Gamereview: ‘Endzone 2’: een leuke tocht door net iets te vertrouwd terrein

Er mag dan wel sleet op de klassieke pure citybuilder-formule zitten, het genre is niet te beroerd om jonge hippe gameplaytrends te omarmen. Survival is zo’n trend en ‘Endzone 2’ is lang niet de enige die daarmee een dosis urgentie aan de traditionele gezapigheid van het stadbouwen toevoegt. Die dosis had groter gemogen.

KIJK. Een beschaving heropbouwen in Endzone 2 ziet er (ongeveer) zo uit

‘Frostpunk’ doet het tijdens de volgende ijstijd, ‘Timberborn’ dropt een beverkolonie intoxische wateren en ‘Banished’ vertelt je waarom de vroege middeleeuwen naar het Engels ook als Dark Ages vertaald worden. ‘Endzone 2’ kiest een licht radioactieve post-apocalyptische setting om je eerst bescheiden kolonie tot een nieuwe beschaving in te doen uitgroeien.

Verrassend vruchtbaar

Als stads- of beschavingsbouwer brengt ‘Endzone 2’ weinig echte variatie op het vertrouwde thema. Je zet alsmaar meer geavanceerde gebouwen neer, die je alsmaar meer geavanceerde producten opleveren en die laten je op hun beurt weer toe om nog meer geavanceerde gebouwen en industrieën op te trekken. Tegelijkertijd zorg je dat je verrassend vlot aanwassende bevolking voldoende onderdak, eten en drinken heeft. Basisvereisten waar later hogere verwachtingen aan vastgehaakt worden. Denk onderwijs, medische voorzieningen en uiteindelijk zelfs luxevoorzieningen zoals stadsverfraaiing en

roesmiddelen.

Hongerig, maar nooit ondervoed

Dat in balans houden van meer en minder levensnoodzakelijke voorzieningen doet ‘Endzone 2’ nagenoeg perfect. Het tempo zit strak genoeg om ons zelden of nooit naar de fast forward knop te doen grijpen. Omstandigheden en geografie zorgen voor een mix van opportuniteit en obstakel, die je hongerig houdt, maar nooit ondervoed. Wel ietwat apart is dat je aangenaam veel vrijheid hebt in de volgorde waarin je bepaalde technologieën of producten

naar je beschaving brengt. En zelfs of je bepaalde mogelijkheden aan je bevolking aanbiedt. Een van de weinige punten waar ‘Endzone 2’ het verschil maakt met het gros van zijn genregenoten.

Extreme droogte vs. radioactieve regen

Dat klinkt allemaal als een degelijke, maar vrij klassieke citybuilder-beleving en dat is het ook. En echt uniek is het post-apocalyptische decor ook niet. Zo maar uit ons hoofd kunnen we ‘Frostpunk’, ‘Oxygen’, ‘New Cycle’ en ‘Surviving the Aftermath’ opnoemen. Titels waarmee ‘Endzone 2’ ook het survival-aspect van deelt. In tegenstelling tot een pure citybuilder zoals ‘Anno’ of ‘City Skylines’, wordt je hier immers niet louter gedreven door je eigen ambities, missies en/of alsmaar veeleisender inwoners, maar wordt je wankele beschaving
om de haverklap geconfronteerd met periodes van droogte, radioactieve wolken en raiders. Een mens zou voor minder om die roesmiddelen vragen.

Survival? Valt wel mee

Tegelijk moet gezegd dat het hele survival-gebeuren voor de ietwat vooruitdenkende speler nooit echt een beslissende stempel gameplay drukt. Hou een oog op je eet- en drinkvoorraad, ontwikkel wat systemen om radioactiviteit tegen te gaan, plunder enkele raider-voertuigen voor wapens en je kan nagenoeg 99% van je aandacht reserveren voor dat uitbouwen van je beschaving. Afhankelijk van hoe taai je deze games graag hebt, is dat een

positief of een negatief argument. Wij vonden het enigszins teleurstellend, maar zien veel goedgemaakt door hoe degelijk dat stadsbouwen is.

Duidelijk geïnspireerd op …

‘Endzone 2’ kopieert ook een hoofdstuk uit de populaire ‘Anno’ reeks grondstoffen over verschillende locaties te verdelen, wat je dwingt om meerdere kolonies te stichten en semiautonoom draaiende te maken. Semi, want je zal die zones eerst met een groeiend netwerk van transportroutes verbinden en later ook met elektriciteitsleidingen. Die transportroutes kunnen hier en daar nog wat patchwerk gebruiken, maar met wat creativiteit haal je meestal wel het gewenste resultaat. Wel uniek zijn de expedities die je in het niemandsland tussen je kolonies kan doen. Meestal zijn het kleine, simpele omgevingspuzzels die je leuke extra’s opleveren, maar vooral dienen

om research-punten mee te verzamelen. Aardige tussendoortjes en een leuke manier om de hele post-nucleaire insteek wat aan te dikken, maar ook dit unieke aspect weegt niet echt door.

Besluit: 7/10

‘Endzone 2’ is een oerdegelijke stads- of koloniebouwer, waar de survivalsaus eerder een hint dan smaakbepalend is. Wie op zoek is naar een verdienstelijke warmhouder, voor ‘Anno 117: Pax Romana’ in november het genre weer belooft te domineren, kan het slechter treffen. En zeker voor het aantrekkelijke prijskaartje krijg je hier heel wat game voor je geld. O ja, ‘Endzone 2’ is exclusief voor pc.