eens de bus. Niemand keek me aan, niemand stond recht. Een vrouw met een buggy sprak me aan, maar niet om te helpen: "Let op je handtas, het zit in de weg", zei ze. Geen greintje medeleven met de vermoeidheid en last die bij het derde trimester hoort."
"Plaats voor een vriendin"
Even later spot ze een zitplaats met een tas op. Ze gaat erheen en vraagt of ze kan zitten. Een vrouw van middelbare leeftijd antwoordt dat ze de plaats vrij houdt voor een vriendin. "Ik protesteerde: 'maar ik ben acht maanden zwanger!'. Uiteindelijk schoof ze op en kon ik zitten. De hele bus was stil. Ik was beschaamd, en begon te huilen. Uiteindelijk ben ik aan de volgende halte afgestapt en heb ik de rest van de weg gewandeld."
Van de mensen van wie je het verwacht...
Volgens Antonia is dit soort onbeleefdheid niet zeldzaam, en vooral niet van vrouwen. "Vreemd toch, van een soort zusterschap blijft niets meer over zodra je zwanger bent. Net degene van wie je verwacht dat ze je steunen, vrouwen die het zelf hebben meegemaakt, zijn het minst behulpzaam."
"Enkele weken geleden werd ik voorbijgestoken door een vrouw met een buggy. Ze botste tegen mij en had toen nog het lef om te zeggen dat ik moest uitkijken. Enkele dagen ervoor worstelde ik om met mijn 2-jarige dochter de trappen van de metro op te dragen. Taterende 30-plussers kwamen voorbij, zonder zelfs maar een moment te stoppen en me te vragen of ik hulp wou."
De getuigenissen stoppen niet: ook vriendinnen van Antonia maken hetzelfde mee. "Mijn vriendin Laura werd omver geduwd door een medependelaar, ze was toen acht maanden zwanger. Geen sorry, geen hulp om recht te komen maar ze kreeg wel een verwending in het gezicht geslingerd: 'f*ck off bitch'. Het personeel liet een ambulance komen en omdat ze zo geraakt was door het voorval, is ze vroeger op moederschapsrust gegaan."
Mannen zijn wél galant
Gelijkaardig verhaal bij de hoogzwangere Claire: "Mannen gaven hun zitje op in drukke metrostellen, vrouwen kijken de andere kant op."
Antonia meent te weten waarom: "Ze willen vooral niet overkomen als boertig, en dus zijn ze galant en helpen ze een zwangere vrouw. Maar vrouwen voelen die sociale druk niet. Natuurlijk zijn er ook vriendelijke en behulpzame, maar waarom zijn zoveel vrouwen onbeleefd?"
Waarom zo onbeleefd?
"Misschien wel omdat moeder zijn (en de bijhorende vermoeidheid) je afstompt en blind maakt voor de lasten van andere mensen? Omdat je vergeet hoe vermoeiend het is om zwanger te zijn? Dat is niet altijd een gelukzalige periode, er zijn kwaaltjes als maagzuur, aambeien, acne, bloedend tandvlees, platgedrukte urineblaas, slaapproblemen, rugpijn en dikke enkels. De hormonale schommelingen zijn vermoeiend, maken ons depressief, angstig of we overreageren."
Vriendin Kate, net zelf een mama, ziet het anders: "Moeders worden gewoon arrogant en onvriendelijk. Toen ik zwanger was, vroeg de buurvrouw of ik een tweeling kreeg. Toen ik zei van niet merkte ze fijntjes op: 'Sommigen komen meer bij dan anderen natuurlijk'. Vrouwen kunnen zo jaloers zijn."
(lees verder onder de foto)
Overdreven reacties of niet?
Overdrijven deze vrouwen of niet? Misschien staan ze als zwangere net iets te graag in de belangstelling, en raken ze gewend aan het feit dat alles hen aangeboden wordt. Op den duur gaan ze ervan uit dat alles hun 'recht' is, terwijl zwangerschap toch niet gelijkstaat aan ziekte, of een handicap en dus zeker niet altijd een speciale behandeling vereist.
In sommige gevallen lijkt het dat ze gewoon om hulp kunnen vragen: misschien merkt een deel van de reizigers en pendelaars de hulpbehoevendheid gewoon niet op. Niet uit slechte wil, maar omdat we in openbare ruimte gewoon zijn onszelf af te sluiten voor de omgeving. We staren zonder iets te zien; lezen en/of luisteren naar muziek, we slapen of zijn in gedachten verzonken.
Anderzijds is het niet de eerste keer dat de analyse valt: onze samenleving verhardt. We steeds meer vinden dat iedereen alles zelf moet kunnen: zelf staan we er ook alleen voor, dus waarom zou je iemand helpen? Of je hebt slechte ervaringen met hulp bieden: je wordt afgesnauwd, genegeerd of de hulp wordt afgeslagen.
"Er is nog een ander element van jaloezie: sommige vrouwen kunnen gewoon geen kinderen krijgen. Mijn bolle buik steekt hen de ogen uit: het is een pijnlijke herinnering aan alle problemen die ze zelf hebben. Het is goed om dat te beseffen", raadt Antonia ook zelf aan.
En jullie?
Wij zijn benieuwd naar jullie ervaringen. Ben jij vaak geholpen als zwangere vrouw als je dat nodig had, of net niet? Waren vrouwen gemener dan mannen? Hoe vaak steek je zelf een handje toe? Plaats jouw verhaal in de reacties!
