Dragon Quest XI: RPG-topper in een nostalgisch jasje
Comfort food op een PlayStation-schijfje: dat is 'Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age' ten voeten uit. Het spel schotelt je een bruisend avontuur waar je ongetwijfeld dagenlang zoet mee bent, maar blijft vooral netjes binnen de lijnen kleuren. Een aanrader als je je voor de eerste keer aan de iconische reeks wilt wagen.
Wie RPG zegt, zegt eigenlijk ook een beetje Dragon Quest. De Japanse gamereeks ging al van start in 1986 en is binnen het genre één van de meest geliefde series aller tijden. En met 'Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age' - jawel nummer elf - zet gameontwikkelaar Square Enix de lijn gewoon verder. Don’t fix what ain’t broke, zeggen ze dan. Want meer dan ooit zweemt Dragon Quest XI in alles wat het doet naar de oeroude RPG’s van vroeger.
Dat merk je ook aan het verhaal. In Dragon Quest XI ga je op queeste als de ‘Luminary’, een jonge avonturier die plots te horen krijgt dat hij uitverkoren is om de wereld te redden van het kwaad. Doorheen je tocht verken je de wereld Erdrea tot in de verste uithoeken. Gaandeweg pik je hier en daar een reisgezel op tot je een bonte bende aan kompanen hebt verzameld. Onderweg word je belaagd door verschillende kleurrijke monsters en krijg je af en toe een grotere baas voor de kiezen. Standaardvoer dus.
Combat
Het verhaal in Dragon Quest XI is ondergeschikt aan de echte kern van het spel: de gameplay. Het is heel duidelijk dat ontwikkelaar Square Enix door de jarenlange ervaring inmiddels een krak is in het uitpompen van degelijke RPG’s. Dragon Quest XI zit in elkaar als een goed geoliede machine. Met je groep trek je van stad tot stad om de inwoners te verlossen van een bepaald kwaad. Daartussen zwerf je – te voet of te paard – over wijde vlaktes en neem je het op tegen een hoop fabelachtige beesten. Het 'turn-based' combatsysteem zit goed in elkaar. Je kan manueel je personages aansturen, maar kan er ook voor kiezen om de controle uit handen te geven. Verschillende automatische modi zorgen ervoor dat je personages dan uit eigen beweging aanvallen, verdedigen of zichzelf oplappen.
Dat betekent dat de gevechten meestal vlotjes verlopen. Zelden moet je grinden om een moeilijke bossbattle te overbruggen, en als je dan toch enkele niveaus moet stijgen vooraleer je de volgende vijand aankan, dan schotelt het spel je een lekker lange tocht door de wildernis voor, zodat je niet anders kunt dan je vechtskills bij te schaven. Er is overigens ook een ‘auto run’-optie voor als je zelfs te tam bent om je joystick naar voren te duwen. (Toegegeven, de optie is verdomd handig wanneer je de zoveelste uitgestrekte vallei moet oversteken.)
Extraatjes
Het spel is op het randje van repetitief (bereik de stad, overwin de vijand, herhaal), maar heeft net genoeg variatie om je aandacht vast te houden. Zo kan je tussendoor ook nog korte sidequests ondernemen en ben je ook even zoet met het produceren van je eigen wapens, accessoires en beschermende kledij, een minigame op zich.
Bovendien komt Dragon Quest XI af en toe met leuke extra's. Zo kan je soms een vervoersmiddel van een vijand afpakken: een gigantische wesp om op te vliegen, een skeletachtig insect dat de muren opklimt of een mechanisch steampunk-rijtuig om hoog te springen, bijvoorbeeld. Het zijn zulke verrassende details die het meestal toch moeilijk maken om de controller weg te leggen.
Braaf
Maar dat is dan ook het enige verrassende in Dragon Quest XI. Het spel is vooral heel conventioneel. De plot, de personages, de vijanden: alles doet vrij generisch aan, om niet te zeggen voorbijgestreefd. Natuurlijk heeft het spel hier en daar een update gekregen ten opzichte van de voorgangers, maar echt een baanbrekende innovatie moet je niet verwachten. Braafjes blijft Dragon Quest vasthouden aan traditie. Voor fans is dat ongetwijfeld een pluspunt, maar voor de rest van de bevolking wekt het vooral een déjà-vu-effect op.
Is die traditionele aanpak een reden om niet te spelen? Niet meteen. Je zou ook kunnen zeggen dat Dragon Quest XI net het ideale punt is om in te stappen als je niet bekend bent met de serie. Alles is erop gericht om het onervaren spelers zo makkelijk mogelijk te maken: het halfautomatische combatsysteem, de alomtegenwoordige hints die je verderhelpen in de plot en de brave setting, om een paar voorbeelden te geven. Dit is het ideale spel om je op een regenachtige zondag in de zetel te nestelen en urenlang te spelen zonder je echt op te winden. Het is het equivalent van een warm dekentje of een kom dampende soep: niet revolutionair, wel comfortabel.
