'Beyond: Two Souls': De Oscar voor beste game
Hier zijn we dan: de voorlaatste toprelease op Playstation 3 voor Sony de opvolger van de console lanceert. En 'Beyond: Two Souls' is een afscheid in stijl geworden. Er werd een rode loper uitgerold voor de grootste bioscoopzaal van Parijs, topacteurs Ellen Page en Willem Dafoe maakten hun debuut in een videogame en het spel zelf kon evengoed al een titel voor Playstation 4 geweest zijn.
Straks kan Hollywood een nieuwe categorie aan de nominatielijst voor de Oscars toevoegen. Al zou er voorlopig maar één echte kandidaat zijn in de strijd om het beeldje voor beste game. 'Beyond: Two Souls' is het eerste spel dat zo nadrukkelijk de band met de filmwereld uitspeelt. Regisseur en Quantic Dream-baas David Cage had vorige week in Parijs acteurs Ellen Page en Willem Dafoe uitgenodigd om het spel te komen promoten. In de zaal zat een bont allegaartje van filmliefhebbers, die vaak nog nooit een Playstation hebben aangeraakt, en gamejournalisten, die met een erg kritische blik de première onder de loep namen. Dat laatste is een week later nog niet veranderd. Iedereen heeft zich een duidelijk beeld van 'Beyond: Two Souls' gevormd: je houdt ervan of je haat het. Wij zitten in de eerste categorie, maar kunnen niet anders dan begrip opbrengen voor de argumenten van de tegenstanders van de game.
Drie kwartier naar een game kijken, klinkt oersaai, maar dat was wel degelijk de reden waarom Sony ons op de wereldpremière van 'Beyond: Two Souls' had uitgenodigd. Naast mij zat zo iemand voor wie games nog onontgonnen gebied waren. Maar na vijf minuten zaten we allebei geboeid te kijken naar het enorme scherm van bioscoop 'Le Grand Rex': hij was al lang vergeten dat het om een game ging en ik moest me mezelf af en toe overtuigen dat het geen filmpremière was. Maar nadien bleven we toch met vragen zitten, al is het maar dat een screening van een lang uitgerokken trailer niets zegt over de speelbaarheid van deze game. En daar scheiden de wegen zich dus binnen de gamepers.
Geest
'Beyond: Two Souls' is opgebouwd door een aaneenschakeling van scènes uit het leven van de jonge Jodie Holmes, gespeeld door Ellen Page. In de proloog van het verhaal is ze een vrouw in haar twintigerjaren, maar we gaan in het spel ver terug in de tijd naar toen ze een meisje van acht jaar was. Jodie beschikt over een paranormale gave waardoor ze al haar hele leven een buitenbeentje is. Ze is verbonden met een entiteit, een geest zeg maar, die ze maar moeilijk onder controle kan houden. Aiden helpt haar in lastige situaties, maar is tevens een wild dier dat even uit zijn kooi weet te ontsnappen. Jodie komt op die manier terecht bij dokter Nathan Dawkins (Willem Dafoe), gespecialiseerd in het verklaren van vreemde verschijnselen. Maar hij merkt al snel dat er bij Jodie geen logische verklaring mogelijk is. Hij wordt een soort vader voor Jodie en is één van de weinige figuren die ze vertrouwt.
De acteurs stonden voor een grote uitdaging, aangezien ze geen decor hadden. Met behulp van speciale stipjes op hun gezicht en een strak pakje werd iedere beweging en gelaatsuitdrukking door de camera opgevangen en vertaald naar de gamefiguren. Alles wat wij in het spel zien, moesten de acteurs er zelf bij verzinnen. Waarom acteren, terwijl het ook mogelijk is om alles met de computer te maken? Dat is een vraag die na het spelen van deze game nog onbeantwoord blijft. Maar we moeten wel toegeven dat het resultaat soms indrukwekkend is en dat er toch wel meer emotie van het scherm spat dan in een gemiddelde game. De makers hadden opmerkelijk veel aandacht voor details. Sommige scènes flitsen in enkele minuten voorbij, zodat we nauwelijks tijd hebben om onder de indruk te zijn, maar dat is nu eenmaal ook het lot van een filmdecor.
Het spel biedt ook redelijk wat variatie. Door de voortdurende wisseling tussen de verschillende levensjaren van Jodie heb je nooit het gevoel dat iets langdradig dreigt te worden. Het hele spel valt als een hoop puzzelstukjes in elkaar, en eigenlijk heb je constant zin om door te spelen. De makers fluisterden voor de release al dat we op het einde misschien te weten komen wat er zich na de dood afspeelt. Al is het resultaat misschien niet bij iedereen hetzelfde, want bepaalde beslissingen kunnen het verloop doen variëren. Tot zelfs de muziek kan veranderen naargelang van het pad dat je kiest, stellen de componisten. Om dit te testen, namen we in de eerste uren van het spel enkele andere beslissingen dan in de scènes van de première in Parijs, maar we merkten nog niet veel veranderingen. Ofwel is dit aspect dus licht overdreven, ofwel moeten we gewoon nog wat geduld hebben.
Wat meteen opvalt is dat je nooit lang moet wachten voor een scherm zich laadt. Met zoveel zware scènes zou je echter iets anders verwacht hebben. Dat is trouwens ook een eigenschap van de toekomstige Playstation 4, zo heeft Sony ons beloofd: de tijd van het lange wachten is voorbij. Des te meer fronsen we de wenkbrauwen dat Quantic Dream dit al met de oude Playstation zo goed wist te realiseren. Ze hebben de console werkelijk tot z'n uiterste grenzen gevoerd met 'Beyond: Two Souls'.
Verdeeld
Wie kritiek heeft op deze game, klaagt vooral over het gebrek aan actie. Op basis van de beelden die we een week geleden te zien kregen, hadden we verwacht dat dit een veel sterker argument zou blijken dan het werkelijk is. Eens je aan de slag gaat, moet je kiezen tussen een spel voor een ervaren gamer of eentje voor iemand die nog nooit een controller heeft aangeraakt. Die laatste is de filmliefhebber die naast mij zat en nu dringend op zoek moest naar een PS3. Wanneer je voor het gamen kiest, ben je toch wel actiever dan in sommige andere spelletjes van dit kaliber. De video's duren niet lang, aangezien je meteen in zo'n scène verderspeelt. Moeilijk is het allemaal wel niet en niemand kan ontkennen dat de nadruk heel duidelijk op het verhaal ligt. Hier en daar wordt David Cage wel eens een regisseur genoemd die beter naar Hollywood kan gaan dan games te maken. Nochtans zijn alle elementen van een game wel aanwezig. Met Aiden kan je bijvoorbeeld door muren bewegen of spoken bij andere personages.
De Oscar voor beste game, de Oscar voor beste actrice in een game (Ellen Page), de Oscar voor beste acteur in een game (Willem Dafoe) en dan hebben we de componisten nog niet eens in de bloemetjes gezet. Voorlopig zal het in Hollywood zover wel nog niet komen, maar de makers hopen wel een deur te hebben geopend die meer van dit soort games mogelijk maakt. De strijd tussen pro's en contra's zal echter nooit verdwijnen. Sommige gameliefhebbers zullen liever naar de film gaan dan dit te spelen, anderen geven hun ogen te kost en genieten van het meesterwerkje waar drie jaar aan gewerkt is. Game van het jaar zal 'Beyond: Two Souls', door die verdeeldheid niet worden, maar als buitenbeentje verdient het wel een erg eervolle vermelding. Playstation 3 krijgt het afscheid dat deze console na zoveel trouwe dienstjaren verdient.
