Gamers sluiten het jaar in stijl af met deze drie indie-toppers
Ieder jaar in december, nadat de kanonnen van de grote blockbustergames zijn uitgebulderd, laten onafhankelijke gamebedrijven meestal nog een klein toppertje op ons los. Hier zijn de drie indie-games die je volgens ons niet mag missen.
El Hijo: aandoenlijk western-sluipertje
Wat een zonderling pareltje, deze spaghettiwestern-sluipgame van de Berlijnse studio Honig. Maar dat is gewoon wat je kunt verwachten in het late najaar. Herinner je je Arise: A Simple Story vorig jaar, of Gris uit 2018? Van dat kaliber is ook El Hijo: A Wild West Tale, een game die vanaf de eerste seconden al een glimlach op je snuit tevoorschijn tovert. Je leidt het zesjarige hoofdpersonage door handgetekende puzzellevels in dioramavorm, waarin het puzzelwerk vooral schuilt in het buiten het gezichtsveld blijven van de andere personages in het decor. Een beetje zoals in Desperados III, òòk al een western-stealthgame die òòk al dit jaar is verschenen en òòk al best fantastisch was. Maar dan geweldloos, en met andere accenten omdat je een kind bestuurt.
Het gegiechel van je piepjonge protagonist aan het begin van de game verstomt vrij snel wanneer – ook al volledig naar westernstandaarden – het noodlot toeslaat, en hij op zoek moet gaan naar zijn ontvoerde moeder. Dat brengt hem doorheen drie decors: een klooster, een stukje barre woestijn, en een stoffige, gevaarlijke gribus van een westernstadje.
Hetgeen wat El Hijo uiteindelijk memorabel maakt zijn de details, zoals het geluid van kindervoetjes die over een houten vloer trippelen. Het is ook een game die min of meer op zijn eigen wetten drijft, onder meer wat de pakkans tijdens je tocht betreft, maar die zijn wel consequent.
El Hijo: A Wild West Tale is uit voor pc en op Stadia.
Haven: Liefde in tijden van ruimteschipbreuk
Om een of andere reden waren de Fransen in de late jaren 70 en vroege jaren 80 erg gecharmeerd door Japanse animatieseries op tv: Captain Future (Capitaine Flam in ’t Frans) was buiten de thuismarkt het populairst in Frankrijk, en er waren zelfs Frans-Japanse coproducties als Il Etait une fois… en Les Mystérieuses Cités d’Or. Het was dus maar een kwestie van tijd voordat een tros Franse gamemakers die in dat tijdperk zijn opgegroeid de visuele accenten van hun naschoolse tv zouden injecteren in hun game. En kijk, dat is precies wat er lijkt te zijn gebeurd bij The Game Bakers, de in Montpellier gevestigde studio achter toppertje Furi: hun nieuwe game, Haven, is visueel bijzonder schatplichtig aan die animatiereeksen.
Qua gameplay valt er dan weer moeilijker een label te plakken op Haven. Het is een game over een koppel jongelui (Yu en Kay), die hun thuisplaneet ontvlucht zijn omdat de maatschappij waarin ze woonden hun liefde niet tolereerde, maar door een technisch akkefiet nu ook niet meer weg geraken van Source, de nieuwe wereld waarvan ze dus een beetje noodgedwongen hun nieuwe thuis moeten maken. Je glijdt met tweeën door de ruiselende vegetatie van de planeet, op zoek naar voedsel en wisselstukken voor je schip, soms gaat de lokale fauna je aanvallen.
Die gevechten zijn al even spectaculair als – jawel – diervriendelijk: je kunt de beesten verslaan, maar ze niet doden. En aan het einde van de dag, na de actie, volgt er nog hetgeen waarrond de game écht draait: een verdere exploratie van de romance door middel van dialogen. Het klinkt saaier dan het is: de omgevingen waarin Haven je brengt zijn oogverblindend, en de game was bedoeld als een spelervaring met niet teveel uitdaging erin.
Haven is uit voor PS5, Xbox Series X, Xbox One en pc. Versies voor PlayStation 4 en Nintendo Switch komen na nieuwjaar.
Per Aspera: Sim City op Mars
Videogames waarin je een nederzetting moet uitbouwen op brakke grond kennen we al zo’n dertig jaar, met de allereerste Sim City. De formule van die pionier wordt ook vandaag nog gretig gekopieerd in tal van nieuwe games, maar zelden hebben geven die er zo’n unieke draai aan als in Per Aspera, waarin je een kolonie op Mars moet uitbouwen van een eenvoudige biosfeer tot een volwaardige ruimtestation.
Het is niet de bedoeling dat je een mooie nederzetting neerpoot: de kern van Per Aspera is het pragmatisch afwegen van de mogelijkheden tot uitbreiding naargelang de grondstoffen die je opdelft. Je speelt ook geen menselijke stedenbouwer/burgemeester, maar een kunstmatig intelligent computersysteem, dat de boel moet uitbouwen terwijl de menselijke kolonisten zich van hun andere taken en beslommeringen kwijten.
Een ander verschil met de gewoonlijke citybuilder is dat je de rode planeet groener en groener probeert te maken: terraforming, het veranderen van de atmosfeer van een planeet zodat ze op termijn bewoonbaar is voor mensen, speelt een belangrijke rol in je inspanningen. Per Aspera is een prima game om de laatste donkere dagen van het jaar mee door te brengen. Alleen het oorlogje spelen had voor ons nu weer niet gehoeven.
Per Aspera is uit voor pc.
