'God of War: Ascension': de goden blijven steken in de tijd
Het is stilaan lente en dat lijkt het ideale moment om een aantal klassiekers van onder het stof te halen. Lara Croft passeerde hier enkele weken geleden al, deze keer is het de beurt aan Kratos. 'God of War: Ascension' is één van de voorjaarsgames waar erg naar werd uitgekeken, maar het lost de verwachtingen toch niet helemaal in.
Wie de eerste games over Kratos niet kent, kan hem een beetje vergelijken met Spartacus in de populaire televisieserie die momenteel loopt: een getormenteerde ziel die geen medelijden kent met zijn vijanden, waarbij het bloed van het scherm spat en die in de meest onmogelijke vechtsituaties het hoofd boven water weet te houden. Al in het eerste speluur van de single player springen we op vijanden die honderd keer groter zijn dan wij - goddelijke gevechten zijn natuurlijk iets grotesker dan de Romeinen die Spartacus bekampt. Maar even uitdagend zijn de gevechten tegen kleinere vijanden, die in grote aantallen tegelijk aanvallen. Kratos beschikt over geweldige vechttechnieken die doorheen het spel nog verbeteren.
En toch bleven we een beetje op onze honger zitten. De gevechten ogen vaak briljant, maar in rust is Kratos maar een zielige figuur. Zijn looppas lijkt op iets dat we minstens tien jaar geleden nog in games zagen, maar nu als verouderd overkomt. We hadden te veel het gevoel dat Kratos in de tijd is blijven steken en niet alle mogelijkheden van moderne games benut. Terwijl nieuwe spelers zo een beetje teleurgesteld kunnen zijn, moet 'God of War: Ascension' de liefhebbers van de vorige games meer kunnen boeien. Erg veel is er immers niet veranderd.
Furie
Het verhaal begint in gevangenschap voor Kratos. De furies hebben hem in zijn macht. Zij straffen iedereen die tegen de wil van een god in gaat. Het is geen gewone gevangenschap, maar een ware kwelling. Kratos weet uiteindelijk uit te breken en één van de furies te doden. Daarna springen we ineens drie weken terug in de tijd, waar een nieuw hoofdstuk in het verhaal begint. Het ongeveer acht uur durende verhaal heeft na het spelen niet veel meer te bieden. Gelukkig is er een sterke multiplayer waarin je de knappe gevechten kunt verderzetten.
Uiteindelijk is vechten in het verhaal niet altijd even spannend. Veel vijanden vallen volgens een vast stramien aan, waardoor je vrij gemakkelijk kunt winnen. Vooral de vechtscènes tegen grote groepen vijanden zijn een uitdaging. Zo gingen we bijvoorbeeld erg vlot doorheen de gevechten tegen de furies, maar een hoofdstuk later geraakten we maar niet langs enkele tientallen bokkenhoofden.
'God of War: Ascension' werd zo een vreemde ervaring. Aan de ene kant ontbraken er een aantal kruiden die het spel nog pittiger hadden kunnen maken, maar aan de andere kant is het toch een sterke en leuke game. En net als Spartacus wordt deze game na een tijdje zo verslavend dat je niet meer van het scherm bent weg te slaan.
