5 redenen waarom ik maar niet kan stoppen met 'Rainbow Six: Siege'
Rainbow Six: Siege is al ruim een maand in mijn bezit en ik kan het maar niet laten om enkele keren per week een missie aan te vatten. Er is voorlopig enkel plaats voor Rainbow Six in mijn vrije tijd, alle andere games zijn volledig naar het achterplan verhuisd. En daar heb ik zo mijn redenen voor, het zijn er welgeteld vijf.
1. Queeste naar de perfecte schuilplaats
Naarmate de tien verschillende locaties beter in mijn hoofd staan geprent, weet ik mijn online tegenstanders te verrassen met enkele perfect uitgekozen schuilplaatsen. Plekken waar je je verdoken kan opstellen én een ruim zicht hebt op alles wat er in de omgeving aan het gebeuren is, zijn heel schaars. Op bijna elke plek ben je kwetsbaar, dus koester ik de perfecte schuilplaatsen, want ze hebben me al veel punten opgeleverd.
Hoewel ik de locaties ondertussen dus goed ken, ontdek ik soms nog een nieuwe schuilplaats die me toelaat de tegenpartij af te knallen zonder dat ze exact weten waar die schoten vandaan komen. Het is die zoektocht naar de perfecte schuilplaats die me in de ban houdt van het spel.
2. Upgrades
Het heeft me heel wat missies gekost om voldoende 'roem' te verzamelen en zo toegang te krijgen tot alle operators (verschillende types soldaat) en andere upgrades. Upgrades van wapens blijken echt van onschatbare waarde te zijn om missies naar je hand te zetten. Een aangepast vizier is onontbeerlijk voor sommige missies en wanneer je toegang hebt tot alle operators, heb je ook de beste kansen om te winnen.
Zo is operator 'Fuze' bijvoorbeeld ideaal voor besloten locaties, waar je met een clusterbom tot twee of zelfs drie vijanden tegelijk van de kaart kunt vegen. Fuze is dan weer niet de beste keuze in missies waar je een gijzelaar moet bevrijden. Een clusterbom doodt immers gemakkelijk de gijzelaar, waardoor je de missie verliest en je de woede van je teamgenoten op de hals haalt.
Nu ik de meeste upgrades heb kunnen uitvoeren, ben ik bezig met het versieren van mijn wapens. Een leuk motiefje op de loop van mijn geweer, want het oog wil ook wat.
3. Klassementsysteem
Hoewel de beginnende gamer kan oefenen in oefenwedstrijden, ben ik toch snel bij de grote jongens gaan spelen. In het begin viel dat heel erg tegen, waardoor mijn statistieken er niet echt mooi uitzagen. Zo stierf ik per gedode vijand twee keer, dat zijn geen cijfers om over naar huis te schrijven.
Slechte statistieken zorgen voor een slechte reputatie en een slechte reputatie zorgt ervoor dat andere gamers je soms niet in hun team willen. Het was dus zaak om mijn slechte statistieken zo snel mogelijk op te krikken. Verslavend.
4. Oefening baart kunst
Zoals ik eerder zei, waren mijn schietkunsten in het begin niet al te best. En ik moet toegeven dat ik nog altijd niet bij de beste Rainbow Six-spelers hoor, maar na een tijdje word je echt wel beter in het spel. Omdat je ook de locaties steeds beter kent, wordt het spel leuker bij elke nieuwe missie.
Als ervaren vijanden je in het begin al na een minuutje uit het spel schieten, hoef je niet te panikeren. Na een tijdje word je beter en is het jouw beurt om zelf minder ervaren spelers snel neer te knallen. Oefening baart kunst en geduld loont.
5. Vrienden
Door mijn slechte statistieken had ik in het begin niet al te veel vrienden in het spel. Ervaren gamers liepen in een boog om me heen en waren me liever kwijt dan rijk. Nu ik wat beter ben geworden, willen ook meer gamers mijn online vriendje worden. En hoewel ik nog altijd niet de beste van de klas ben en gamers nu ook weer niet in de rij staan voor mijn 'vriendschap', is het gewoon echt leuker om met iemand te gamen die je wat kent. Je winstkansen verhogen ook drastisch als je aan een missie begint met iemand waarop je bent ingespeeld.
