Loopdagboek: "Een halve marathon, want ik ben maar half gek"
HLN-redactrice Tine Kintaert (25) traint voor een halve marathon. Elke week lees je haar dagboek hier.
Tot voor kort had ik een broertje dood aan lopen - en als ik heel eerlijk ben aan sport in het algemeen. In een vlaag van sportiviteit ging ik echter de uitdaging aan om volgend jaar in april een marathon te lopen. Een halve, want ik ben maar half gek. Mijn belevenissen en (lijdens)weg kan je volgen in dit dagboek.
21,1 kilometer, oftewel een halve marathon, dat is de afstand die ik volgend jaar in april al lopend wil afleggen. Niets speciaals zeg je? Dan weet je niet hoe pover het gesteld is met mijn conditie; 'onsportief' was tot voor kort my middle name. Niet dat er geen pogingen ondernomen werden - ik start zoals half Vlaanderen iedere januari weer met een hoop goede voornemens. Maar laat ons zeggen dat ik de eerste drie weken van Start To Run intussen van buiten ken. Ik begin elke keer opnieuw vol goede moed - en met alweer een nieuwe loopoutfit -, maar het lukt me maar niet om verder te geraken dan een paar weken. Terrasjes en barbecues zijn de dwarsbomers in de zomer, en in de winter is het volgens mij gewoonweg veiliger om onder de 'sozje' (sazie, sarge, seuzze... take your pick) te blijven liggen dan om mijn ledematen te riskeren in de vrieskou. Sporten als het sneeuwt, dat kan toch niet gezond zijn?
U hoort het al, excuses genoeg om me 's ochtends nog eens om te draaien en 's avonds voorrang te geven aan nóg een aflevering van 'Orange Is The New Black'. Jammer genoeg brengen al die excuses ook wat extra kilo's met zich mee. Niet dat ik echt te zwaar ben - mijn BMI blijft netjes binnen de gezonde perken - maar corrigerend ondergoed is niet echt een overbodige luxe. En daarnaast wordt het steeds moeilijker om te blijven ontkennen dat die gezondheidsvoordelen van sport overdreven worden. Het zou fijn zijn om meer dan drie trappen te doen zonder te klinken als een verstokte roker.
Zumbalessen en zwembadhokjes
Wat conditie kweken is de boodschap dus, en daarbij viel de keuze al snel op lopen. Met wisselende shiften zijn zumbalessen niet evident, zwemmen is zo'n gedoe - iedere vrouw weet hoe vreselijk het is om een beha aan te trekken in een zwembadhokje, of een skinny jeans - en aan fietsen heb ik een gloeiende hekel. En aangezien we al konden vaststellen dat lopen met Evi niet genoeg motivatie is om mezelf uit de zetel te hijsen, pak ik het wat grootser aan. Een mens heeft wat uitdaging nodig in het leven, nietwaar? Dus zei ik snel 'ja' toen iemand me vroeg om volgend jaar deel te nemen aan het marathongebeuren. Een halve weliswaar, want ik ben maar half gek. Intussen vertelde ik zowat al mijn vrienden en familieleden over mijn zelfopgelegde uitdaging, en liet ik een bijpassend kledingsstuk maken om het afzien - dat netjes gedocumenteerd zal worden in dit dagboek - wat te verzachten. Er is geen weg terug. Zeg, geen zin om mee te lopen?
Vragen of opmerkingen rond mijn loopavontuur? Stuur dan een mailtje naar [email protected] en ik probeer een antwoord te zoeken op je vraag.
